1527. Tyle masz ile dasz

Jako, że dzisiaj w kalendarzu wypada Tłusty Czwartek, a ja mam chwilowo mam ciut wolnego czasu, postanowiłam wykorzystać go na pieczenie moich ukochanych faworków. Oczywiście sklepowe półki uginają się tego dnia pod ciężarem smakołyków, ja jednak kocham spędzać czas przy mojej gazowej kuchni. Niestety, na co dzień sprowadza się to do odgrzewania jedzonej przez parę dni zupy, dlatego jak tylko mam czas, chwytam książkę z przepisami i po prostu pichcę. Nawet jeżeli przyrządzę coś, czego nie mogę jeść ze względu na alergię albo refluks żołądkowy, to po prostu zanoszę ciasto (zwane w niektórych częściach Polski plackiem) jednej z sąsiadek za pomoc, jaką od niej otrzymuję. Jeszcze nie miałam reklamacji, więc chyba da się je zjeść.
Faworki są punktem sztandarowym mojego Tłustego Czwartku. Pączków może nie być, ale chrust to swoista "świętość". Pamiętam jak w dzieciństwie pomagałam mamie w przygotowaniu ich, moje pierwsze faworki upiekłam w drugiej albo trzeciej klasie gimnazjum. Oczywiście były one bardzo "niezdarne" (i takie są do dzisiaj), ale zjadalne. Teraz właściwie każdego roku w okolicy Tłustego Czwartku w moim mieszkaniu unosi się zapach smażonego ciasta.
Do wypieku faworków używam wręcz banalnego przepisu: 400 gram mąki, 4 żółtka, 150 gram jogurtu naturalnego, pół łyżeczki cukru i soli, łyżka stołowa octu. W misce mieszam substancje sypkie, takie jak mąka, cukier i sól, a następnie dodaję substancje mokre, czyli żółtka, śmietanę i łyżkę octu. Z tymi żółtkami to czasami mam problem, bo jak za mocno chwycę jajko, to nawet nie muszę go rozbijać - samo pęka, wylewając żółto-przeźroczystą maź na blat stołu. Dzisiaj jednak miałam chyba lepszy dzień, bo żadne z czterech jajek "nie wybuchło" w mojej łapie. Wszystkie składniki mieszam i wyrabiam na jednolitą masę. Ciasto powinno być dobrze napowietrzone, ale przyznam się szczerze, że nie przywiązuję do tego aż tak dużej wagi. Następnie rozwałkowuję mniejszymi partiami ciasto, a nieużywane jego części trzymam schowane w folii. Stolnicę posypuję mąką, dzięki czemu ciasto aż tak nie przywiera do spodu. Staram się rozwałkowywać ciasto bardzo cienko - faworki są wtedy bardzo kruche. Jednak jak mi się to nie uda, to też nic nie szkodzi. Rozwałkowane ciasto kroję na mniejsze prostokąty pośrodku których robię nacięcie. To przez nie przeciągam oba końce faworków robiąc charakterystyczny zawijas. Faworki smażę na rozgrzanym tłuszczu. Idealną temperaturę poznaję po tym, że wrzucony faworek od razu wypływa na powierzchnię, a wokół niego tworzy się piana. Faworki smażę aż się zarumienią. Lepiej nie wkładać na tłuszcz zbyt dużej ilości faworków, ponieważ one rosną. Lepiej wrzucić ich mniej, a częściej. Dobrym patentem jest kładzenie usmażonego chrustu na papierowych ręcznikach - dzięki temu nadmiar tłuszczu zostanie wchłonięty.
W tym roku proporcje składników nieco się zwiększyły, ponieważ w sobotnie popołudnie przychodzi do mnie Kropka z siostrzeńcem i wypada czymś ich ugościć. A poza tym ubzdurałam sobie zanieść część faworków na sobotnie zajęcia do Oratorium. Niech sobie dzieci troszkę podjedzą. A i animatorzy pewnie z tego skorzystają. Wszystko już podzieliłam zostawiając też coś sobie na talerzu. W końcu nawet była kiedyś taka piosenka roratnia: "Ile dasz tyle masz". To tak niewiele, ale może komuś zrobić radość i przyjemność.

Na koniec ogłoszenie pasterskie: Puśka przemiaukuje, że chciałaby się wypowiedzieć na blogu. Chyba odstąpię jej jutro klawiaturę. A więc - drżyj ziemio i klękajcie narody, bo nie wiadomo co jej przyjdzie do łebka...