1647. Naruszona kocia nietykalność

Podpadłam Pusi. Chyba. W każdym razie jej urażona kocia duma pozwala jej ledwo mnie tolerować i udawać, że mnie nie widzi. Do miseczki z kocim jedzonkiem podejdzie, ale już do mnie - nie. Puszy się, sarka, syczy, byle tylko jej nie dotykać. A wszystko dlatego, że odważyłam się zabrać ją do weterynarza. Ale to była najwyższa pora na to, aby poddać ją odrobaczeniu. Chciałam to też zrobić przed moim wyjazdem, co by nie odkładać tego w nieskończoność. I tak miała ciut za długą przerwą pod tym względem.

Ona chyba już wiedziała co się święci wtedy, kiedy zobaczyła, że wyciągam jej transporter, bo zwiała do łazienki. Mało humanitarnie, ale wytargałam ją za futerko zza pralki (wbrew pozorom to nie jest taka dobra kryjówka, jak mogłoby jej się wydawać). Oczywiście, w Puśce obudził się lwi duch, bo na prawo i lewo zaczęła ze mną walczyć, a w ruch poszły nawet jej ząbki i pazurki. Lamentowała przy tym co nie miara, bo przecież wizyta u weterynarza jest równoznaczna z końcem kociego świata. W końcu poskromiłam małą złośnicę, zamykając ją na cztery zamki w torbie. W dalszym ciągu protestowała, pchając pyszczek w kierunku otwarcia oraz drapiąc pazurkami w siatkowane boku transportera. Na niewiele się to zdało, bo zamek był dobrze zabezpieczony, a i dziurki w siatce za małe, aby móc wcisnąć w nie swoje pazurki, które w dodatku zostały skrócone. Zarzuciłam torbę na ramię i ruszyłyśmy w świat.

Ten świat, to znowu nie był taki szeroki. Dotychczas chodziłyśmy do weterynarza znajdującego się dosłownie trzy ulice dalej. Na miejscu okazało się, że w tamtym miejscu jest tylko okulista dla zwierząt. W recepcji pokierowano mnie jednak do innych weterynarzy. Po przeanalizowaniu wszystkich propozycji wybrałam się tam, dokąd miałam po prostu najbliżej. Chociaż nie ukrywam, że wyrażenie "Klinika dla zwierząt" podziałało w znaczący sposób na moją wyobraźnię.

Owa klinika znajduje się niedaleko bloku, w którym mieszka jedna z moich gimnazjalnych koleżanek, toteż mniej więcej wiedziałam, gdzie powinnam się kierować. Wbrew swojej szumnej nazwie jest to niewielki i niepozorny budynek znajdujący się tuż przy ulicy. Ja zaszłam tam na nogach, ale można do niej podjechać odpowiednią komunikacją miejską, przystanki znajdują się w odległości niecałych 200 metrów od niej. Puśka chyba zwątpiła, że swoimi protestami coś zdziała, bo zamilkła i grzecznie siedziała na dnie transportera.

Na miejscu zarejestrowałam Pusię, w końcu to nasza pierwsza wizyta w tym miejscu. Poszło to dosyć sprawnie, również dlatego, że miałam ze sobą dotychczasową kartę zdrowia kotki, co znacznie ułatwiło sprawę. No i okazało się, że bez problemu mogła ona zostać przeniesiona z jednej lecznicy do drugiej. Trochę trudno mi było precyzyjnie określić barwę sierści Pusi, na szczęście pani z rejestracji była w tym bardziej zorientowana. A że przyniosłam ze sobą zwierzaka, to zostałyśmy przyjęte od razu.

Miła i sympatyczna lekarka weterynarii zbadała mi futrzaka. Właściwie to nic strasznego jej nie zrobiła, ale że i miejsce zupełnie nowe, i osoba obco pachnąca, to Pusia musiała pokazać pazurki. I to dosłownie. Ogólnie z wagą Pusia stoi w miejscu, co wcale nie jest taką złą nowiną. W każdym razie pannicy nadwaga na razie nie grozi panience. Kotka dostała połowę tabletki na odrobaczenie. Tutaj dopiero działy się cuda-wianki i w ogóle dramat w kociej odsłonie. Wszystko dlatego, że pani odważyła się wsadzić jej tabletkę wprost do gardła i jeszcze przytrzymywała jej zamknięty pyszczek. Prawdziwa tragedia! Puśka wyraziła swój sprzeciw syczeniem i sarkaniem na nieznajomą osobę. A potem obrażona na cały świat poszła w kąt swojego transportera. I przesiedziała tam do czasu powrotu do domu bez ani jednego słowa.

Teraz w dalszym ciągu siedzi nadąsana na swoim legowisku. Mam nadzieję, że jej przejdzie. Tym bardziej, że za dwa tygodnie czeka ją powtórka z rozrywki, ale to już w domowym zaciszu bez zbędnej widowni. Co prawda to nie mój problem, bo kotka na ponad dwa tygodnie zmienia właściciela, ale przecież nie będę się wstydzić za własne zwierze.