1530. A którą postacią z Drogi Krzyżowej Ty jesteś?

Wczoraj rozpoczął się okres w Kościele Katolickim okres przygotowujący do Wielkanocy, czyli Wielki Post. W tym dni kapłan posypuje głowy wiernych popiołem, jako przypomnienie, że każdy z nas stanie się takim popiołem po śmierci. Jednak w dalszych słowach wypowiadanych przez duchownego (przynajmniej w naszej parafii, bo wiem, że w niektórych kościołach wypowiadane jest zdanie "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię") pojawia się też nadzieja, że zostanie się wskrzeszonym w dniu ostatecznym. Posypanie głowy popiołem jest też znakiem pokuty i nawrócenia. Nawet podczas kazania ksiądz Wikary powiedział dosyć prowokacyjnie, że zanim podejdziemy do posypania głowy popiołem, każdy ma się zastanowić czy na pewno chce coś zmienić w swoim życiu (aż przemknęło mi przez myśl, że będzie ciekawie, kiedy nikt do niego nie podejdzie).

Jednym z nabożeństw odprawianych w czasie Wielkiego Postu jest Droga Krzyżowa odprawiana w piątki. W ostatni wtorek jadąc niecałe trzy godziny autobusem myślałam sobie o postaciach, które spotkał Pan Jezus idąc tamtego dnia na Golgotę. Był tam i Piłat, i Barabasz, i Jego Matka Maryja, i Szymon z Cyreny, i święta Weronika, i płaczące niewiasty, i krzyczący tłum, i żołnierze. Przynajmniej o nich wspominają Ewangeliści. A pewnie to nie jedyne postacie. I tak w pewnym momencie, kiedy za oknem autobusowym było już zupełnie ciemno (nawet za bardzo nie wiedziałam, gdzie jestem poza tym, że gdzieś na autostradzie), moje rozmyślania przybrały dosyć nieoczekiwaną formę poniższego wiersza:

Pytanie na Wielki Post

A gdyby tak Pan Jezus,
szedł dzisiaj Drogą Krzyżową
ulicami Twojej miejscowości,
i spotkałby właśnie Ciebie.
to kogo tak właściwie by spotkał?
Kochającą matkę,
która niewiele mogła zrobić dla swojego dziecka?
Szymona z Cyreny, który pomógł Panu,
ale tylko dlatego, że go do tego przymuszono.
Płaczące niewiasty, które żałowały skazańca,
bo tak nakazywała im tradycja.
Odważną Weronikę,
co nie bała się złowrogich żołnierzy,
i nie bacząc na nich,
otarła twarz Pana Jezusa,
przynosząc mu ulgę w cierpieniu.
A może tylko anonimowym widzem w tłumie,
który nie tylko w żaden sposób nie pomógł,
ale wręcz szydził ze skazańca i złorzeczył mu?
Do której z tych postaci jest Ci najbliżej
w prozie codziennego życia?

Nie są to oczywiście wszystkie postacie, ale myślę, że bez problemu można samemu dopowiedzieć kolejne osoby i co zrobiły, albo czego nie zrobiły. Do wiersza udało mi się narysować ilustrację przedstawiającą "współczesną" Drogę Krzyżową. Tylko ciut za późno spostrzegłam się, że krzyż jest nie w tą stronę co powinien...

Odpowiedź na zadane w wierszu pytanie wbrew pozorom nie jest taka prosta i oczywista. I pewnie w  dużej mierze zależy od okoliczności, w jakich się znaleźliśmy. Pewnie dlatego czasami więcej w nas z Piłata, Matki Bożej, a innym razem z żołnierzy, czy też z tłumu. Myślę, że to nie jest do końca takie złe, wszak jesteśmy tylko ludźmi. Bardziej istotne jest, abyśmy mieli w sobie jak najwięcej ze świętej Weroniki, która chyba najbardziej wspomogła Pana Jezusa w tych trudnych chwilach, ocierając jego twarz mokrym ręcznikiem. W przeciwieństwie do Szymona zrobiła to bezinteresownie, z głębi i potrzeby serca. Nie nakazywała jej tego tradycja, tak jak płaczkom żydowskim, ale zwykła ludzka empatia. I tego sobie i każdemu z Was życzę. Nie robienia czegoś na pokaz czy przymusu, ale z autentycznej empatii względem drugiego człowieka.