1812. Epidemia jakaś

Wraz z końcem roku wiele znajomych złapało jakąś dziwną infekcję. Ogólnie szaleje jakiś wirus wywołujący temperaturę oraz napadowe ataki kaszlu. Kropkę z Adasiem zmogło już we wtorek wieczorem, podobnie księdza Niosącego Światło. Na świetlicy też jakiś pogrom dzieciaków do tego stopnia, że łączymy grupy, a i my, wychowawcy dzielimy się dyżurami i przychodzimy co drugi dzień. Oczywiście część dzieciaków wyjechała z rodzicami do rodziny, albo na jakiś rodzinny wypad, na przykład w góry, ale było też sporo telefonów, że ten, czy tamten wychowanek jest chory i nie będzie go do końca roku. Telefony były, ale i nie, bo też różnie z tym bywa. Chociaż przy kilkudniowych nieobecnościach sami interesujemy się ich powodem, zwłaszcza w przypadku "problematycznych" rodzin.

Kropka z Adamem rozchorowali się dosłownie w ciągu jednej nocy. Wieczorem położyli się spać zdrowi, a obudzili się z temperaturą oraz silnym kaszlem. Co prawda w placówce mieli już pojedyncze przypadki tej infekcji, jednak po świętach odnotowali jakiś wysyp zachorowań. Już nawet nie umieszczają dzieciaków w izolatkach, bo wirus uaktywnia się po kilku dniach od zakażenia, a zakażony już wtedy zaraża. Lekarz stwierdził, że nie każdy też zaraża, tak samo jak nie każdy ulega infekcji, i tak właściwie to loteria, kogo ona dotknie, a kogo ominie. A może po prostu chorują ci, którzy mają słabszą odporność? A zarówno Kropka, jak i Adam przed świętami byli przeziębieni. Dołączyli więc do tych, którzy szkolną przerwę świąteczną spędzają w łóżku. Byłam u nich dwa razy. Kropka stwierdziła, że w sumie to może nawet dobrze, że teraz są chorzy, bo potem byłoby gorzej, gdyby tak rozchorowali się tuż przed końcem semestru. 

Kaszel księdza Niosącego Światło to mi się nie podobał już na kilka dni przed świętami. Co prawda tłumaczył się tym, że to tylko przeziębienie i że dobrze się czuje, ale w tym kaszlu coś było nie tak. Zbyt długo trwał, jak na owe przeziębienie i za bardzo, przynajmniej według mnie, księdza przy tym "szarpało". W Wigilię był już taki sobie, na pasterce jeszcze się trzymał, chociaż było widać, że coś jest nie tak, pomimo uśmiechu na twarzy. Ten uśmiech też był bardziej sztuczny, niż szczery. We wtorek wieczorem już cały czas leżał w łóżku z gorączką i kaszlem. W środę wezwano lekarza, ten zdiagnozował zapalenie oskrzeli. Trochę nastraszył księdza zapaleniem płuc, bo to zapalenie oskrzeli ma dosyć duże nasilenie objawów, a jego odporność w dalszym ciągu jest niska. Zaś w jego przypadku zapalenie płuc raczej na pewno skończy się hospitalizacją, właśnie z powodu tej odporności. W rezultacie ksiądz jest na l4, dostał jakieś doraźne leki i nakaz leżenia w łóżku. I w ten sposób wizyta kontrolna u lekarza odwlekła się w czasie. I to chyba sporo, bo jeżeli miał przed nią zrobić podstawowe badania to nie wykona ich tuż po wyzdrowieniu.

A może ta moja choroba w pierwszych dwóch tygodniach grudnia to właśnie była infekcja wywołana tym wirusem, tylko przebiegająca w dużo łagodniejszej formie? Akurat byłam dopiero co po trzech dawkach antybiotyku, mój organizm na pewno nie zdążył się jeszcze zregenerować. Nie powiem, że nie miałam gorączki, bo mogłam mieć podwyższoną temperaturę ciała (szczerze to nawet tego nie sprawdzałam), ale nie powodowało to mojego osłabienia, czy też specjalnie nie dezorganizowało mi to codziennego funkcjonowania. Jedynie co mi przeszkadzało to kaszel, ale i on jakoś tak sam z siebie mi minął. Nie wiem, nie jestem lekarzem, ale być może to właśnie ten sam wirus był winowajcą tego wszystkiego.