Po półtoratygodniowej przerwie ponownie przekroczyłam mury gmachu Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Śląskiego, który ma swoją siedzibę na ulicy Grażyńskiego. To już czwarty semestr mojej przygody z licencjatem z pedagogiki, półmetek już za mną. Muszę przyznać, że z semestru na semestr zajęcia są coraz ciekawsze i bardziej wciągające. I co najważniejsze, coraz więcej można z nich wyciągnąć w praktyce. Pamiętacie jak wtedy narzekałam na szczegółowość materiału na kolokwium zaliczeniowe? Na szczęście po tego typu przedmiotach pozostało już tylko wspomnienie (oraz oceny w USOSie, bo indeksy już całkiem wycofali). Po tym semestrze czekają nas już normalne praktyki zawodowe (dotychczas mieliśmy jedynie moduły praktyczno-asystenckie, gdzie w pierwszym i w drugim semestrze byliśmy na 5 godzin w różnych placówkach, a potem pisaliśmy z tych wizyt raporty zaliczeniowe). Myślę nad szkołą, albo jakimś WTZ. Powoli też zaczynamy przymierzać się do pisania naszych prac licencjackich. Na razie jeszcze nie mam co do mojej skonkretyzowanych planów. Bardzo chciałabym napisać o wychowaniu w okresie dwudziestolecia międzywojennego, ale nie wiem, czy mi się uda przekonać do tego promotorkę.
Na Wydział Teologiczny wracam dopiero w czwartek, chociaż w środowy poranek mam jeden wykład. Jest to jednak wykład on-line, więc nawet nie muszę wychodzić z domu. Ogólnie tak nam ułożyli plan zajęć, że co drugą środę oraz co drugi piątek mamy zajęcia kontaktowe, czyli w budynku. Inna sprawa, że na ostatnim semestrze nauk o rodzinie jest tylko siedem przedmiotów do zaliczenia, więc tych godzin z automatu jest mniej. Mam tylko nadzieję, że znowu się nie narażę starościnie. Moje ostatnie "przewinienie"? Nienajgorsza ocena z egzaminu z psychopatologii. W oczach starościny najlepsza na roku tylko dlatego, że nie pisałam egzaminu, tylko odpowiadałam ustnie... I gdyby ona też mogła odpowiadać, to miałaby tak samo wysoką notę.
Kochani, trzymajcie mnie. Przecież to nie jest moje widzimisię, że sprawdziany opisowe zdaję zazwyczaj ustnie. Zresztą uzyskałam na to zgodę dziekana, popartą przez Biuro Osób Niepełnosprawnych, to znów wymagało udowodnienia czego nie mogę i dlaczego. Już z tego wynika, że oficjalna zamiana formy zaliczenia wymaga trochę zachodu. Na egzamin ustny też się musiałam nauczyć, nie mogłam iść na niego z zerową wiedzą. Psychopatologia nie jest łatwa, poświęciłam jej naprawdę sporo czasu (a nade wszystko uczyłam się jej na bieżąco, robiąc po każdym wykładzie notatki - czy też uzupełniając je o wiadomości nagrane na dyktafon).
Wiem, że starościna mnie nie lubi chyba od początku (pytanie kogo ona lubi?). Zawsze traktowała mnie (jak i większość grupy) z góry. W myśl zasady: mam już dyplom magistra...*, jestem prezeską jednego ze stowarzyszeń, a w ogóle to nie rozumiem twojej wymowy (to ostatnie to już stricte w odniesieniu do mojej osoby)... Też mam zrobionego magistra, co kosztowało mnie sporo wysiłku (chociażby prawie codzienne dojazdy w te i z powrotem do oddalonego o ok. 80 km. Krakowa), ale chyba nie mam z tego powodu manii wyższości. I staram się nie wywyższać ponad innych. Ani za bardzo nie kombinować. I może dlatego mam znajomych wśród innych członków naszej grupy, którzy mnie akceptują i rozumieją moją mowę?
* Co ostatnio nie do końca okazało się prawdą, ale już przyzwyczailiśmy do jej ciągłych kłamstw i oszustw...
Karolinko, tacy ludzie są wszędzie, może czuje się ta osoba niedoceniona, nielubiana i tym sposobem chce sobie Zjednoczonyc ludzi ? Ale to zła droga. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńTo się Wam starościna trafiła .... ale grunt to się nią za dużo nie przejmować. Mnie się wydaje, że do egzaminu ustnego trzeba być tym bardziej przygotowanym i kosztuje więcej stresu czasami.
OdpowiedzUsuńPrzyjemnego studiowania, Karolinko w nowym semestrze :)
Serio? Pomiatać człowiekiem niepełnosprawnym?! To już trzeba być... nawet nie wiem, jak to określić, bo mi słów zabrakło.
OdpowiedzUsuńAle dużo się u Ciebie dzieje :) Super, że znajdujesz plusy w każdej sytuacji i studia i zajęcia bardzo Ci się podobają.
OdpowiedzUsuńSzkoda, że tacy ludzie się trafiają, ja Cię podziwiam. Według mnie egzamin ustny jest o wiele trudniejszy niż pisemny i trzeba się wykazać większa wiedzą, bo jednak jak się pisze to ma się wiecej czasu do namysłu, a ustnie to trzeba jednocześnie myslec i odpowiadać.
Bardzo ciekawy temat pracy licencjackiej. Oby promotorka się zgodziła :)
OdpowiedzUsuńNie ma co pękać Maleńka, ona musi z tym żyć, Ty ją masz jako obiekt obserwacji...Powodzenia...;o)
OdpowiedzUsuńRównież uważam, że ciekawy temat pracy. :)
OdpowiedzUsuńStarościna widać musi być zawsze najlepsza, a jak nie jest, to sobie znaleźć wytłumaczenie... Ciężko musi się z tym żyć. A dla mnie ustne egzaminy zawsze były bardziej stresujące niż pisemne.
Temat bardzo intersujący, mam nadzieję że promotorka się zgodzi.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam, Karolinko - Małgosia X
I tak jestem pełna podziwu dla Ciebie że mimo tej niepełnosprawności uczysz się w dwóch różnych uczelniach i do tego ten Wolontariat. W sumie to mi żal Takich ludzi jak twoja Starościna, która cały czas musi sobie coś udowadniać. znam to bo mam to na co dzień . Szkoda tylko że akurat Ciebie wybrała sobie jako kozła ofiarnego. Najlepiej przemilczeć i chodzić koło niej obojętnie. Zawsze wychodzę z założenia że " Pan Bóg nie rychliwy ale sprawiedliwy"
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię i głowa do góry!!!
Nie rozumiem takich osób. Forma ustna egzaminu w mojej opinii jest trudniejsza niż pisemna. Jest mniej czasu na zastanowienie się nad odpowiedzią przykładowo. Nie mówiąc o wyższym (przynajmniej u mnie) poziomie stresu.
OdpowiedzUsuńCo do zrozumienia wymowy kogoś z problemami neurologicznymi (choć nie tylko) wystarczy chcieć i nieco się tylko skupić. W podstawówce i później w gimnazjum miałem koleżankę ze sporym niedosłuchem. Co za tym idzie jej wymowa była nieco inna od naszej, jednak po wcale niedługim czasie można było ją zrozumieć bez większego kłopotu. Tak samo z inną koleżanką, która ma porażenie mózgowe i mówi dość wolno, jednak jak człowiek się skupił także nie miał problemów ze zrozumieniem. Mam nadzieję, że ta starościna spotka kiedyś na swojej drodze osobę, która przytrze jej nosa.
Pozdrawiam!
Mozaika Rzeczywistości.