1785. Dobrze jest mieć takich znajomych

W tym roku, podobnie jak w poprzednich, udało mi się dostać na wolontariat podczas kolejnej edycji cyklicznego wydarzenia, jakim jest Festiwal Nauki. Raz w roku miasto Katowice wraz z śląskimi uczelniami, w tym z moim UŚ-iem organizują tego typu imprezę, w której promowane są różne dziedziny nauk, począwszy od matematycznych, poprzez medyczne, a kończąc na humanistycznych. Wszystko to odbywa się w katowickim Międzynarodowym Centrum Kongresowym w centrum miasta. Na całej powierzchni obiektu różne organizacje naukowe (np. studenckie koła naukowe) mają swoje stoiska, na których prezentują przygotowany na tą okazję program. Dzieje się dużo i właściwie każdy może znaleźć coś, co go zainteresuje. 

Obsadzenie w roli wolontariusza poprzedziła rekrutacja przeprowadzona przez Regionalne Centrum Wolontariatu w Katowicach. Jest to dosyć profesjonalna organizacja od lat działająca w tej branży. Z jednej strony miałam obawy czy się dostanę, a z drugiej współpracuję z nimi od lat, znam ich i oni też mnie znają, wiedzą, że mogę dużo, trzeba tylko dać mi szansę i wykazać cierpliwość. 

Z otrzymanego meila z wynikami rekrutacji wynikało, że w tym roku na wolontariat podczas wydarzenia zgłosiło się ponad 400 chętnych osób. RCW spośród nich wybrało 100. W śród tych 100 osób znalazłam się także i ja. Kolejny raz mi zaufano i dano szansę stanąć ramię w ramię z innymi wolontariuszami. Chociaż moja szkolna znajoma stwierdziła, że bardziej by ją zdziwiło, gdybym się nie znalazła w tym gronie. Wszak przez lata wybudowałam sobie dosyć solidną markę i wyrobiłam niezłą opinię.

Dzisiaj mieliśmy szkolenie przygotowujące nas niejako do tego wydarzenia. Odbywało się ono na mojej aktualnej uczelni, chociaż przyznam szczerze, że w budynku rektoratu byłam może czwarty raz w życiu. Z drugiej strony moje obydwa wydziały znajdują się na innych ulicach, a skoro nie ma potrzeby, to po prostu tam nie zachodzę. Teraz jednak wynajęto aulę właśnie w tym budynku. Co prawda mogłam nie iść na to szkolenie, ale nic też nie stało na przeszkodzie, aby na nim się pojawić.

Kiedy weszłam na piętro, pod aulą znajdowało się już trochę osób, a kolejne wciąż dochodziły. W którymś momencie zza drzwi wyszła pani Barbórka z plikiem kartek. Z jej krótkiego monologu wynikało, że są to umowy wolontariackie, że dobrze byłoby je teraz wypełnić i oddać w jej ręce. Niezbyt lubię wypełniać formularze, na szczęście w umowach były do wypisania tylko trzy pola plus podpis. To znów jestem w stanie wypełnić. Podeszłam do stojącej przy drzwiach pani Barbórki wraz z panią Foto no i się zaczęło. Obydwie niemal od razu, nie patrząc na innych, porwały mnie w ramiona, wyrażając radość z mojej obecności. A przy okazji dostałam od pierwszej z nich "burę" za Silesię Maraton i musiałam się jej tłumaczyć, dlaczego w tym roku nie było mnie pod jej skrzydłami w biurze zawodów. A byłam przekonana, że nawet tego nie zauważy...

Samo szkolenie składało się z dwóch części - pierwszej pomocy i uzyskania ogólnych informacji odnośnie wydarzenia. Co do tego drugiego, to cieszę się, że mają całą prezentację wysłać na meila, bo takiej ilości wiadomości nie jestem w stanie spamiętać. A tak jeszcze przed wydarzeniem będzie można do nich zajrzeć i sobie przypomnieć to i owo.

Wychodząc z sali jeszcze raz natchnęłam się na panią Barbórkę, która wzięła mnie na bok. Byłam tym trochę zaskoczona i zaczęłam się zastanawiać, czego może znowu ode mnie chcieć. Tym razem chodziło jej o mój kaszel, który ją zaniepokoił. Oczywiście od razu wypytała się o moje samopoczucie, czy na pewno to nic poważnego, a na koniec usłyszałam, że jakby mi on nie przechodził, to mam jej poszukać w tych i tych aptekach w Kato (jest farmaceutką), postara się mi coś na niego znaleźć. No i jeszcze kazała mi się ciepło ubierać i uważać na siebie, ale to wiem i robię i bez jej przypomnień.

Sympatyczna jest, trzeba jej to przyznać. Myślę czy by jej nie zrobić jakiejś kartki z okazji imienin. Może się ucieszy na jej widok.