1798. Sztuka pisania artykułu naukowego

W związku z ostatnią konferencją, w której brałam najbardziej czynny udział jaki mogłam*, pojawiła się szansa opublikowania napisanego na podstawie wygłoszonego referatu artykułu, który potem ukazałby się w zbiorowej monografii. Perspektywa z jednej strony kusząca, ale z drugiej pojawiła się myśl, że może tego byłoby już za wiele jak na moją osobę, że może nie powinnam aż tak "szaleć". Szkopuł polegał jednak na tym, że wszyscy na uczelni namawiali mnie do napisania tego artykułu, z wykładowcami na czele, że dla świętego spokoju ustąpiłam, pomimo chwilowo permanentnego braku czasu (dom się sam nie posprząta, obiad nie ugotuje, kot nie obsłuży, studia nie nauczą, praca nie przepracuje... mam wymieniać dalej?) połączonego z chronicznym zmęczeniem wywołanym wstawaniem o kosmicznej godzinie, aby zdążyć na akademickie roraty w Kato. W zasadzie jak wychodzę z domu o 5 rano to wracam, w zależności czy idę na wieczorne nabożeństwo roratnie, w najlepszym wypadku krótko przed 18. Nie pytajcie, o której wracam w najgorszym... Do tego dochodzi ciągnące się od dwóch tygodni przeziębienie. A więc cały zestaw niesprzyjający logicznemu myśleniu. W ogóle - żadnemu myśleniu.

Dzisiaj jednak odpuściłam sobie wieczorne wyjście do kościoła, bo termin nadesłania artykułu zbliżał się nieubłaganie - do 23:59 miał się on znaleźć na skrzynce meilowej konferencji obsługiwanej tylko i wyłącznie przez Starościnę. W ogóle mam wrażenie, że zrobiła sobie ona monopol na całe wydarzenie zapominając o pracy zespołowej. Tymczasem ja o 18:00 siedziałam nad pustym jeszcze edytorem tekstu i modliłam się do Ducha Świętego i wszystkich świętych o natchnienie, które nie nadchodziło. Za to zmęczenie, i owszem. Naprawdę, łatwiej mi było przedstawić wszystko w spontaniczny sposób**, niż skleić sensowne dwa zdania. 
Aż wreszcie coś mnie natchnęło i zaczęłam pisać. Wstęp, cztery punkty rozwinięcia (1. Wyjaśnienie kim jest migrant, emigrant / imigrant oraz uchodźca i dlaczego każdy uchodźca jest migrantem i emigrantem/imigrantem, a na odwrót to nie działa, 2) Omówienie obowiązku szkolnego w Polsce i przykłady problemów utrudniających jego realizację dzieciom z Ukrainy, 3) Przybliżenie zjawiska wypalenia zawodowego, jego przyczyn i objawów, 4) Przedstawienie i po krótce zanalizowanie wyników badań własnych) oraz zakończenie - niby niewiele, ale mnie to zajęło całą wieczność. Przynajmniej w moim odczuciu. Zwłaszcza, że faktycznie chciałam opracować ten temat dokładnie, a nie po przysłowiowych łebkach. 

To z kolei wymagało ode mnie do głębszego zastanowienia się co i jak chcę przekazać. Chyba to było jeszcze trudniejsze niż ustne przedstawienie tematu. Pamięć słuchowa ma to do siebie, że po pewnym czasie wiele rzeczy może nam umknął. Na papierze wszystko zostaje na lata i w każdej chwili ktoś może do tego tekstu sięgnąć. Dlatego to wszystko musi być przemyślane w każdym słowie. 

Tekst powstał na 12 stron A4, więc jest nieźle. Co prawda nie osiągnął przewidzianego minima 25 tysięcy znaków, ale trudno jest pisać na siłę, kiedy człowieka męczy kaszel, a za ścianą (chociaż to chyba piętro niżej) sąsiad hałasuje wiertarką. Mam nadzieję, że zostanie przyjęty do publikacji. A jak nie, to też wielkiej straty nie będzie. Widocznie tak musiało być.

A na koniec kolejna adwentowa myśl do przeanalizowania. Tym razem są to słowa nieodżałowanego księdza Jana Twardowskiego.

* chyba już bardziej czynnie niż wygłaszając referat nie dało się brać w niej udziału

** nie oznacza to, że nie miałam w głowie planu wypowiedzi