1940. Stare Dobre Małżeństwo wpadło mi w ucho

Od czasu tegorocznej Wiosny Ludów, czyli marszu gwieździstym wychowanków różnych duszpasterstw akademickich działających na terenie K-c i okolic, zainteresowałam się utworami wykonywanymi przez zespół Stare Dobre Małżeństwo. Już wcześniej od czasu do czasu coś tam sobie posłuchałam z ich repertuaru, ale bez jakiegoś większego zainteresowania. 

Jednak po tamtej wyprawie w góry ich utwory nabrały dla mnie zupełnie innego wymiaru. Być może to dzięki okolicznościom, w jakim ponownie je usłyszałam. Już nie w domowym zaciszu, ale wśród osób, z którymi dzielą mnie wspólne pasje (w tym do gór) oraz wartości. Już nie z radia, czy też komputerowego głośnika, ale na żywo, przy dźwięku gitary i śpiewów płynących z głębi serc. Nie będę ukrywała, że zrobiło to na mnie niebagatelne wrażenie, a nawet przywołało we wspomnieniach okres z początku mojej historii z działalnością w Oratorium. Wtedy też był tam zespół muzyczny, który grał na gitarach podczas Mszy świętych, a ci, którzy nie grali - po prostu śpiewali.

W moim przypadku stwierdzenie, że muzyka łagodzi obyczaje sprawdza się w 100%. Zauważyłam, że słuchanie znanych mi kawałków przynosi mi ulgę i ukojenie w trudnych chwilach, albo kiedy mam jakieś zmartwienia czy też problemy. Albo kiedy po prostu mam ochotę odpocząć od otaczającej mnie rzeczywistości. Tak, w tym wszystkim pomagają mi dwie rzeczy - bieganie oraz słuchanie muzyki. Ale tylko tej wybranej, która ma dla mnie szczególne znaczenie. 

Czy mam jakieś ulubione kawałki z repertuaru Starego Dobrego Małżeństwa? Zdecydowanie są to na dzień dzisiejszy "Bieszczadzkie Anioły", "Gloria", "Sanctus", czy też "Jak?" ("Cudne manowce"). Zresztą już wcześniej zwróciłam na nie uwagę. Podejrzewam jednak, że na tych kilku utworach się nie skończy i z czasem poznam i zachwycę się jeszcze niejednym z nich. Tak było w wielu przypadkach, w tym z Lechem Makowskim. Moja znajomość z jego piosenkami zaczęła się gdzieś w 2010 roku od usłyszenia "Ostatniego listu" opowiadającego o polskich oficerach zamordowanych w Katyniu i trwa do dzisiaj, a utwory raz po raz rozbrzmiewają w moim mieszkaniu. Czy też z twórczością Piotra Rubika. Czy tak samo będzie ze Starym Dobrym Małżeństwem? Mam nadzieję, że tak. Tym bardziej, że obok tych piosenek nie da się przejść obojętnie.

Z czytelniczych spraw, to pomijając to, co muszę przeczytać w ramach przygotowania się do zajęć na uczelni, dla przyjemności zabrałam się za czytanie biografii błogosławionego Józefa Ulmy, którą całkiem niedawno nabyłam. Historię dotyczącą jego żony Wiktorii poznałam już we wrześniu, tuż przed beatyfikacją całej rodziny. Cieszę się, że znalazła się osoba, krewny rodziny Ulmów, która zdecydowała się na opisanie życiorysu Józefa. Będzie to piękne dopełnienie i uzupełnienie biografii Wiktorii.