Nigdy bym nie przypuszczała, że w parafiach nabożeństwa roratnie są tylko w wybrane dni. Dosłownie. Co prawda roraty akademickie są tylko od wtorku do piątku, ale jest to raczej spowodowane tym, że wielu studentów w poniedziałek zjeżdża do Kato, a w piątek wieczorem już wyjeżdża do domów, a dodatkowo w poniedziałki WTl jest zamknięty na cztery spusty, a także wieloletnią tradycją, niż jakimiś dziwnymi wizjami. Zresztą gdyby roraty akademickie były całkowicie wybiórcze, to podejrzewam, że Ksiądz Krzysiu nie zapraszałby chętnych na nabożeństwa do archikatedry, które są codzienne, tyle że wieczorem. A więc moje przypuszczenia co do problemów "lokalowych" mogą być całkiem zasadne.
Za to w mojej parafii roraty są tylko w wybrane dni - poniedziałki, środy i piątki. W pozostałe dni dzieci nie muszą chodzić, bo i tak nie dostaną kontrolki. Czyli, tak naprawdę mają motywację do bycia tylko na... 9 nabożeństwa. Litości... Zastanawiam się, czy jeszcze kiedyś wrócą "normalne" czasy, uczące dzieci pewnej systematyczności i odpowiedzialności. Zresztą byłam raz na takich naszych parafialnych roratach i jestem zażenowana ich poziomem. Jak można włączyć 5-minutowe nagranie w ramach kazania (to samo w sobie nie jest takie złe) i na tym pozostać. Żadnego komentarza, odniesienia, nic. Tak, jakby "Płomyczek" zrobił całą robotę za kapłana. Nic dziwnego, że dzieci nie chcą chodzić. Ja też po jednym razie miałam dosyć.
Dlatego postanowiłam, że jak tylko będę miała wieczorami czas, to postaram się chodzić na wieczorne roraty do parafii księdza Niosącego Światło. Nawet, jeżeli oznaczałoby to obecność na drugim nabożeństwie w ciągu dnia (tak jak dzisiaj). Bo przecież jeszcze są poranne roraty z duszpasterstwa akademickiego. Wiem, że to skomplikowane, zresztą jak całe moje życie.
Skąd taki pomysł na te drugie roraty? Po pierwsze można będzie na nich dyskretnie "kontrolować", czy z Księdzem Niosącym Światło wszystko w porządku. A po drugie podczas nabożeństwa przerabiana jest tematyka zaproponowana przez "Małego Gościa Niedzielnego" związana z postacią św. Franciszka. Już raz, w 2007 roku, był on tematem przewodnim nabożeństw, dlatego byłam ciekawa, w którą stronę tym razem poszli autorzy. I muszę przyznać, że chociaż trochę historii się powtarza (ale to było chyba nie uniknione), to przedstawiono jego historię w nieco odmienny sposób. Przynajmniej tak wynika ze scenariusza całości, który miałam okazję przeczytać.
Dzisiaj, korzystając z niezagospodarowanego wieczoru (aż wierzyć się nie chce), postanowiłam pójść do owego kościoła. Autobus z Kato tym razem jechał całkiem sprawnie, dzięki czemu już o 17:35 wysiadłam na odpowiednim przystanku. Jeszcze tylko musiałam pokonać odległość dzielącą go od kościoła. Po tych zaledwie dwóch miesiącach takiego w miarę systematycznego uczęszczania na wieczorne Msze święte znam ją praktycznie na pamięć, co nie jest takie oczywiste w nieznanym dotąd labiryncie wieżowców. Po drodze jeszcze raz przypomniałam sobie tematyki dzisiejszych czytań (w końcu usłyszałam je już z samego rana). Niejako pozwoliło mi zastanowić się, na które fragmenty powinnam zwrócić większą uwagę.
W końcu weszłam do kościoła, w którym panował przyjemny półmrok. Odruchowo spojrzałam w stronę konfesjonału, w którym zazwyczaj spowiada ksiądz Niosący Światło. Nie było go w nim, więc albo nie miał dyżuru, albo gorzej się poczuł. Poczułam lekki niepokój, ale postanowiłam nie martwić się na zapas.
W sumie, była to dobra decyzja, z tym niemartwieniem się, bo w ostateczności kapłan sprawował Mszę świętą. I to nie było dla mnie dziwne. Prawdziwe zaskoczenie przeżyłam wtedy, gdy w mroku zobaczyłam, a raczej rozpoznałam głos... Wikarego z mojej parafii. No... tego się nie spodziewałam.
A jednak jakoś tak się ucieszyłam na taki stan rzeczy. Dwóch lubianych przeze mnie kapłanów w jednym miejscu, przy jednym ołtarzu. Coś pięknego. A wcześniej przeszli przez środek kościoła w asyście dzieci niosących lampiony. Ksiądz Niosący Światło ma niezwykłe do nich podejście (jakiż to kontrast z naszym proboszczem), z rozkoszą patrzyłam na jego spontaniczny z nimi dialog przed procesją. Tak samo, jak miło było posłuchać, jak opowiada im o tym, jak święty Franciszek zapragnął żyć tak, jak wskazuje Ewangelia, jak zadaje im pytania, a one odważnie mu na nie odpowiadają. I poczułam ukłucie zazdrości, że w mojej parafii nie może tak być.
Po Mszy jeszcze na chwilę zajrzałam na zakrystię. Chciałam się dopytać księdza Niosącego Światło o jedną sprawę z kazania, którą nie do końca zrozumiałam. Jak nietrudno się domyślić - zastałam w niej Wikarego. On też był zaskoczony moją obecnością, ale wcale się nie gniewał. Szybko się też wyjaśniło, że na parafii potrzebowali zastępstwa, więc się zgłosił. Ciekawe, jak to wszystko funkcjonuje i jak się szuka takiego zastępstwa? Za to od księdza Niosącego Światło usłyszałam, że zadaję za mądre i za trudne pytania. Odpowiedzi nie uzyskałam (na razie), ale i tak przyjemnie było zamienić z jednym i z drugim słowo, tak jak widzieć ich razem przy ołtarzu. Jakże pięknie współgra to z mottem na dzisiejszy dzień:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz