1655. Zwiedzając Almadę

Jednym z głównych wydarzeń tegorocznego lata, na które czekałam z prawdziwą niecierpliwością, był wyjazd na 38 Światowe Dni Młodzieży, które w tym roku odbywały się w stolicy Portugalii - Lizbonie. Właściwie to powinny się one odbyć w 2022 roku, jednak ze względu na panującą pandemię koronawirusa i związane z nią ograniczenia, całe wydarzenie zostało przesunięte o 12 miesięcy.
Kiedy papież Franciszek podczas Mszy świętej na zakończenie Światowych Dni Młodzieży w Panamie ogłosił, że następne spotkanie odbędzie się w Lizbonie, wśród młodych wybuchł prawdziwy entuzjazm i radość. Jak wielu z Was wie, miałam tą okazję, a zarazem przyjemność, być wtedy wraz z innymi młodymi na Kampusie Jana Pawła II, gdzie odbywało się nabożeństwo. Mogłam więc na żywo poczuć atmosferę sprzyjającą tej chwili. Już wtedy gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl, że może warto spróbować chociażby udać się i na to spotkanie młodych. Skoro udało mi się polecieć na ŚDM na drugi koniec świata, to udanie się na zachodni kraniec mojego rodzimego kontynentu nie powinno być aż tak skomplikowane. Dodatkowo dużo wskazywało na to, że spotkanie będzie w czasie wakacji, a więc odpadnie mi stres związany z przesuwaniem sesji egzaminacyjnej, jak to miało miejsce w styczniu 2019 roku. Chociaż nie powiem, że było tak całkiem "na lajcie", bo jeszcze kilka godzin przed wylotem uczestniczyłam w pogrzebie dziadka mojej koleżanki z starego składu Oratorium. Zdążyłam też spotkać się z księdzem niosącym światło, który wiedział o moim wyjeździe, kibicował mi w dążeniu do niego i po prostu kazał mi w miarę możliwości dobrze się na nim bawić i jak najwięcej z niego wynieść.
Z jednej strony ten rok różnicy sprawił pewne opóźnienie, ale z drugiej czas zleciał tak szybko, że ani się obejrzałam, a byłam już w stolicy Portugalii, Lizbonie. Dzisiaj chciałabym Was zabrać na spacer... nie, nie po przepięknej stolicy tego niewielkiego państwa, ale po Almadzie, niewielkim miasteczku, do którego zawitaliśmy na trzeci dzień po wylądowaniu na lizbońskim lotnisku im. Humberta Delgago (to jeden z portugalskich ministrów lotnictwa, który zginął w wyniku zamachu). 
Na Almadę, znajdującą się po drugiej stronie rzeki Tag, popłynęliśmy promem. Można by próbować przedostać się tam monumentalnym Mostem 25 Maja, prom był jednak dużo bardziej praktyczny. I chyba szybszy. A skoro karta miejska, jaką otrzymaliśmy w pakiecie obejmowała także podróże tym środkiem transportu, to nawet nie kombinowaliśmy, aby tam dotrzeć w inny sposób.

Prom, którym płynęliśmy

Almada okazała się uroczą, niewielką miejscowością z pięknymi plażami. Podróżnikom i geografom może być znana z pomnika Chrystusa Odkupiciela, wybudowanego na wzór tego, który góruje na Wzgórzu Corcovado. Osobiście widzę w tym piękne połączenie tegorocznych Światowych Dni Młodzieży z tymi, które miały miejsce dekadę temu w Rio de Janeiro - i nad jednymi, i nad drugimi w symboliczny sposób czuwał "ten sam" Syn Boży.

Nie wiem, jak to się stało, że pominęliśmy ten punkt w naszej wyprawie. To znaczy znam tego prawdopodobną przyczynę - nikt z nas nie sprawdził, jakie są atrakcje w tamtym terenie, a wspomniany pomnik sytuowaliśmy w zupełnie innym miejscu. I tutaj sprawdza się przysłowie - mądry Polak po szkodzie.

W miejscowości zjedliśmy dość smaczny obiad (w ramach pakietu mogliśmy w wybranych punktach gastronomicznych zrealizować dwa posiłki dziennie), po czym ruszyliśmy w kierunku wybrzeża rzeki Tag. Muszę przyznać, że naszej rodzimej Wiśle daleko do głównej rzeki Portugalii, gdzie z jednego brzegu z trudem można zobaczyć drugi. Bardziej przypomina mi to zatokę. A jednak to rzeka... 

Przez cały dwugodzinny spacer wzdłuż ścieżki spacerowej towarzyszyły nam właśnie takie widoki jak ten poniżej:

Przyroda naprawdę potrafi zachwycić swoimi wytworami. To drzewo mnie zauroczyło swoją oryginalnością, a co za tym idzie - pięknem.

Hmm? Almadzka wersja domu Muminków ukrytego wśród drzew.

Chwila na zasłużony odpoczynek. Tego popołudnia było bardzo gorąco. A za mną Tag, zaś hen, hen na horyzoncie widać zarys linii brzegowej Lizbony. 

Czy tylko mnie tego typu budynki przywoływały na myśl domek Muminków? No, może kolor się nie zgadza, ale kształt? Powiedzcie sami. Nie wiem co to jest, bo na latarnię morską to ciut za niskie i nie ma tej części, przez którą błyska światło. W każdym razie po drodze minęliśmy dosyć sporo tych budowli.

Takie wiatraki (przynajmniej tak nam się wydawało, że to jakieś pozostałości po wiatrakach, ale mogliśmy się mylić) to dość popularny widok wzdłuż wybrzeża Almady.

Majaczący w oddali port, z którego odpływały promy (głównie w kierunku Lizbony) zwiastował koniec wędrówki. A swoją drogą to zachwycił mnie wygląd tego portu, który przywołał mi na myśl niejedną stację kolejową mijaną w czasie moich podróży tym środkiem transportu.

Może to nie była długa wyprawa, bo trwała zaledwie 3 godziny, jednak miejscowość, a zwłaszcza jej linia brzegowa, zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Niesamowitym uczuciem było stanie przy brzegu i odbieranie słonej bryzy swoimi nozdrzami oraz wręcz czucie jej na swojej skórze. Sam spacer okupiłam obdartym palcem u nogi, który utrudniał mi chodzenie, ale to nic, przecież było wiadome, że to przejściowy stan. Tylko przez kilka następnych dni zakładałam skarpetki do sandałów.
Wiem, że jeżeli jeszcze kiedyś odwiedzę Lizbonę (a mam taki zamiar), to na pewno wybiorę się jeszcze do Almady, chociażby po to, aby jeszcze bardziej ją obfocić (nie wszystko udało mi się uwiecznić na zdjęciach). Ale też planuję nadrobić inną zaległość - zobaczyć "przegapiony" pomnik Chrystusa Króla.