1930. Domek odszedł zdecydowanie za szybko

O Dominiku i jego walce z chorobą wspominałam na blogu kilka razy. Nawet wystosowałam do Was prośbę o wysłaniu mu kartki z życzeniami z okazji 18 urodzin. Z tego co wiem, niektórzy z Was na nią odpowiedzieli, a Domek, jak zdrobniale nazywała go mama, otrzymał nie tylko zwykłą kartkę, z czego bardzo się cieszył.

Przez lata śledziłam Jego historię na stronie fanpage, który został temu poświęcony. Młody, sympatyczny, niezwykle zdolny (w kilka tygodni potrafił opanować materiał z bieżącej klasy i zakończyć ją z wyróżnieniem) chłopak, który od najmłodszych lat zmagał się m.in. z chorobą Leśniowskiego-Crohna, a od kilku lat z nowotworem jelit. Zapewne byłby wspaniałym studentem, jednak postęp chorób, kolejne operacje, w tym ratujące życie oraz wycieńczenie organizmu spowodowały, że zmuszony był przerwać edukację na etapie gimnazjum, chociaż nauka nigdy nie sprawiała mu problemów. Zresztą choroba odebrała mu bardzo dużo: szczęśliwe i beztroskie dzieciństwo, kolegów, możliwość uczęszczania do szkoły, na zajęcia sportowe, uczestnictwo w życiu kulturalnym, siły. Nie odebrała mu jednak kochającej i wspierającej go mamy, ani walki o każdy dzień życia. A walczył dzielnie, zadziwiając tym wszystkich, z lekarzami na czele. 

Od wielu tygodni wiedziałam, że jest już bardzo źle. Nowotwór dawał przerzuty, które nie reagowały na leczenie chemioterapią, ani żadne inne. Leczenie przybrało już postać paliatywną - to już nie było przedłużenie życia, ale sprawienie, aby w nim było jak najmniej bólu. Dawki morfiny były coraz silniejsze, lekarze z hospicjum nie mogli wręcz uwierzyć w to, że tak młoda osoba (Dominik miał 25 lat) może przyjmować aż taką jej ilość. Chłopaka męczyły coraz częstsze krwotoki z jelit, lekarze zastanawiali się, czy całkowicie ich nie usunąć (w przeszłości miał już ich częściową resekcję, przez co miał założone dwie stomie), ale to oznaczałoby przejście całkowicie na żywienie pozajelitowe. Tego zaś chciano uniknąć ze względu na silną alergię pokarmową chłopaka i trudnościami z dobraniem odpowiedniej mieszanki. 

I chociaż podświadomie wiedziałam, że już niebawem zobaczę informację o jego odejściu z tego świata (ach, chociaż nie obroniłam tanatopedagodiki, to jednak same studia jakoś się odcisnęły na moim życiu, zresztą pewnie nie tylko one, ale i doświadczenie życiowe), to jednak miałam nadzieję, że jeszcze raz wszystkich zaskoczy i zagra na nosie i chorobie i spekulantom. Niestety, 8 maja serce Dominika zatrzymało się, niestety już na zawsze. Zostawił umęczone chorobą ciało i przeniósł się do innego wymiaru życia, tam gdzie nie ma bólu i cierpienia.

Ostatnie zdjęcia z jego profilu przedstawiały Dominika pełnego bólu i cierpienia (co w zasadzie nie powinno dziwić). Ja zaś chcę go pamiętać takim, jaki został utrwalony na poniższym zdjęciu sprzed pięciu lat: uśmiechniętego i z optymizmem patrzącego w przyszłość. Mimo wszystko.

Dominik (1 grudnia 1998 - 8 maja 2024)

***

Świat pędzi do przodu,

nie zważając na to, co dzieje się wokół.

Niespodziewanie coś nakazuje nam się zatrzymać -

to poczucie wiatru, który lekko się poruszył.

Ale to nie wiatr powiał,

to czyjaś dusza uleciała ku górze

połączyć się z tym, co niezrozumiałe

i niewytłumaczalne dla ludzkiego umysłu.