1938. Wiedzę można zdobywać na różne sposoby

Nie będę ukrywać, że staram się, aby studia były dla mnie czasem nie tylko pogłębiania mojej wiedzy z zakresu obranych przeze mnie kierunków kształcenia, ale i rozwijania swoich zainteresowań. Bardzo dobrym na to sposobem jest działalność w Kołach Naukowych funkcjonujących na uczelni. Trudno jest znaleźć czas na dodatkowe aktywności, kiedy dzień pęka w szwach, ale od czasu do czasu staram się być obecna na spotkaniach.

O wstąpieniu do jakiegoś Koła Naukowego myślałam już podczas studiów na UPJPII. Ba, jako pilotażowi studenci turystyki religijnej chcieliśmy założyć Koło związane z naszym nowatorskim kierunku, także po to, aby go trochę wypromować. Jak możecie się domyślić - niewiele z tego wyszło. Ale zamysł był. Z kolei na pracy socjalnej funkcjonowało Koło Naukowe, nawet kilka osób z kierunku na nie uczęszczało. Spotkania były jednak wieczorami, a ja zaraz po zajęciach wracałam do domu. Zresztą, gdybym została na nich, to nie miałabym jak wrócić, a więc odpadało. W czasie lockdownu ruszyło Koło Pedagogów on-line, zdążyłam być na dwóch spotkaniach, po czym obroniłam się i zakończyłam studia w Krakowie.

Jedną z pierwszych rzeczy, jakie zrobiłam po dostaniu się na Nauki o Rodzinie, było sprawdzenie czy na Wydziale działa jakieś Koło Naukowe. Działało, i to dwa - jedne związane z Teologią, a drugie z Naukami o Rodzinie. Siłą rzeczy postanowiłam zorientować się co do funkcjonowania tego drugiego. Trochę to trwało*, ale w końcu udało mi się dostać na spotkania. A z czasem tak się ośmieliłam, że nawet zaczęłam się wypowiadać na poszczególne tematy, wyrażając swoje zdanie.

Pierwsze dwa lata były całkiem spoko, chociaż wszystko odbywało się na on-line. Polubiłam pozostałych członków koła i naprawdę cieszyłam się, kiedy spotykałam ich na wydziałowym korytarzu. Byłam też jedyną osobą z mojego rocznika kierunku, która wybrała taką aktywność poza zajęciami. Kiedy jednak byłam na trzecim roku, do Koła dołączyły trzy osoby z mojego rocznika. I nawet bym się z tego ucieszyła, gdyby wśród nich nie było Starościny, która jak zwykle chciała wszystkim rządzić, wszystkimi dyrygować i żeby wszystko było na jej warunkach. Nie przeszkadzało jej nawet to, że ktoś inny jest przewodniczącym Koła - wydaje mi się, że według Starościny tylko ona wszystko robi najlepiej i najwspanialej, a inni są co najwyżej jej pionkami. I nie dopuszcza do siebie wiadomości, że ktoś inny jest osobą decyzyjnej. Bo ten proceder trwa dalej - chociaż przewodniczącym jest Archanioł, to ona wszystkim zarządza. Zarządza, a nie wspomaga go. Inna sprawa, że to jej pomysły zawsze są na wierzchu, a innych, neguje.

Taka postawa poskutkowała głównie tym, że wiele ludzi z pierwszego roku, którzy byli zainteresowani współpracą po prostu "uciekło" po kilku spotkaniach. Przeszli do Koła Naukowego Teologów, w którym są jasno określone role jego członków. To samo zrobił Madziałek. I jeszcze namówiła na to samo mnie. Postanowiłam pójść na ich spotkanie i przynajmniej zobaczyć jak tam jest. To nic, że już właściwie jest koniec roku, mogłam się przecież rozeznać co do uczestnictwa w nim w następnym. Dlatego dzisiaj tzw. długą przerwę spędziłam z w sumie znanymi mi ludźmi (nasz Wydział jest tak mały, że większość ludzi się kojarzy), ale w trochę innych okolicznościach.

Na Kole Naukowym Teologów jest tak, że każdy ma możliwość zaprezentowania jakiegoś zagadnienia, które uważa za ciekawe. Tym razem kleryk Krystek opowiadał nam o swoim miesięcznym pobycie na praktyko-misji w Zambi. Pokazywał ciekawe miejsca, które przy tej okazji zobaczył, podzielił się wieloma anegdotami i przygodami, które miał okazję przy tym przeżyć. Słuchałam tego z prawdziwym zaciekawieniem, nigdy bowiem nie pojadę na misje, a temat jako tako też jakoś mnie interesuje. Może dlatego, że jeden z posługujących u nas w parafii księży też jest aktualnie na misji, nota bene też w Zambi. Samo spotkanie przebiegało w zupełnie innej atmosferze niż te w Kole Naukowym Nauk o Rodzinie. Po pierwsze - było w kontakcie, a nie zdalnie. Po drugie, nikt nie pokazywał, że jest najważniejszy, wszyscy byli sobie równi, dzięki temu w spokoju wysłuchaliśmy tego, co Krystek miał nam do powiedzenia. W ogóle atmosfera była pełna przyjaźni i wzajemnego szacunku. Po trzecie, ksiądz opiekun naprawdę ucieszył się z nowych osób, które są zainteresowane współtworzeniem Koła.  Oprócz mnie przyszedł jeszcze chłopak z drugiego roku Teologii. I tylko ubolewał, że tak późno żeśmy się na to zdecydowali. Ale spokojnie, coś mi się wydaje, że od nowego semestru, i w ogóle roku akademickiego, będę starała się już w miarę regularnie chodzić. 

Koło Naukowe Teologów planuje jeszcze w tym roku wyjście na strzelnicę oraz całodniową wycieczkę, prawdopodobnie do Wrocławia. Strzelnica w moim przypadku raczej odpada, ale Wrocławia tak łatwo nie odpuszczę. Tym bardziej, że przewodnicząca Koła od razu przyjęła mnie jako nowego członka.

Wiecie co, wielokrotnie słyszałam od Starościny negatywne opinie o tym Kole, że niby nie pozwala rozwinąć skrzydeł tym którzy tego chcą. A ja po pierwszym spotkaniu odczułam, że jest zupełnie inaczej. Jak zwykle zastanawiam się, skąd one czerpie swoje poglądy, bo chyba nie z doświadczenia. A nawet jeśli, to od czasów, kiedy ona studiowała Teologię dużo się zmieniło, w tym struktura działalności Koła.

* dalej trwał lockdown, spotkania odbywały się on-line, ale potrzebne było hasło dostępu. Znała je Starościna, dzieliła się jednak tylko z wybranymi, do których nie należałam. Napisałam do przewodniczącej Koła, po jakimś czasie zostałam dodana do grupy i już chodziłam na spotkania