1529. Różnica pokoleniowa

Wczoraj ze zgrozą uświadomiłam sobie, jak bardzo duża przepaść dzieli mnie od dzieci, które przychodzą na zajęcia Oratorium. Czy one naprawdę nie umieją bawić się inaczej, niż klikając w telefon komórkowy? Gdzie się podziała ich kreatywność i wyobraźnia? Co z motywacją do nauki ("Po co mam się uczyć tabliczki mnożenia, skoro mam kalkulator w telefonie?"). Już jakiś czas temu zaobserwowałam to u dzieciaków ze świetlicy środowiskowej, ale nie w takim nasileniu jak u tych z Oratorium.
Graliśmy w kalambury połączone z głuchym telefonem. Osoba na końcu otrzymywała hasło i miała je przekazać gestami osobie stojącej przed nią, ta kolejnej, i tak do pierwszej osoby. Hasła były raczej łatwe (piłka, tablica, luneta, łuk itp.). A przynajmniej tak nam się wydawało. Bo niektórzy już po drugiej, trzeciej osobie nie wiedzieli jak i co mają dalej przekazać. Współpraca więc raczej nie jest ich mocną stroną. Potem wymyślaliśmy czym może być gazeta, jeżeli nie gazetą. Znowu animatorzy wykazali się większą kreatywnością od dzieci, które w większości wzruszały ramionami i patrzyły się na nas niczym na kosmitów. W końcu każdy z nas wypisywał różne rzeczy, które zabrałby na bezludną wyspę. Reguła była jedna - musiały się zaczynać na tą samą literę, co imię osoby siedzącej po prawej stronie. Jeżeli ktoś wymyślił 3 przedmioty, było dobrze. Przy 4 był już mistrzem.
Tymczasem moje dzieciństwo w dużej mierze składało się z tego typu zabaw, gdzie trzeba było użyć szeroko rozumianej wyobraźni. Co prawda komputer pojawił się w moim życiu jeszcze przed rozpoczęciem edukacji szkolnej, czyli gdzieś w połowie zerówki, wykorzystywany był jednak głównie do pisania dłuższych wypowiedzi. Większość czasu wolnego spędzało się na placach zabaw, gdzie czas zajmowany był przez eksploatację terytorium oraz budowanie różnych miast. Zawsze znalazł się ktoś, kto był chętny na zabawę w poszukiwaczy skarbów, bezludną wyspę, dom, restaurację, sklep, szkołę, nawet Indian i kowbojów rodem z Dzikiego Zachodu. Do dyspozycji mieliśmy zazwyczaj przybory do zabawy w piasku, a czasami nawet i nie. Do dzisiaj pamiętam jak wspaniale bawiłam się w dom podczas turnusu rehabilitacyjnego w Polańczyku, wszedłszy na zjeżdżalnię. Albo jak podczas innego turnusu w Głuchołazach zrobiłam ludzikowi (który był kamyczkiem) pokój z innych kamyczków zebranych nad niewielką rzeczką. Albo jak z kuzynostwem zrobiliśmy sobie bazę w zagajniku. Czego tam nie było - mieliśmy nawet telewizor i komputer z kamieni. Prawie jak Flinstonowie. Zauważyłam też, że nie za bardzo potrafią ze sobą rozmawiać, za to do perfekcji opanowali porozumiewanie się za pomocą różnych komunikatorów. Wiecie, mówię jak mówię, ale raczej zawsze kłapałam równo jadaczką podczas różnych zabaw. Jedyne co ryzykowałam to to, że mnie ktoś nie zrozumie. A to zdarzało się niezwykle rzadko. Zwłaszcza, że w zabawach z moich czasów prym wiodło wiele zabaw słownych - wyliczanki, rymowanki, zagadki słowne, przyśpiewki. Do dzisiaj pamiętam większość piosenek, których nauczyły mnie moje kochane kuzynki. A przecież nie mogłam mieć wtedy więcej niż 4-5 lat. Ciekawa jestem, czy one jeszcze pamiętają naszą "wadowicką listę przebojów" i te zabawy w "stonogę" i w "pingwinki". Oj, ile było przy tym śmiechu w mroźne, zimowe dni... Telewizję też się oglądało - oprócz legendarnej "Wieczorynki" prym u mnie wiodły "Zwariowane melodie" oraz wszelkie teleturnieje, które do dzisiaj są moją miłością. A, i chociaż nie było komórek, to żaden rodzic nas nie szukał. Tylko niektóre mamy wołały z okna dzieci na obiad. Ja zaś, może miałam wtedy z 6-7 lat, przychodziłam do domu wtedy, jak zgłodniałam, ewentualnie jak rozbiłam kolano, albo z nieba naprawdę lunęła ulewa. 

Ja wiem, że czasy się zmieniły, priorytety też, technika poszła do przodu, ale jak słyszę, że dziecko najchętniej zabrałoby na bezludną wyspę jakąś influanserkę (nawet nie wiem, jak to się pisze, ale cieszę się, że przynajmniej powiedziało kim jest wymieniona przez nie osoba) to dopadają mnie takie dziwne myśli.

I tak na przekór temu wszystkiemu - Archimedes został laureatem ogólnopolskiej olimpiady fizycznej (a więc ma już 100% z rozszerzonej matury z tego przedmiotu). Jest mądry. I bystry. Ale jakoś musi sobie radzić nie posiadając rąk, a nogi mając porażone. Test, taki sam jak inni, wypełniał trzymając długopis w ustach, tym długopisem wykonywał też działania obliczeniowe na kalkulatorze. Ile go to wszystko kosztowało wie tylko on sam. Tym bardziej, że poziom nauczania fizyki w liceum, do którego uczęszcza jest raczej niski (z powodu złożoności niepełnosprawności wybrał ogólniak dla niewidomych, dzięki któremu ma dostosowany tryb nauki do możliwości, jednak ma on rozszerzone tylko humanistyczne przedmioty). Ale udało się. Pokazał ile potrafi mimo ograniczeń narzuconych mu przez ciało.
Co potrafi pokazała też Kropka, która po śmierci siostry (będącej jej rodziną zastępczą) wraz z siostrzeńcem trafili do placówki opiekuńczo - wychowawczej. Po dwóch latach nauki w wymagającym liceum, z którą radziła sobie mimo całej sytuacji (opiekowała się umierającą siostrą) rewelacyjnie (średnia 5,32 przy rozszerzonej matematyce, chemii, biologii i j. angielskim), zmieniła szkołę na technikum. Dotychczas chciała zostać farmaceutką, teraz też jest na kierunku związanym z chemią, jednak młodzieńcze marzenia musiały ustąpić rzeczywistości. Kropka wie, że musi się jak najszybciej usamodzielnić, a po technikum jest szansa, że szybciej znajdzie jakieś zatrudnienie. Wtedy zaś będzie mogła starać się o zostanie rodziną zastępczą dla siostrzeńca. Mimo zmiany szkoły i nieciekawej sytuacji życiowej pierwszy semestr zakończyła ze średnią powyżej 5,0. Sama się śmieje, że nauki ma tak dużo, zwłaszcza że musi nadrobić przedmioty zawodowe, że nie ma na nic czasu.