1661. Ciekawe co TERAZ by powiedzieli...

Na Światowych Dniach Młodzieży w Lizbonie oprócz narzuconych mi przez organizatorów zadań przy organizacji Wydarzeń Centralnych (czyli tych głównych), zaangażowałam się także przy pomocy w Polskiej Lizbonie. O samym projekcie możecie przeczytać >>tutaj<<. Akurat w niedzielę przed wystartowaniem akcji pojawiła się na naszej grupie na fb informacja, że poszukują chętnych do pomocy w organizacji całego przedsięwzięcia i gdyby ktoś z polskich wolontariuszy miał czas i ochotę... Jasne, że mam czas, a ochotę to już na pewno. Szybko napisałam wiadomość do koordynatorki polskiego wolo, że chętnie pomogę na tyle, na ile będę mogła. Już nie chciałam z siebie robić bohatera, który wszystko zrobi, kiedy to nie prawda. W odpowiedzi wyczytałam, że mogę przyjść w poniedziałek z rana.

Zgodnie z prośbą rano pojechałam na międzynarodowo brzmiącą stację "Roma", a stamtąd udałam się na stadion. Nie byłam sama, ale z innymi wolo chętnymi do pomocy. Po krótkich poszukiwaniach znaleźliśmy biuro Polskiej Lizbony z głównym dyrektorem Krajowego Biura Organizacyjnego i jego pomocnikami. Jak to miło, że pamiętali tak wielu z nas z rozmów rekrutacyjnych. Na początku dostaliśmy za zadanie powycierać naczynia liturgiczne (z Legnicy, nie z szwedzkiego sklepu) z kurzu i pyłu jakie na nich osiadły podczas transportu, a następnie przetłumaczyć na język angielski ramowy plan w Polskiej Lizbonie. Aż chciało mi się śmiać.

Nigdy nie byłam mocna w językach obcych. A już na pewno od poziomu szkoły średniej. Bo w podstawówce i gimnazjum jakoś mi szło. Może w wypowiedziach ustnych byłam słabsza ze względu na sporą wadę wymowy, ale wszystko nadrabiałam pisemnymi formami wypowiedzi, rozumieniem ze słuchu, czy też ogólną znajomością słówek i zasad gramatycznych. Z drugiej strony nasi lingwiści znali ograniczenia każdego z nas i wiedzieli czego mogą od nas wymagać, a z czym dać sobie spokój. To nie oznacza, że byłam całkowicie zwolniona z wypowiedzi ustnych (np. rozmówek, czy też opisów obrazków), ale były one dużo mniej rygorystycznie oceniane niż pozostałe formy zaliczeń.

Poszłam do liceum i wszystko się posypało. Miałam tego pecha, że trafiłam na nauczycielki, które przede wszystkim stawiały na poprawną wymowę. Czasami miałam wrażenie, że nic innego się dla nich nie liczyło. Bo co z tego, że z klasówek, czy też innych wypowiedzi pisemnych miałam w miarę dobre oceny, skoro najwyższą wagę miały wypowiedzi ustne? A ja przecież ledwo wyraźnie mówię po polsku. Jeżeli myślały, że swoimi uwagami zmotywują mnie do "pracy", to się myliły, bo efekt był odwrotny. Prawie z każdą lekcją coraz bardziej zamykałam się na mówienie w obcym języku. Germanistka nawet nie zawahała się mi "uświadomić", że z moim poziomem wiadomości z języka niemieckiego nie zdam z niego matury, a już na pewno nie ustną. A to właśnie z niemieckiego czułam się o wiele mocniejsza niż z angielskiego. Maturę zdałam na całkiem dobrym poziomie (po przeliczeniu procentów wychodzi mocna czwórka), a na ustnej zabrakło mi punktu do wyniku bardzo dobrego.
Na studiach z zarządzania też miałam angielski obowiązkowy i wcale nie było lepiej. Powód identyczny jak w liceum. Ale to jeszcze nic, na magisterce język angielski kończył się egzaminem. Przez pierwszy semestr uczyła nas całkiem inna osoba i jakoś udało mi się uzyskać cztery na koniec, więc coś z tego przedmiotu chyba potrafiłam. Jednak od drugiego semestru do końca uczyła nas ta sama wykładowczyni co na licencjacie i się zaczęło. Przeboje z nią opisywałam kilka razy na blogu (chociażby >>tutaj<<), w końcu nie miałam ani siły, ani ochoty (skoro i tak założyła, że nic nie potrafię) podejść do poprawek i wydalili mnie ze studiów. Równocześnie sama uczyłam się języka za pomocą różnych materiałów, aby co nieco umieć.

No a teraz nie dość, że tłumaczę różne materiały na język angielski, to jeszcze rozmawiam w tym języku. Może nie jest to płynna mowa, może czasami brakuje mi słów, może coś przekręcę, ale jako tako dogaduję się. Chociaż szczerze powiedziawszy to wolę język pisany, gdzie nikt nie musi wysilać się, aby zrozumieć, co do niego mówię. Takie tłumaczenia tekstu są jak najbardziej ok. A w takich sytuacjach jak ta zastanawiam się, co by powiedzieli ci wszyscy nauczyciele i wykładowcy, którzy tak bardzo chcieli mi udowodnić, że nic nie potrafię w tym języku...