1528. W Dniu Kota Pusia się na mnie skarży...

Wreszcie udało mi się dorwać do komputera. Co próbuję do niego usiąść, to "Matka" Karolina bezczelnie mnie zestawia na podłogę. Tak nie może być! Ja stanowczo protestuję przeciwko takiemu traktowaniu. A to nie jedyna moja życiowa tragedia z jaką przyszło mi się zmierzyć. Chyba mam prawo raz do roku zaprotestować przeciwko traktowaniu mnie jak jakiegoś zwierzęcia. Ja jestem kotem, Panie i Panowie i dopominam się o to, co mi się z tego tytułu należy!

Tragedia nr 1: "Matka" NIE wstaje o 5 rano! - Szok, niedowierzanie, rozpacz. Już od 4 rano robię wszystko, by zwlec z łóżka tę leniwą istotę! Tymczasem ona nadal śpi... Wrzaski, gryzienie w stopy, powolne deptanie po Karolinie - niestety nic nie przynosi rezultatów. A ja domagam się jej uwagi! Przecież głośno krzyczę! Tak bardzo czuję się ignorowana! Domagam się wezwania ludzi, którzy zainterweniują - tutaj rozgrywają się prawdziwe kocie tragedie!

Tragedia nr 2: "Matka" zabiera mnie do weterynarza - To tak traumatyczna sytuacja, że mówienie o niej przychodzi mi z prawdziwym trudem! Karolina zabiera mnie w miejsce, którego szczerze nie cierpię. Uważa, że to niby dla mojego dobra. Stanowczo się z tym nie zgadzam! Oni mnie tam kłują, oglądają zęby, wyginają we wszystkie strony, a co najgorsze - twierdzą, że tego potrzebuję. Czy coś w tym dziwnego, że krzyczę wtedy ile mam sił w płucach? Dlaczego nikt mnie wtedy nie słucha? Chyba tylko ci z organizacji pro zwierzęcych by mnie zrozumieli... Na koniec, po powrocie do domu, dostaję coś dobrego do jedzenia. Słyszę, że jest to nagroda. Szkoda tylko, że zupełnie nieadekwatna do tego co musiałam przejść!

Tragedia nr 3: "Matka" chce zająć miejsce, które należy do mnie! - To moje miejsce! Moje i tylko moje! Co z tego, że to fotel, który jest jej niezbędny do pracy przy komputerze? Obiera się mi moją przestrzeń! Nie szanuje się mnie! Czy naprawdę nikt nie rozumie, że zawsze leżę tu tylko ja? Nie interesuje mnie kilka posłań, które Karolina dla mnie przygotowała! Nawet ten karton, który zazwyczaj bardzo lubię, obecnie mało mnie interesuje... Spotkała mnie dziś prawdziwa tragedia. Co na to stowarzyszenia ratujące biedne koty? Na pewno jestem jednym z nich! Niech mi tylko ktoś poda do nich numer telefonu.

Tragedia nr 4: "Matka" odmawia mi kolejnej kolacji - Proszę i proszę... Nie jadłam nic od godziny! Tymczasem Karolina mruczy coś pod nosem o nadwadze i jakiś problemach zdrowotnych. Słyszę, że trzeba ograniczyć mi jedzenie. Nic z tego nie rozumiem. Znowu cierpię i stanowczo domagam się właściwego traktowania.

Tragedia nr 5: "Matka" wygania osę z domu - A tak dobrze się bawiłam! Do mieszkania wpadła osa, która bzyczała i miała paski. Tymczasem nie tylko zostałam ewakuowana do drugiego pokoju, ale kiedy wróciłam - nie było ani śladu po mojej ofierze. Uważam to za skandal! Została mi odebrana --możliwość zabawy! Czuję się oszukana! Obrońcy praw zwierząt na pewno przyznają mi rację!

Tragedia nr 6: "Matka" szczotkuje mi brzuch - Tortury! Jestem torturowana. Błagam, pomóżcie mi! Kłaki? A co to są te kłaki? Co chwilę słyszę to słowo, kiedy przez całą minutę jestem zmuszana do szczotkowania mojego biednego brzucha. Dlatego ogłaszam strajk, o! I krzyczę. Może ktoś mnie usłyszy?

Tragedia nr 7: "Matka" nie chce iść na spacer - Czy zrobiłam coś złego? Dlaczego zasłużyłam na taki los? Już od godziny proszę ją o trzeci spacer tego dnia. Czy to tak wiele? Czego tu Karolina nie rozumie? Krzyczę pod drzwiami długo, bo bardzo kocham spacery po trawie, nowe zapachy, obserwowanie na żywo ptaszków... No przecież nie proszę o wiele. Karolina mówi coś o prezentacji, którą musi dzisiaj skończyć. I dodaje, że jutro na pewno znowu wyjdziemy na zewnątrz. Nie rozumiem. Czuję się bardzo opuszczona i nie interesują mnie nawet moje ukochane chrupki. Dlatego żądam wezwania odpowiednich władz, które nie tylko są w stanie zrozumieć moją straszną sytuację, ale też przeprowadzą odpowiednią interwencję.

Tragedia nr 8: "Matka" wie, że widzę ptaka na drzewie i nie mogę go złapać! - Przecież go widzę! Siedzi tak niedaleko, na drzewie. Dostrzegam go przez szybę. Czasem nawet słyszę jego trele, kiedy okno jest otwarte. Tymczasem oddziela mnie od niego jakaś dziwna siatka! Błagam! Zdejmijcie ją! Albo powiedzcie w jaki sposób mam go dosięgnąć? Niech ktoś mi pomoże. Proszę, zadzwońcie po pomoc. Karolina uważa, że kilka gonitw za piórkiem i dobre jedzenie na koniec takiego polowania sprawi, że poczuję się dobrze. Zgadzam się, ma rację. Jednak dalej uważam, że kiedy sobie czegoś życzę... Dlatego należy wezwać tych, którzy staną w mojej obronie. Takie tragedie przeżywam codziennie. Powiedzcie sami, czy to jest sprawiedliwe?

Tragedia nr 9: "Matka" zamyka drzwi do łazienki - Czy to jest jakiś żart? Przecież wiadomo, że zawsze chcę siedzieć po drugiej stronie drzwi. Co mnie interesuje ulubione hasło Karoliny: "odrobina świętego spokoju"? Raczej kolejny raz czuję się ignorowana. Dlatego krzyczę, aby wezwać pomoc, niech ktoś interweniuje!

Tragedia nr 10: "Matka" nie zgadza się na skakanie po zasłonach - To kolejny kłopot w mojej relacji z Karoliną. Umówmy się - przecież mieszkam u siebie. Skaczę, próbuję się wspinać, a regularnie jestem z tych zasłon zdejmowana. To też moje zasłony! Czym zasłużyłam sobie na ten los? Niczym! Dlatego wszczynam bunt. Niech wszyscy wiedzą, że w tym mieszkaniu ogranicza się moje podstawowe kocie prawo - do robienia tego co chcę i kiedy chcę! Czym są kocie tragedie jak właśnie nie tym? Wezwie ktoś odpowiednie służby? Poratuje ktoś biednego mruczka? Bądźcie ludźmi...

Na podstawie: https://www.onet.pl/styl-zycia/kotypl/kocie-tragedie-zyciowe-czyli-jak-mozesz-mi-to-robic/5bs9d4g,30bc1058