Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

sobota, 22 września 2018

785. Matematyka naprawdę jest wszędzie

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, jak to jest, że jako małe dzieci raczej lubimy matematykę, a wraz z biegiem lat u niektórych w nas ten zapał słabnie. Popatrzmy na małe dzieci - ciągle coś budują, porównują, segregują, tworzą zbiory i proste obliczenia. Instynktownie wiedzą kiedy czegoś jest mniej, kiedy więcej. Ale jest coś, co odróżnia je od uczniów - oni robią to na przedmiotach z codziennego życia, przeliczają resoraki, budują wieże z klocków, porównują ilość ziemniaków na swoim i kogoś innego talerzu. I ciągle pytają o wszelakie rzeczy, stając się tym samym młodymi odkrywcami świata. A później przychodzi okres szkoły, który narzuca na najmłodsze pewne schematy myślowe. Już nie ma dodawania do siebie misiów, czy też cukierków, ale abstrakcyjne liczby. Jeszcze kilka lat temu pomocami naukowymi były liczydła, bądź liczmany, dziś powoli odchodzi się od tych metod. Dzieciaki od najmłodszych klas uczą się na abstrakcyjnych liczbach, co nie raz wzbudza w nich frustracje oraz zniechęcenie. Bo ileż można dodawać w słupkach, bądź przeliczać pieniądze widząc je tylko na papierze. 
Niewielu nauczycielom z pierwszych klas szkoły podstawowej chce się wychodzić poza narzucony program. Wiadomo, trzeba zrobić minimum programowe, bo z tego są rozliczani. Z drugiej jednak strony nie wszyscy mają rodziców-nauczycieli lub pedagogów, którzy wiedzą jak edukować swoje pociechy w dziedzinie matematyki.
Z pomocą może tutaj przyjść publikacja napisana przez panią Maję Kramer, a wydana przez fundację mBanku - "Matematyka jest wszędzie. Rodzinne przygody z matematyką". Trochę upłynęło, zanim zdecydowałam się ją nabyć, jednak kiedy już wzięłam ją do ręki i zaczęłam czytać, wiedziałam, że to była słuszna decyzja.
Publikacja została podzielona na różne rozdziały dotyczących naszego codziennego życia, w których pojawia się chociaż odrobinka matematyki. A wynika z niej, że znajdziemy ją wszędzie - od oczywistych, jakimi są chociażby zakupy, upływ czasu i obliczanie powierzchni pokoju, poprzez relacje matematyki do przyrody, aż po tak abstrakcyjne na pierwszy rzut oka działy jak sztuka, muzyka, czy też... nasz język ojczysty(wszak akcentujemy wyrazy na trzeciej sylabie od tyłu, dzielimy wyrazy na sylaby, a nasza narodowa epopeja została napisana trzynastozgłoskowcem - czysta matematyki). Od matematyki nie da się więc uciec, dlatego lepiej się z nią zaprzyjaźnić. Ale przyznacie, że trudno to zrobić przy narzuconych schematach? 
W tej książce nie ma żadnych schematów, regułek, wzorów, ba trudno w niej znaleźć nawet typowe matematyczne zadania zapisane przy pomocą cyfr i znaków. A jednak uważam, że jest doskonałym uzupełnieniem zajęć szkolnych. Wiadomo, że ich nie zastąpi, ale może być pomocna w utrwaleniu materiału. Jak? Jest pełna problemowych pytań i zadań z życia wziętych. W typowym podręczniku zadanie będzie brzmiało: pewien prostopadłościan ma ściany o wymiarach a, b i c - oblicz jego powierzchnię. A jak będzie ono brzmiało we wspomnianej książce? "Zmierz długość, szerokość i wysokość twojego pokoju, a następnie pomnóż uzyskane wartości przez siebie. Jaki ci wyszedł wynik?". Robi wrażenie? Tak jak pisałam, w książce znalazło się wiele problemowych pytań, nad którymi trzeba się zastanowić, ponieważ odpowiedź na nie nie jest taka oczywista. Ale za to daje satysfakcje, że coś nowego się odkryło.
Pozycja jest przyjazna dla oka, chociaż zabrakło mi w niej spisu treści. Pomimo tego jest bardzo przejrzysta, materiał został w ciekawy sposób pogrupowany. Pokazuje matematykę nie poprzez utarte przez program tematy, ale od tej bardziej ludzkiej, codziennej, przyjemniejszej strony. Nawet rodzice, którzy są na bakier z matematyką, znajdą w niej dużo inspiracji(które nie są zawile wytłumaczone) do pracy z pociechami. Komu bym ją poleciła? Na pewno rodzicom(tudzież nauczycielom) pierwszych klas szkoły podstawowej, kiedy wprowadza się podstawy tego przedmiotu, a z drugiej strony da się jeszcze odnieść matematykę do wielu dziedzin codziennego życia(bo w sumie dziwne by było, gdyby tak taką trygonometrię odnosić do codzienności, prawda?). Bo tak naprawdę matematyka jest wszędzie. Trzeba tylko chcieć ją dostrzec. Pamiętajcie też, że im skorupka za młodu...
I jeszcze jedna ważna sprawa - książkę można do końca września zamówić za darmo w większości oddziałów mBanku w naszym kraju. Można to zrobić nawet w przypadku, kiedy nie macie tam konta. Osobiście miałam taką sytuację(mam konto w innym banku). Po entym przeczytaniu regulaminu(przezorny zawsze ubezpieczony) postanowiłam zaryzykować i zamówić egzemplarz. Jeszcze w placówce obawiałam się, że będą chcieli abym przeszła do ich banku, ale nic takiego nie miało miejsca. Wystarczyło podać kod, który otrzymałam w meilu i już pracownica banku przyniosła mi jeden egzemplarz książki z magazynu. Do dzisiaj(czyli jakiś miesiąc później) do mnie nie zadzwonili z żadną ofertą, więc chyba żadnego podstępu nie ma. I najważniejsze - zamówienia przyjmowane są na stronie https://form.mbank.pl/app/?locale=pl&stkn=DPD190154246&formName=mfundacja#/mfundacja;page=Page1. Zachęcam tych, którzy mają dzieci, bo warto!

21 komentarzy:

  1. Myślę, że powszechna niechęć do matematyki może wynikać z jej złego nauczania. Na początku dzieci w szkole poznają ją na bardzo prostych przykładach, po czym nagle przychodzi kolejny etap szkoły, gdzie wszystko staje się trudniejsze. Jeśli nauczyciel nie tłumaczy dobrze przedmiotu i dziecko nie zrozumie jednego zagadnienia, potem będzie mu coraz ciężej radzić sobie z matematyką także w innych dziedzinach. A ilu jest takich dobrze tłumaczących? Niestety odnoszę wrażenie, że ciągle niewielu i tak samo jest z innymi przedmiotami. Ale, o ile nawet jeśli nie rozumiesz np. historii, to możesz po prostu wkuć dany materiał na pamięć (choć nie pochwalam tego sposobu), to z matematyką się tak nie da.

    Jeśli taka książka pomoże w nauce choćby niewielu dzieciom, będzie można ją uznać za naprawdę wartościową. A z tego co piszesz, może pomoc jak najbardziej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Książka jest niecodzienna, przyznaję. Od nauczyciela diametralnie dużo zależy. Pamiętam jak w szóstej klasie przez cały rok mieliśmy zastępstwo z matematyki z facetem, który nic nie uczył, nawet głupiej książki nie otworzył. Za to przez całą lekcję potrafił odpalać z chłopakami swój samochód. Oczywiście nic nie wynieśliśmy z zajęć, które wszyscy oprócz mnie uwielbiali. Do dziś nie wiem za co mieliśmy oceny...

      Usuń
  2. jako dziecko nie lubiłam matematyki, serio, w szkole była dla mnie koszmarem ;) U mnie było na odwrót, dopiero w liceum ją polubiłam i żałowałam, że to koniec, na studiach miałam już tylko statystykę :)
    okularnicawkapciach.wordpress.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ja kochałam matematykę, ale może dlatego, że miałam świetnych nauczycieli(może z wyjątkiem matematyków z szóstej i pierwszej klasy liceum), którzy naprawdę potrafili i wyuczyć podstaw i przygotować na olimpiadę i do matury. Na pewne problemy natchnęłam się na studiach, ale studia rządzą się swoimi prawami :)

      Usuń
  3. Masz rację, to nauczyciel sprawia w dużej mierze, co polubimy. Moja nauczycielka w szkole podst. była niemiłą terrorystką, ale gdy poszłam do liceum, mój nowy nauczyciel był w szoku, że mam tyle wiedzy no i..." przerobił " mnie z humanisty na matematyka, co poszło mu łatwo, bo polonistka była " nijaka".

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie w pierwszej klasie liceum trafiłam na matematyka, który miał ostatni rok przed emeryturą i trochę już nas "olewał"(ale wcześniej podobno świetnie uczył). Za to przez następne dwa lata mieliśmy takiego nauczyciela, że przy 3 godzinach tygodniowo przerobił trzy lata.

      Usuń
  4. Matematyka jest wszędzie i dla niektórych to prawdziwa zmora. Sęk w tym, że niektóre dzieciaki nawet nie chcą zajrzeć do zeszytu, nie mówiąc o materiałach dodatkowych. W ogóle, z motywacją do nauki jest coraz gorzej...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ta, motywacja do nauki niektórych, a raczej jej brak, mnie przeraża...

      Usuń
  5. No cóż. też nie przepadałam za matematyką.
    Zgadzam się z Tobą, że bardzo wiele zależy od nauczyciela i jego podejścia do przedmiotu.
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie, niektórzy nauczyciele w moich odczuciach uczą jakby to robili za karę. A dzieci wbrew wszystkiemu to wyczuwają. I budują sobie opinię o tym przedmiocie

      Usuń
  6. Może trochę od czapy, ale na pewno a'propos matematyki. Kiedy już mieszkałam z rodzicami i chodziłam do nowej szkoły, byłam załamana i nie szło mi dobrze. Załamana byłam, bo z matematyki, z której byłam orłem, nagle miałam czwórkę. Mama, osoba ambitna, po wywiadówce pyta z czym mam kłopot? Mówię, ze nie umiem zadań (już nie pamiętam )Mama mówi: to ci pomogę. Przepytała mnie ze wzorów. Czegoś tak nie umiałam. A ona na to z surowością, nauczysz się do wtorku wszystkich wzorów, to zadania nie będą problemem. Wzorów było dużo. Nauczyłam się. Ale nigdy już nie mówiłam mamie, że mam z czymś problem, hehe. Pamiętam tylko,ze w zadaniach nie tylko znajomość wzorów jest potrzebna, trzeba mieć pomysł, gdzie który zastosować. No tak jak w życiu, hehe. Pozdrawiam ;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na szczęście u mnie aż takiego terroru nie było, chociaż rodzice pilnowali, abym się uczyła. Z drugiej strony rozumieli, że każdy może mieć gorszy dzień i nie robili awantur za gorsze oceny. Może gdybym miała ich więcej to jakoś by interweniowali, a tak wszystko rozchodziło się po kościach :).

      Usuń
  7. Podeślę Twój wpis Drugiej Połowie bo mamy pierwszoklasistę w domu 😼

    OdpowiedzUsuń
  8. Karolinko, myślę, że to trochę wynika też z predyspozycji. Ja w podstawówce miałam zawsze świetnych nauczycieli matematyki, a jkoś nigdy nie polubiłam tego przedmiotu i nie byłam w nim dobra.
    Buziaczki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja tak miałam z językami obcymi - jestem totalnym antypoliglotą :).

      Usuń
  9. Pewnie się nie przekonam do matematyki nigdy w 100%. Nie mniej każda taka forma nauki może mieć pozytywne skutki.

    :) Bo można sobie w takim notatniku zwykłym malować, pisać, zaznaczać wszystko na takim poziomie, jak nigdzie indziej.

    Pozdrawiam!
    Mozaika Rzeczywistości.

    OdpowiedzUsuń
  10. O widzisz! Aleś mnie teraz zaskoczyła. Cosik tam obiło mi się o tej książce, ale nawet nie wiedziałam, że można ją za darmo zamówić! Dzięki za wiadomość!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Już zamówiłam sobie tę książkę ;)

      Usuń
    2. Szczerze powiedziawszy to jedną z przesłanek zamieszczenia tutaj tej recenzji byli właśnie Twoi chłopcy. Tak myślałam, że może się skusisz i zamówisz sobie jeden egzemplarz. Myślę, że Wam się spodoba i będzie służyła przez wiele lat.

      Usuń