1943. Historia dwudziestu owieczek

"Było sobie dwadzieścia owieczek. Chociaż były rodzeństwem, to każda z nich była inna. Wszystkie były nieidealne, ale to może właśnie to sprawiało, że ludzie zwracali na nie uwagę. One same, pomimo tej swojej nieidealności, zawsze potrafiły podnieść innych na duchu w trudnych chwilach, niosąc im to, co miały najcenniejsze - dobre słowo dające wsparcie. Pilnował ich dobry pasterz, opiekuńczy i troskliwy, taki który dbał o ich bezpieczeństwo, rozwój oraz o to, aby nie zabrał ich żaden wilk czy też zły człowiek".

W tym roku przypadła dwudziesta rocznica święceń kapłańskich Księdza Niosącego Światło. Kilkakrotnie wspomniał przy mnie, że bardzo chciałby do niej dotrwać. Bardzo często w ciężkich chorobach jest tak, że pacjent wyznacza sobie kolejne cele do osiągnięcia (a brutalniej mówiąc - do dożycia do nich) w kalendarzu na dany rok i robi wszystko, aby do nich dotrwać. A potem kolejne, i kolejne. W przypadku księdza Niosącego Światło takim celem była właśnie przypadająca w końcówce maja rocznica. 

Kiedyś sobie obiecałam, że z tej okazji zrobię dla niego jakąś kartkę z życzeniami. Może nie mam szczególnego talentu w tej kwestii, a efekt końcowy najczęściej odbiega od zamierzonego. Ale wiedziałam, że komu jak komu, ale akurat temu księdzu nie będzie to przeszkadzać. W końcu z górskiej kartki urodzinowej się ucieszył, dlaczego więc nie zaryzykować jeszcze raz?

Koncepcja motywu ewangelicznego Dobrego Pasterza przyszła mi niemal od razu. Gdzieś z tyłu głowy miałam zapamiętane dwie homilie, które usłyszałam do tej pory. Na podstawie pierwszego z nich powstał >>ten<< wpis, a o drugiej pisałam przy okazji podzielenia się z Wami wydarzeniem objęcia zwierzchnictwa nad naszą diecezją przez biskupa Artura Ważnego. I właściwie też odniosłam się do przedstawionego w obydwóch przemówieniach wizerunku Dobrego Pasterza, ale również pastucha, złodzieja i rozbójnika we wstępie do życzeń dołączonych do kartki. Sama kartka, z wizerunkiem Dobrego Pasterza i owiec, po wykonaniu jej w kilka godzin, wyszła tak:

Nie wyobrażałam sobie, aby zabrakło na niej cytatu z Ewangelii św. Jana opowiadającym o Jezusie jako Dobrym Pasterzu. No, ale skoro jest pasterz, to muszą być i owce. Na to też miałam pewien pomysł. Kilka z nich zamieściłam na ilustracji. A oprócz tego zrobiłam dwadzieścia osobnych owieczek, po jednej na każdy z minionych lat kapłaństwa. Poświęciłam na to dwa wieczory, ale byłam zadowolona z efektu końcowego. Może nie są one idealne, ale ksiądz sam wielokrotnie mi powtarzał, że nikt nie jest, a co ważniejsze, nie musi być idealny, byle tylko był dobrym człowiekiem, a przede wszystkim - sobą. Ze wszelkimi wadami, ale i zaletami. 

Arkusz z dwunastoma owcami. Pozostałych osiem trafiło na inną stronę papieru

Następnie nastąpiła zabawa w ich wycinanie. Nie jestem w tym dobra, zwłaszcza w takim szczegółowym (w większości utnę coś więcej niż trzeba), dlatego poszłam na łatwiznę (choć nie do końca, zważając na moje umiejętności manualne) i tylko z grubsza je porozcinałam. A i to nie było takie łatwe. Obrazowo mówiąc - wyobrażacie sobie coś równo wyciąć będąc pod większym wpływem alkoholu? Ja mam ten problem bez procentów. Więc myślę, że i tak wyszło nieźle.

To jednak jeszcze nie był koniec, bo na odwrocie każdej owieczki wypisałam Księdzu sigle* biblijne, z ciekawszymi fragmentami z ksiąg Pisma Świętego. Wybrałam je i ze Starego i z Nowego Testamentu. 

A na koniec wszystkie owieczki trafiły do swojej zagrody, czyli do koperty przyklejonej wewnątrz kartki.

A na koniec przyszedł czas na napisanie mu życzeń. To wbrew pozorom nie było takie proste, bo nie chciałam też, aby były jakieś standardowe. Nie ukrywam, było to dla mnie trudne, a przede wszystkim - emocjonalne. Tak jak pisałam wcześniej - nawiązałam w nim do ewangelicznego wizerunku Dobrego Pasterza, życząc mu przede wszystkim, aby w swojej posłudze jak najbliżej mu było do owego obrazu, mino wszelkich przeciwności losu. Bo te zawsze będą.

Można powiedzieć, że obchody tej rocznicy podzielono na dwa etapy. Chociaż wyniknęło to przez przypadek. Pierwszym takim dniem była miniona niedziela, kiedy parafianie, także ci z parafii, w których poprzednio posługiwał, a także ze wspólnoty osób niepełnosprawnych, w której jest kapelanem oraz bezdomni, którym kiedyś posługiwał, zamówili Mszę świętą z jednej strony dziękczynną za te wszystkie lata, a z drugiej strony błagalną o zdrowie dla niego. Kościół pełen był ludzi, co było dla mnie niezwykłe i niecodzienne. Zaś sam jubilat nie mógł świętować z resztą, przebywając jeszcze w szpitalu. Wzruszyło mnie kazanie, w którym proboszcz podkreślał wszystkie piękne cechy, w jakie wyposażone został ksiądz Niosący Światło. I zaznaczył, że z całą pewnością gdyby nie one, to nie zgromadziłoby się tutaj na tej Mszy tyle osób.

Targały mną sprzeczne uczucia. Z jednej strony cieszyłam się, że aż tyle osób przyszło na Mszę świętować okrągły jubileusz księdza Niosącego Światło. Jak dla mnie to bardzo wymowny i wymierny dowód na to, jak w jak wielu ludziach wzbudził sympatię, że chciało im się przyjeżdżać na tą godzinę z różnych części diecezji i nie tylko. A równocześnie było mi przykro, że on sam nie mógł w tym uczestniczyć, a tym samym osobiście odebrać życzeń i podziękować za nie z tym swoim przemiłym uśmiechem. I jeszcze jedna dygresja mi się nasunęła - proboszcz mojej rodzinnej parafii też obchodził dwudziestolecie święceń kapłańskich, tylko że tydzień wcześniej. Jeszcze żadnej Mszy z tej okazji nie było. Ciekawi mnie najzwyczajniej w świecie czy będzie i ilu ludzi z jego poprzednich parafii się zjawi... Ponieważ był to Dzień Matki podjechałam jeszcze na cmentarz, na którym pochowani są rodzice księdza i zapaliłam znicz na jej grobie.

Dużo bardziej kameralnie było w dniu dzisiejszym, kiedy przypadła dokładna 20-sta rocznica święceń księdza. Co prawda Mszy za niego nie było, ale za to on sam już stał przy ołtarzu. Akurat mają w parafii drugą turę Białego Tygodnia. Z tym, że ze Szkoły Muzycznej i Społecznej, a więc dzieci było niewiele, bo niektórzy przystępowali do Pierwszej Komunii w swoich parafiach. Tak sobie patrzyłam na księdza i pomyślałam, że chyba się cieszy ze swojej posługi, tak zwyczajnie, po ludzku. A potem po nabożeństwie majowym, wraz z innymi legalnymi parafianami, wkroczyłam na zakrystię. Jako ostatnia podeszłam do niego z życzeniami, ale to nawet dobrze, bo jeszcze chciałam z nim zamienić kilka zdań na temat wyjazdu na Lednicę. Bo właściwie niewiele relacjonowałam mu z naszych poczynań. A tyle rzeczy było mu do przekazania. Głównie to, że przez przypadek zaproponowano mi pomoc w promowaniu Światowych Dni Młodzieży z ramienia Biura Komitetu Organizacyjnego. Myślałam, że się zdenerwuje, ale nie, wręcz przeciwnie, bardzo ucieszył się z tego faktu (hm..., czy on się kiedyś złości?). Z tych kilku zdań zrobił się kwadrans. 

Kartka mu się spodobała, szczególnie pomysł z owieczkami. Od razu, w żartach oczywiście, powiedziałam mu, że jako Dobry Pasterz, powinien pilnować całego stada. A za kolejnych pięć lat dostanie kolejnych pięć, i kolejnych pięć, i kolejnych pięć. Pismo Święte jest pełne ciekawych cytatów. Zawsze coś się znajdzie. 

A na następny raz zażyczył sobie ilustracje Jezusa obmywającego stopy apostołom... Czyli poprzeczka poszła do góry. Jakiś pomysł jak to "ugryźć"?

* Chyba tak należy odmienić słowo "sigla" w liczbie mnogiej, ale mogę się mylić