1495. Na dobry początek adwentu

Jeszcze wczoraj bawiliśmy się z dziećmi na dyskotece z okazji andrzejek zorganizowanych w ramach sobotniego Oratorium. To znaczy kto się bawił ten się bawił. Ja jeszcze nie doszłam do siebie po tym tygodniu, więc raczej pilnowałam, aby nikt nie latał po całym budynku, a w szczególności nie właził tam, gdzie mu nie wolno. Czyli np. na trzecie (drugie?, budynek Domu Młodzieżowego i jego piętra od początku stanowiły dla mnie zagadkę), gdzie mieszkają księża. Oj, już sobie wyobrażam, jaka byłaby reakcja księdza proboszcza... Tydzień temu byłam w szoku, że w ogóle sam wyszedł z taką inicjatywą. No, nie żebyśmy od razu bawili się we wróżenie* czy coś, ale były i tańce, i karaoke, i poczęstunek. I mam wrażenie, że dzieci dobrze się czuły i bawiły. A jak ktoś chce snuć jakieś swoje teorie na ten temat to już jego problem. Ogólnie to trzeba porozmawiać z księdzem o możliwość robienia zdjęć podczas zajęć - można by też reaktywować fanpage Oratorium, a przy okazji byłaby to pamiątka z tego, jak to wszystko u nas funkcjonuje.
Dzisiejsza pierwsza niedziela adwentu rozpoczęła nowy rok liturgiczny. Księża zmienili swoje szaty na fioletowe (podobnie jak ministranci swoje pelerynki), w kościele pojawiły się takie akcenty jak wieniec adwentowy oraz schody, po których codziennie będzie schodzić figurka małego Pana Jezuska do żłóbka. Co prawda ksiądz proboszcz nie zamówił w tym roku pomocy adwentowych zaproponowanych przez "Małego Gościa Niedzielnego", ale i tak właściwie od wczoraj piosenka przewodnia z ich materiałów śpiewana jest przez dzieci. Jesteście ciekawi, jak to było z Bożym Narodzeniem? No to posłuchajcie:

Po dzisiejszej Mszy świętej dostaliśmy od Pani Dyrygent drobne prezenty z okazji nadchodzącego okresu. Ostatni tydzień był dla mnie dosyć trudny. Nie chcę wchodzić w szczegóły. Mogę tylko napisać, że nie ma to związku z kontaktami międzyludzkimi. Dlatego ten gest nieco osłodził mi go. A zważając, że w paczuszce były żelki (pamięta, że czekolada raczej mi szkodzi), to można powiedzieć, że osłodziła mi go dosłownie. Oprócz żelek znalazłam też świeczkę o zapachu wanilii oraz dzwoneczek. Za bardzo nie wiem o co z nim chodzi (a o coś musi, tak przynajmniej wynika ze słów Pani Dyrygent), ale może ktoś z Was wie?

Co prawda trochę bardziej ucieszyłby mnie niematerialny gest, jak np. przeczytanie Czytania (da się, ksiądz Francesko kilka razy mi dawał pozascholowo, gdyby wyszło całkiem beznadziejnie, to poprzestałby na jednym razie), no ale dobra. Ja i tak mam pewien plan jak i kiedy coś przeczytać. Mam nadzieję, że ten nowy wikary ma wiarę w rzeczy z pozoru niemożliwe - tylko wtedy uda mi się to wcielić w życie. Co nie oznacza, że wcale nie cieszę się, czy też cieszę się w niewielkim stopniu z podarunku, bo cieszę się bardzo. Bardzo, bardzo.

Ale to nie była jedyna pozytywna rzecz w tym zakręconym tygodniu. Jakiś czas temu napisała do mnie meila nasza Jadzia - Stokrotka z zapytaniem, czy nie byłabym chętna na jedną z jej książek, którą odnalazła w szufladzie. A że czytanie jest tym, do czego nie trzeba mnie namawiać, to przystałam na jej propozycje. Potem trochę zamieszałam, ale w ostateczności książka trafiła do mojej skrzynki pocztowej (dobrze, że jest względnie "cienka"). Jadzia pisała mi, że to jej ostatni egzemplarz, więc czuję się tym bardziej zaszczycona. Co prawda na razie jestem zakopana w literaturze potrzebnej mi do zaliczenia poszczególnych przedmiotów na studiach i balansuję między historią Ukrainy, "Pismami filozoficznymi" Cycerona, Kodeksem Prawa Kanonicznego, a książkami poświęconymi terapii pedagogicznej, ale jak tylko trochę się z tym uporam, to z chęcią sięgnę i po tą pozycję. Tak w ramach odmiany i odpoczynku.

I na koniec coś, czego zupełnie się nie spodziewałam (bo o książce wiedziałam i czekałam na nią, paczka od Pani Dyrygent też była w jakiś sposób przewidywalna). Zaglądam wczoraj do skrzynki, a tam dość sporych rozmiarów koperta. Tak trochę zaskoczona wyjęłam ją i spojrzałam na nadawcę, którym okazała się słynąca z różnych wydzierganych cudeniek Beatka. Serce szybciej mi zabiło, jednak przyjemność otwarcia przesyłki odłożyłam na dzisiaj. Delikatnie odkleiłam kopertę i wyjęłam jej zawartość. I naprawdę aż zaszkliły mi się oczy ze wzruszenia, kiedy zobaczyłam pięknego wydzierganego anioła oraz pierwszą kartkę z świątecznymi życzeniami. Tym bardziej, że jestem świadoma, że nigdy nie będę w stanie odwdzięczyć się czymś tak samo pięknym (no, chyba że kupię coś równie ślicznego).

Niestety, fotografia (zwłaszcza wykonana przeze mnie) nigdy nie odda prawdziwego piękna jakie skrywała ta niepozorna przesyłka. A ja dalej zastanawiam się, czym sobie na nią zasłużyłam.

* Przypominam sobie, jak jakieś 9 - 8 lat temu na moim poprzednim blogu też napisałam o zabawie andrzejkowej w Oratorium i od razu co gorliwsi stwierdzili, że popełniliśmy ogromny grzech, ponieważ Pismo Święte mówi, że zabrania się czarów i wróżenia. Że też niektórzy na siłę sprowadzają andrzejki do tych dwóch rzeczy nie przyjmując argumentu, że to była tylko dyskoteka