1931. Zorza na nocnym niebie

Nieczęsto zdarza się, aby w naszym kraju widoczna była zorza polarna, i to w tak doskonałym zakresie, jak w ostatnich dniach. Chociaż nie, wróć, przecież to były noce, środki nocy. I chociaż zmęczenie oraz logika nakazywałyby w tych niewielu chwilach, które można by poświęcić na najzwyczajniejszy w świecie odpoczynek (chociażby przed wspinaczką na Rysiankę w ramach Wiosny Ludów) poprzez tak potrzebny dla każdego sen, to jednak warto było się przełamać i postarać się o wyjazd poza miasto. Bo w mieście morze świateł przyćmiłoby tak piękny widok. 

Zdjęcia niestety nie zostały wykonane przeze mnie, ale przez mojego serdecznego kolegę, jeszcze z czasów dzieciństwa. Jestem mu wdzięczna, że mi je użyczył, ponieważ moje niezbyt wyszły. Mistrzem fotografii to ja nigdy raczej nie będę. Przemek ma to szczęście, że mieszka na "wiejskich obszarach" naszego miasta, a tam wszystko wygląda zupełnie inaczej. I tego mu zazdroszczę, ale tak pozytywnie. Za to on dla odmiany zazdrości mi możliwości mieszkania w mieście.

A przy okazji w mojej głowie zrodził się kolejny wiersz:

Nocne niebo

Nocne niebo nie jest wcale ciemne,

rozświetlone morzem jasnych gwiazd,

jak gdyby gwoździ przybijających płótno.

Te gwiazdy migają do każdego z nas

dając nam nadzieję, kiedy już jej brak.

Nocne niebo nie jest wcale ciemne,

nawet w nocy płyną po nim chmury.

Ścigając się z ptakami, lecącymi naprzód,

i jedne i drugie mówią, że świat nie jest ponury.

A kolorowy, nawet gdy noc chce inaczej.

Nocne niebo nie jest wcale ciemne,

gra barw na nim toczy się nawet nocą,

Niczym szachista przesuwający figury po szachownicy.

Zadarta w górę głowa, zachwyt fioletem i zielenią.

To Bóg swą ręką maluje kolejny swój obraz.