1795. O tęsknocie w adwentowym czasie

Dzisiejszy cytat w ramach adwentowego kalendarza z Krajowym Biurem Organizacyjnym Światowych Dni Młodzieży wywołało we mnie ogrom myśli związanych z tak naturalnym uczuciem, jakim jest tęsknota. Myślę, że dotyka ono każdego z nas w mniejszym lub większym stopniu z różnym nasileniem. Nie znam człowieka, który chociaż trochę za czymś by nie tęsknił. Zarówno za rzeczami materialnymi, jak i niematerialnymi.

Tęsknię za wieloma rzeczami, zarówno materialnymi, jak i niematerialnymi. Tak samo za tymi, na które mam wpływ, jak i tymi, które dzieją się bez mojej woli. Za ludźmi, których spotkałam, którzy odcisnęli jakieś piętno na moim mizernym życiu, a którzy w pewnym momencie z niego zniknęli. Niektórzy odeszli na zawsze i tutaj tęsknota jest najsilniejsza, bo łączy się ze świadomością, że już nigdy więcej się ich nie zobaczy, przynajmniej tutaj, na ziemi. Ale są też tacy, których mam jeszcze szansę spotkać, przynajmniej teoretycznie. I tutaj tęsknota przeplata się z nadzieją. Tęsknię też za miejscami, które miałam okazję odwiedzić, a z którymi wiąże się cały szereg pozytywnych wspomnień. Tęsknię też za sytuacjami, które miały miejsce w moim życiu, a które w pewnym sensie wpłynęły na jego bieg. Wiem, że większości z nich nie da się powtórzyć. Ale to nie zmienia faktu, że po prostu nie mogę ich zapomnieć. W ostatnim czasie to nawet tęsknię za "bliższym" kontaktem z księdzem Niosącym Światło. Jak tylko mogę, to idę do jego parafii na wieczorne roraty. Zawsze jednak staram się przyjść na tyle późno, że wiem, że będzie już siedział w konfesjonale (o ile ma dyżur). Potem i tak idzie prosto na zakrystię i nie ma szansy, żeby zboczył w celu zamienienia kilku słów. Z kościoła wychodzę zaś zaraz po tym, jak księża zejdą z ołtarza. Paradoksalnie cieszę się, że tak się dzieje, bo w ten sposób nie ma zbyt dużych szans na zarażenie się ode mnie ciążącą mi infekcją. A to w jego stanie jest dużo ważniejsze niż moja rozmowa. 

Tak sobie myślę, że tęsknota jest konieczna. Dzięki niej uczmy się czekać, ćwiczymy naszą cierpliwość oraz wewnętrzną dyscyplinę. Umiemy analizować przeszłość i wysnuwać wnioski, z tego, co zrobiliśmy względem innych dobrze, a co źle. Wnioskować, których błędów w przyszłości nie warto powtarzać, aby jak najwięcej czasu spędzić z bliskimi i znajomymi. Żeby nie żałować, że tak mało dane było nam przeżyć i doświadczyć. Żeby w końcu nauczyć się cieszyć chwilą, ale też drugim człowiekiem. Tym, że mamy siebie wzajemnie, że możemy z sobą spędzać czas. Tak niewiele, a tak dużo.

Żegnam się z Wami moim kolejnym wierszem, tym razem o związku tęsknoty z marzeniami z których wynikła nadzieja.

Niechciana Tęsknota

Szła polną drogą Tęsknota,

nikt jej nie chciał przygarnąć,

mówiąc, że niepotrzebna.

W dłoniach trzymała koszyk,

z zamkniętymi w kulach

różnymi ludzkimi tęsknotami.

Spotkała na drodze marzenia,

skaczące z nogi na nogę,

w rytmie cykania świerszcza.

"Takim to dobrze, 

bo wszyscy chcą marzyć"

pomyślała z goryczą.

Marzenie się zatrzymało,

z uśmiechem spojrzało na nią,

niespodziewanie wzięło pod ramię.

Teraz idą już razem,

wzbudzać w ludzkich sercach coś,

co nosi imię Nadzieja.