1493. Lubię takie dni jak dzisiaj

Przyznam Wam się szczerze, że lubię takie dni jak dzisiaj, kiedy dzieje się bardzo dużo, a ja zaś jestem uczestnikiem tych zdarzeń. A przy okazji mogę wykorzystać mój niewielki potencjał. Nawet, jeżeli łączy się to z rezygnacji z ekstra dnia wolnego i równie specjalnym udaniu się na Wydział. No, ale dla takich emocji warto było.

Informacja o organizowanej przez nasz wydział konferencji "Kondycja współczesnej rodziny" organizowanej przez Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego już od dłuższego czasu wisiała na wydziałowej stronie oraz facebooku. Miałam ochotę się na nią zapisać. Nie tylko ze względu na kierunek studiów, czy też papierek potwierdzający moją obecność na nim, na którego podstawie mogłabym egzekwować usprawiedliwienie na zajęciach na jednym i drugim wydziale (przez chwilę zastanawiałam się nawet, czy nie zgłosić się na tą konferencję jako prelegent, no ale wiecie - zabrakło mi odwagi), ale po prostu, aby się czegoś nowego dowiedzieć. Jednak jakieś trzy tygodnie temu, na piątkowym wykładzie z psychopatologii pani Gessler oznajmiła nam, że jest ta konferencja, a przy okazji zachęciła do pomocy przy tym wydarzeniu. Wystarczyło tylko zasygnalizować jej tą chęć np. meilem. 

Grafika reklamująca konferencję

Oczywiście postanowiłam zaryzykować i wysłać swoje zgłoszenie. Kilka razy pomagałam przy organizacji tego typu wydarzeń podczas studiów na UPJP2 w Krakowie, nie była to dla mnie taką zupełną nowością. Z drugiej strony, zawsze mam świadomość, że ktoś może mi powiedzieć, że dziękuje, ale nie jest zainteresowany moją pomocą. Normalna sytuacja. 

I myślałam, że tak się stało w tej sytuacji, bo dość długo nie otrzymywałam odpowiedzi zwrotnej. W końcu w zeszłym tygodniu "przypomniałam się" Gesslerowej. Okazało się, że ma zaległości w odczytywaniu meili, ale dobrze, że jej się zgłosiłam, to wieczorem doda mnie do spotkania organizacyjnego na Teamsie. Tak też się stało, a ja uzyskałam wstępne informacje co się będzie działo na konferencji. Wczoraj jeszcze mieliśmy jedno spotkanie, które jeden z organizatorów spuentował, w nawiązaniu do wtorkowych wydarzeń, że jakby jakaś rakieta leciała w naszym kierunku, to wydział ma całkiem solidne podziemie. Jeżeli chciał rozładować sytuację, to mu się to udało - wszyscy pękali ze śmiechu.

Na szczęście żadna rakieta na nas nie spadła. Za to kiedy rano zmierzałam w kierunku budynku Wydziału Teologicznego, to z nieba zaczął prószyć pierwszy śnieg. Miałam nadzieję, że nie rozpada się na dobre, bo moje dzisiejsze obuwie raczej nie nadawały się na ośnieżone powierzchnie. Ale wiecie jak to jest, co spadło na chodnik to zaraz stopniało. 

Na początku obawiałam się, jak pogodzę konferencję z monografem z takim dosyć ortodoksyjnym prowadzącym. Co prawda miałabym zwolnienie z zajęć, ale on po prostu jest nieobliczalny. "Na szczęście" tydzień temu okazało się, że jedzie na jakąś swoją konferencję i odwołuje zajęcia w dniu dzisiejszym. A że na Teologicznym miałam dzisiaj tylko te jedne zajęcia, to można powiedzieć, że przyjechałam ekstra na Wydział. Z drugiej strony, potem mam zajęcia na pedagogice, więc do Kato i tak bym musiała przyjechać. Tydzień temu jednak popodchodziłam po zajęciach do wykładowców i poinformowałam ich, że nie będzie mnie dzisiaj na ćwiczeniach z ich przedmiotów z powodu konferencji (zresztą plakaty na jej temat wisiały też na Wydziale Nauk Społecznych). Mam obiecane usprawiedliwienia na podstawie zaświadczenia o udziale w niej.

Zaraz po wejściu do gmachu uczelni spotkałam panią Gessler, która przywitała mnie serdecznym uśmiechem. Wiecie, aż chce się człowiekowi działać. Zostawiłam więc moje rzeczy w samoobsługowej szatni i dołączyłam do grupki dziewcząt co do których wiedziałam, że też są do pomocy przy konferencji. Nie znałam ich dotychczas, jedynie kojarzyłam tych spotkań na Teamsie. Nie przeszkodziło nam to jednak we współpracy - najpierw przygotowałyśmy pakiety dla prelegentów, a następnie aulę. Bo na Teologicznym aula wykorzystywana jest albo podczas wydziałowej inauguracji roku akademickiego, albo organizacji różnych sympozjów, konferencji i spotkań. Natomiast tuż przed samą konferencją zapisywałyśmy dane biernych jej uczestników, aby potem można było wypisać im zaświadczenia oraz tych, którzy chcieli otrzymać książkę "Kondycja współczesnej rodziny - studia interdyscyplinarne" w formie e-booka*. Została ona napisana przez czwórkę wykładowców wydziału (ze wszystkimi miałam przyjemność mieć zajęcia) i rozwija tematykę rodziny w ujęciu filozoficznym, psychologicznym, pedagogicznym oraz prawniczym. Zresztą w oparciu o tą książkę został wygłoszony jeden z referatów.

W zasadzie po rozpoczęciu panelu wykładowego, nie było co robić na korytarzu. Dlatego prawie wszystkie z nas udały się do auli (jedna osoba awaryjnie została przed pomieszczeniem, gdyby np. ktoś chciał się dołączyć. Ogólnie konferencja obejmowała trzy panele. W pierwszym były cztery wystąpienia po 30 minut każdy, w drugim również cztery wystąpienia, tym razem po 20 minut każdy, no i na koniec godzinna dyskusja. Pomiędzy każdym panelem była tzw. przerwa kawowa, podczas której goście i słuchacze szli na poczęstunek, a naszym zadaniem było pozmywać szklanki stojące na stoliku prelegentów (za pierwszym razem sama pozbierałam szklanki i zaczęłam je nieść, ale jak jedna z organizatorek zobaczyła jak ja to niosę po schodach, to się nade mną ulitowała i przejęła je ode mnie**), uzupełnienie butelek z wodą***, towarzyszenie im, wskazanie drogi do toalety itp. 

Co do samych wystąpień to były bardzo różnorodne. Jednak trzy szczególnie utkwiły w mojej głowie. Pierwszy wygłosiła wykładowczyni z Instytutu Psychologii i Pedagogiki naszej uczelni (niestety, nie kojarzę jej), dotyczyła ona tego, jak miłość rodziców wpływa na dzieci, a opierała się na badaniach przeprowadzonych na studentach podczas jednych z ćwiczeń. Autorką drugiego wystąpienia była moja promotorka. Dotyczyła ona nadziei w ujęciu teologiczno - moralnym. Promotorka próbowała w nim udowodnić tezę, że nadzieja jest tym, co spaja małżonków, niezależnie od tego, czy są oni wierzący, czy też nie. No i trzeci referat został wygłoszony przez moją koleżankę ze studiów magisterskich i opierał się na jej pracy dyplomowej dotyczącej przyjaźni w małżeństwach.

Całość zakończyła się po godzinie 15. Kiedy wszyscy opuścili wydarzenie, trzeba było uprzątnąć wszystko. Ale to pikuś - wystarczyło tylko uprzątnąć stół prelegentów, stolik kawowy i zanieść stoły na aulę. To naprawdę nie jest dużo. W sumie z wydziału wyszłam ok. 15:30. Za późno już było na udanie się na końcówkę zajęć na pedagogice, więc od razu udałam się do świetlicy, w której pracuję. Na szczęście dzisiaj było w niej w miarę spokojnie. A może po prostu mnie to wszystko tak podbudowało, że odbierałam świat w pozytywny sposób? I poznałam kolejne ciekawe osoby z mojego wydziału, z którymi chyba się dogadywałam, mimo wszystko.

Trzymajcie się ciepło!

* Było ok. 20 wersji papierowych, ale te dostali głównie prelegenci, nasza piątka wolontariuszy oraz rozdawaliśmy je gościom, chętni studenci mieli otrzymać link do darmowej wersji. Zresztą jak ktoś jest zainteresowany, to odsyłam Was >>Tu<<, gdzie można ją za darmo pobrać.

** Swoją drogą, myślicie że Dziekan zawiesiłby mnie w prawach i obowiązkach studenta za wytłuczenie wszystkich jego szklanek?

***  W sekretariacie chyba mają mnie dosyć na następne miesiące