976. Czytam sobie...

Jak ten czas szybko leci. Pierwszy tydzień lipca już za nami. A mnie dotknęła jakaś taka nostalgia. Poczucie upływającego czasu spożytkowanego nie koniecznie tak, jakby się chciało. Tęsknota za tym, co już było i nie wróci. Żal niewykorzystanych szans i złość na nieprzemyślane decyzje. Wiecie, gdyby to wszystko spadło na mnie w listopadzie to zgoniłabym to na specyfikę tego miesiąca. Ale przecież mamy środek lata, najpiękniejsze miesiące w roku, ciepło aż miło. Czasami nawet zbyt ciepło. Na szczęście ostatnio jakby się ochłodziło. Nieznacznie, ale odczuwalnie. 

Z drugiej strony staram się korzystać z uroków lata ile wlezie. Drugą połowę lipca mam już zaplanowaną - od 18 do 21 jestem na Mistrzostwach Polski Osób Niepełnosprawnych w Lekkiej Atletyce, które w tym roku odbywają się w Bydgoszczy, potem obóz sportowy na Jurze Krakowsko - Częstochowskiej. Co do sierpnia nie mam sprecyzowanych planów. Bardzo chciałabym jechać na odpust do Kalwarii Zebrzydowskiej oraz kolejny raz wziąć udział w Zagłębiowskiej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę, nie wiem jednak, czy ta Jasna Góra dojdzie do skutku. Teoretycznie powinnam połączyć przyjemności z pewnymi zobowiązaniami, ale czy to mi wyjdzie to się okaże.

Poza tym postanowiłam już teraz zacząć czytać zaproponowane lektury w ramach akcji Narodowe Czytanie. W tym roku Kancelaria Prezydencka zaproponowała aż osiem pozycji. Są to:

1. "Dobra pani" - Eliza Orzeszkowa;
2. "Dym" - Maria Konopnicka; 
3. "Katarynka" - Bolesław Prus; 
4. "Mój ojciec wstępuje do strażaków"(ze zbioru Sanatorium pod Klepsydrą) - Bruno Schulz;
5. "Orka" - Władysław Stanisław Reymont; 
6. "Rozdzióbią nas kruki, wrony..." - Stefan Żeromski;
7. "Sachem" - Henryk Sienkiewicz;
8. "Sawa"(z cyklu: Pamiętniki Soplicy) - Henryk Rzewuski

Na szczęście są to krótkie nowelki, w dodatku większość z nich poznałam już w szkole. Teraz wystarczy je sobie tylko przypomnieć. A pozostałe 3 przeczytać sobie w wolnej chwili. A raczej dwie, bo "Mojego ojca..." już przeczytałam. W sumie letnie miesiące zawsze równały się dla mnie z nadrabianiem zaległości czytelniczych, a raczej czytania lektur na zaś, bo w ciągu roku szkolnego nie zawsze starczało na to czasu. Szczególnie w liceum, bo i poziom szkoły zmuszał do systematycznej nauki, a z drugiej strony nieraz opuszczało się zajęcia z powodu niedyspozycji bądź zawodów sportowych. A przepisywanie zeszytów, nawet na komputerze, trochę u mnie trwa. Dlatego wolałam sobie na spokojnie przeczytać wszystkie lektury w wakacje, a potem do nich wracać, niż potem denerwować się, że nie mogę ze wszystkim zdążyć. Tak było w pierwszej klasie liceum i  gdyby nie to, że praktycznie wszystkie książki napisane były w formie dramatu(oprócz "Quo vadis", ale tą książkę znałam już z gimnazjum), to mogłoby być ciężko... Ale to czytanie książek w wakacje tak mi weszło w krew, że teraz każdą wolną chwilę temu poświęcam. 

Może nie mam przytulnego ogródka, w którym mogłabym czytać sobie książki, ale mam wygodny fotel i stolik, które umilają mi tą czynność. Oczywiście powyższe nowelki nie są jedynymi czytanymi przeze mnie pozycjami. W zanadrzu mam jeszcze kilka grubszych pozycji z biblioteki i jakąś książkę z mojej prywatnej biblioteki. Czasami pozwalam sobie na pewne szaleństwo, np. przerobienie w dwa miesiące podręcznika do ekonometrii.. I oczywiście czytam do tego Wasze blogi, w tym bloga jednego z Was od samego początku. Gdybym mogła, to spędziłabym na czytaniu cały dzień. Ale tak się nie da. I dzięki temu nie jestem jeszcze oderwana od otaczającej mnie rzeczywistości, na szczęście.

975. Z wizytą w Piekle

Wybrałam się dzisiaj na wycieczkę rowerową do Piekła. O, już widzę te Wasze uśmieszki na twarzy. Do Piekł? Ale po co? To nie lepiej do nieba? Może i lepiej, ale Piekło to jedna z dziennic mojego miasta od której oddziela mnie ogromny zbiornik wodny. Skąd taka straszna nazwa pytacie. Otóż przed wieloma laty w tamtym miejscu była Kolonia górnicza. Mieszkający w niej górnicy pracowali przy pobliskich kopalniach węgla kamiennego prowadzonych metodą odkrywkową. Kiedy wracali po pracy do swoich domów, byli tak czarni, jakby dopiero co wyszli z piekła. I tak powstała nazwa osady, która przetrwała po dzień dzisiejszy jako nazwa dzielnicy.

Do Piekła można dojechać ścieżką rowerową wyznaczoną wokół jednego ze sztucznych jezior miejskich, Pogorii III(ogólnie takich zbiorników wodnych mamy cztery, najmłodszy i największy powstał ponad 10 lat temu). Świetna sprawa, bo jest to najszybszy(nie licząc samochodu i autobusu) i najkrótszy sposób dostania się z centrum miasta na odleglejsze dzielnice. Same jeziora powstały poprzez zalanie dziur po wykopaliskach prowadzonych w tym regionie od XIX wieku(a pracowali tam, jak już wspomniałam, głównie górnicy z Kolonii Piekło). Zamiast straszyć swoją brzydotą przyciągają do siebie nie tylko mieszkańców Dąbrowy, ale i innych miast, służąc jako miejsce do odpoczynku i rekreacji. Sprzyja temu położenie w środku lasów, które skutecznie tłumią odgłosy dochodzące z miasta.

Cała trasa rowerowa prowadząca wokół zbiornika wodnego liczy ok. 6 kilometrów. Na Piekło spokojnie można dojechać krótszą trasą, liczącą niecałe 2 kilometry. Ja jednak postanowiłam przebyć dłuższą, okrężną trasę, aby pokazać Wam trochę mojej małej ojczyzny. Jednak aby dojechać do samej Pogorii, musiałam przejechać park miejski im. Józefa Hallera(na pamiątkę jego wizyty w mieście, o czym mogliście przeczytać >>tutaj<<), a następnie przepedałować dobry odcinek drogi ulicą Marii Konopnickiej. Zastanawiam się czasami, czy jej nazwa nie wzięła się od tego, że sama Maria Konopnicka pomieszkiwała z jednym z tamtejszych familioków, kiedy przybywała z wizytą do swojej córki i zięcia, który pracował w tutejszej "Hucie Bankowej". Być może to z ich okien widziała kuminy huty i układała sobie w głowie zarys nowelki "Dym"... Ale tego to chyba nawet najstarsi mieszkańcy miasta nie pamiętają.

U wylotu ulicy Konopnickiej odbiłam w prawo, a stamtąd już bocznymi uliczkami dojechałam do jeziora.

Wolno, niezbyt się spiesząc, jechałam przed siebie. Jadąc na dwukołowym rowerze trzeba zachować pewną szybkość, bo inaczej traci się równowagę. Trzykołowy rower ma to do siebie, że można jechać w wolnym tempie i nic strasznego się nie dzieje. A dodatkowy plus całej sytuacji jest taki, że można robić zdjęcia wcale z niego nie schodząc.

Rowerki wodne już czekały na chętnych, którzy chcieliby popedałować po wodzie.

 Na ścieżce rowerowej nie brakowało i jedno, i wielośladów.

Bojący się żab raczej nie powinni tutaj przebywać. A rowerzyści powinni uważać na kumkające towarzystwo.

W oddali widać zarys "Antka" - jednego z dąbrowskich kościołów o randze sanktuarium.

A także kominy słynnej "Huty Katowice".

Żaglówki beztrosko pływają po zalewie.

 A przy odrobinie szczęścia uchwyciło się też łabędzia.

Po drodze minęłam jeszcze przystań klubu jachtowego "Tramp", w którym jeszcze w gimnazjum uzyskałam patent żaglowy(takie fajne rzeczy można robić w klasie sportowej, nawet specjalnej). Miałam nawet kiedyś zdjęcie z tej uroczystości, ale procesor siadł i wszystko co nie zostało zapisane na zewnętrznej pamięci, poszło w eter. Dzisiaj chciałam zrobić zdjęcie samej przystani, ale ruch był jak w ulu, zwłaszcza na bezpiecznej stronie ścieżki, na której stałam. No nie dało się, ale nie chciałam podjeżdżać zbyt blisko traktu, aby nie zjechać w dół. Może następnym razem.

Następnie przejechałam rowerem jakieś 400 metrów, aż zobaczyłam tabliczkę przystankową informującą mnie o tym, że dojechałam do Kolonii Piekło.

A samo Piekło, wbrew piekielnej nazwie, prezentuje się całkiem nieźle. W sumie niewiele wskazuje już na to, że była tutaj osada górnicza, bo prawie wszystkie familioki wyburzona. Teraz jest to dzielnica o charakterze wiejskim.

Potem już tylko jakieś dwa trzy kilometry pedałowania wzdłuż zbiornika z wodą i byłam z powrotem w domu.

974. Profilaktyki nigdy za wiele - wtórne utonięcie

Lato to czas zabawy i beztroski. To czas, w którym nie tylko obniża nam się reakcja na grożące nam niebezpieczeństwa, ale niekiedy wręcz nie zdajemy sobie z nich sprawy. To błąd, który może nas kosztować nie tylko zdrowie, lecz także życie. 

Od lat niesamowite żniwo wśród ludzi zabiera woda. Nic dziwnego, dla ochłody spędzamy czas nad wodą, raz po raz wchodząc do niej dla ochłody. Niekiedy pływamy w sztucznych i naturalnych zbiornikach wodnych, co przynosi nam ulgę, przynajmniej na jakiś czas. Niestety, takie przygody mogą się zakończyć utonięciem, lub wtórnym utonięciem, nawet jeżeli potrafimy bardzo dobrze pływać. Osobiście niezbyt lubię pluskać się w sztucznych zbiornikach, zdecydowanie bardziej wolę basen. Chociaż wiadomo, że i tam bywają przypadki i jednego, i drugiego. 

O utonięciu pisałam dwa lata temu. Dzisiaj chciałabym Wam przybliżyć czym jest wtórne utonięcie. Rzadko się o nim mówi w mediach, chociaż w zeszłym roku poruszyli ten problem w serialu "Na dobre i na złe. A szkoda, bo sama uważam, że ludzi trzeba informować i uświadamiać o wielu rzeczach i zjawiskach. I tak też czynię na moim blogu.

Wtórne utonięcie może wystąpić nawet 72 godziny po zachłyśnięciu się wodą. Często kończy się śmiercią.

Beztroska zabawa w basenie pod okiem nadopiekuńczych rodziców, chwila grozy, gdy dziecko zachłystuje się wodą i szybki powrót do domu. Senny zmęczony maluch zasypia i... już nigdy się nie budzi. Zabiło go tzw. wtórne utonięcie.

Gorący lipcowy weekend. Sobotę rodzina Rafałka spędza nad wodą. Nie wiedzą jeszcze, że będzie to ich ostatni wspólnie spędzony dzień. Wielkie zjeżdżalnie, harce w wodzie. Wystarczyła chwila nieuwagi, gdy chłopiec zaczął się topić. Krótki epizod okazał się niegroźny, a mały z uśmiechem powrócił do zabawy z rówieśnikami. Tego wieczoru dziecko wydawało się jednak senne i markotne - nic dziwnego, cały dzień spędziło w basenie z innymi dziećmi. Gdy Anna kładła go spać, nie podejrzewała, że żywego syna widzi po raz ostatni.

 - Do dziś zastanawiam się, jak z taką ilością wody w płucach można normalnie funkcjonować. Rafałek był zmęczony, ale nawet nie podejrzewałam, że może to być coś tak strasznego - mówi Anna, mama chłopca.

Wtórne utonięcie, choć niewystarczająco znane, dotyczy aż 15 proc. utonięć, poczynając od zachłyśnięcia w dmuchanym baseniku, po podtopienie w pięciometrowym basenie. Gdy do dróg oddechowych i płuc dostanie się nawet niewielka ilość wody, może ona prowadzić do niedotlenienia mózgu, a w konsekwencji do śmierci.

 - Sytuacja jest prosta. Wyobraźmy sobie człowieka topiącego się w słonej wodzie morskiej. Zostaje wyciągnięty na brzeg, wykasłuje wodę... Samopoczucie wraca do normy, jednak w drogach oddechowych pozostaje sól. Do tej słonej wody z organizmu zaczyna przedostawać się woda z krwi i w ten sposób zaczyna zalewać płuca od środka, powodując ich obrzęk. Stąd też nazwa - utonięcie wtórne. W medycynie często spotykamy się z tym zjawiskiem. Jest to obrzęk płuc - mówi dr Lechosław Dorożała, kierownik Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Pabianickiego Centrum Medycznego.

Nazwa  samego zjawiska jest nieco myląca, ponieważ człowiek umiera nie w wyniku utonięcia, ale powikłań po podtopieniu, gdy znaczna część wody nie tylko słonej, ale również chlorowanej dostaje się do dróg oddechowych i stopniowo drażniąc narządy, powoduje ich obrzęk.

Można też mówić o tak zwanych suchych utonięciach. W tym przypadku mechanizm jest nieco inny - uduszenie spowodowane jest tym, że woda dostając się do nosogardzieli, powoduje skurcz krtani, niemożność oddychania i w efekcie zatrzymanie krążenia.

Podobną historię przeżyła autorka bloga Delighted Mom. Podczas "pool party", jej syn wpadł do jacuzzi z hydromasażem. Autorka dopilnowało, aby dziecko odkrztusiło wodę i z ulgą pozwoliła mu wrócić do zabawy. Jeszcze tego samego dnia, czekała w szpitalu na wiadomość, czy jej malec przeżyje. Na szczęście wszystko zakończyło się happy end'em i przestrogą, której Lindsay nie zapomni do końca życia.

Jakie są objawy wtórnego utonięcia?

Największym zagrożeniem wtórnego utonięcia jest brak charakterystycznych objawów. Człowiek zaczyna być senny, lekko otumaniony i wyczerpany. Może wystąpić ból w klatce piersiowej, problemy z oddychaniem. Gdy dodatkowo pojawia się kaszel lub co gorsza w momencie zachłyśnięcia wodą doszło do wymiotów, natychmiast należy udać się z chorym do najbliższego szpitala.

- Ważne, aby pamiętać, że gdy człowiek zachłyśnie się dużą ilością wody i na pierwszy rzut oka nie widać żadnych objawów, nie należy zostawiać go bez pomocy. Zjawisko wtórnego utonięcia następuje od paru minut po incydencie do nawet 72 godzin. Może się więc zdarzyć, że człowiek jest zdrowy, czuje się świetnie, po czym po kilku godzinach zaczyna odczuwać duszność - mówi dr Dorożała.

Rocznie na świecie notuje się ponad 1000 przypadków utonięć wtórnych u dzieci ze skutkiem śmiertelnym. Mimo to nadal wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy z ryzyka, które niesie za sobą nawet lekkie zachłyśnięcie wodą. Oczywiście zagrożenie wtórnym utonięciem dotyczy nie tylko dzieci, ale i osób dorosłych.

Przykładem tego może być historia Brayana, 19-letniego studenta z Kalifornii, który podczas wakacji ze znajomymi wybrał się nad jezioro. Alkohol, zabawa i... hasło jednego z uczestników imprezy: "Idziemy do wody!". Nikt ze znajomych nie zdawał sobie sprawy, że Brayan nie potrafi pływać. Dlatego też nikt nie zatrzymał go, gdy ten wbiegał z innymi do jeziora. Chwila nieuwagi, utrata gruntu pod nogami i nieszczęście gotowe. Wyciągnięty z wody odkaszlnął kilka razy zalegającą wodę i powrócił do zabawy z przyjaciółmi. Lekko kasłał, był senny, słabo kontaktował, jednak wydawało się, że to przez dużą ilość alkoholu jaką wypił. Kiedy kilka godzin później pojawiły się u niego nieznośne duszności, prawie nie mógł oddychać. Tylko szybkie przetransportowanie chłopaka do szpitala uratowało mu życie.

 - Mimo że "wtórne utonięcia" są w Polsce bardzo rzadkie, należy pamiętać, że jeśli ktoś tonął, powinien taką osobę obejrzeć lekarz. W przypadku jakichkolwiek objawów, np. duszności, trzeba się jak najszybciej zgłosić do lekarza. Wystarczy krótka chwila, by nic nieznacząca duszność przerodziła się w taką, która będzie zagrażać życiu - radzi dr Lechosław Dorożała.

Wskazówki, których stosowanie zmniejsza ryzyko wtórnego utonięcia u dziecka:

• wybieraj miejsca bezpieczne dla dzieci, tj. dostosowane do ich potrzeb;
• pamiętaj, że do utonięcia wtórnego może dojść nawet w ogrodowym baseniku, dlatego podczas zabawy w wodzie, nigdy nie spuszczaj dziecka z oczu;
• jeżeli dojdzie do zachłyśnięcia, dopilnuj, aby dziecko odkrztusiło całą wodę, następnie zabierz je do szpitala, aby mieć pewność, że nic mu nie zagraża; 
• wskazane są lekcje pływania - jeżeli zadbamy, by dziecko umiało dobrze pływać, zmniejszymy znacznie ryzyko podtopienia;
• rozmawiaj z dzieckiem - uświadomienie o niebezpieczeństwach, jakie niosą za sobą zabawy w wodzie, będzie samo starało się unikać niektórych zachowań

źródło tekstu: https://kobieta.onet.pl/dziecko/wtorne-utoniecie-moze-wystapic-nawet-72-godziny-po-zachlysnieciu-sie-woda-czesto/lp49yt?utm_source=detal&utm_medium=synergy&utm_campaign=allonet_detal_popularne

973. A kiedy zabraknie już nawet wody...

Tak bardzo cenna, chociaż niedoceniana. Woda. Czymże byłoby nasze życie bez niej. Wykorzystujemy ją do celów żywieniowych, higienicznych, no i oczywiście do gaszenia pragnienia. Jednak niektórzy z nas zachowują się tak, jakby miała ona niewyczerpalne źródła i mogła się ciągle odnawiać. Tymczasem specjaliści już dzisiaj biją na alarm, że jeżeli nie zaczniemy jej oszczędzać, to już niedługo wyczerpią się jej zasoby. A świat bez wody skazany jest na powolną zagładę. I o takim świecie, gdzie woda stanowi poważny deficyt, opowiada książka Mai Lunde - "Błękit".

Tytuł: "Błękit"

Autor: Maja Lunde

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Kraków 2018

Ilość stron: 427

To nie jest moje pierwsze spotkanie z tą autorką. W marcu w kilka dni pochłonęłam "Historię pszczół" tej samej autorki(recenzję można przeczytać >>TUTAJ<<") i niemal od razu sprawdziłam, czy napisała ona coś więcej. W ten sposób dowiedziałam się, że "Historia pszczół" jest pierwszą częścią Kwartetu klimatycznego, a następna to "Błękit". Bez wahania zdecydowałam się na przeczytanie także i tej pozycji, chociaż trochę musiałam odczekać, zanim była ona dostępna w Bibliotece Śląskiej.

Podobnie jak w przypadku "Historii pszczół" także i akcja "Błękitu" toczy się na kilku płaszczyznach. Tym razem poznajemy historię dwójki ludzi - blisko siedemdziesięcioletniej Signe oraz 25 letniego Davida.

Signe, pomimo zaawansowanego wieku, kocha morskie wyprawy. Urodziła się i wychowała na Norwegii, krainie lodowców. Niestety, wraz z postępem technologicznym znikły malownicze wzgórza, rzeki i wodospady - zostały wchłonięte przez lokalną elektrownię wodną. Signe doskonale pamięta, jak w wieku kilkunastu lat walczyła o to, aby tak się nie stało. Niestety, teraz jest to tylko wspomnieniem. Takim samym jak Magnus, a raczej niespełniona miłość do niego. W pewnym momencie zmuszona była wyprowadzić się do innego państwa. Teraz jednak wraca w rodzinne strony, na jachcie noszącym imię "Błękit", aby podjąć nierówną walkę z bogaczami, chcącymi przemienić wciąż topniejący lód w kostki lodowe do drinków. Czy jej się to uda.

Mijają dwadzieścia cztery lata. Kontynent europejski nękany jest przez suszę. Uciekający przed pożarem David gubi po drodze żonę z malutkim synkiem. Od tego momentu musi sam opiekować się ich starszą córką, Lou. Po dwudziestu kilku dniach wędrówki docierają do obozu dla uchodźców. Jest tam co prawda woda, ale jest ona strasznie racjonalizowana. Wkrótce zaczyna wszystkiego brakować, wybuchają też zamieszki i  bunty. Z obozu można jednak wychodzić poza jego teren. Pewnego dnia, włócząc się po okolicy, znajdują porzuconą żaglówkę. Umawiają się, że to będzie ich arka w momencie, w którym spadnie upragniony deszcz.

To kolejna książka, której treść pochłonęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją w jeden dzień. I chociaż, przyznaję to szczerze, w pewnym momencie pogubiłam się w historii dotyczącej Signe, to tą Davida czytałam z zapartym tchem. Autorka w bardzo realistyczny sposób przedstawia świat, w którym zaczyna brakować wody, reakcje ludzi, a przede wszystkim ich zezwierzącenie. Czytając kolejne kartki powieści coraz bardziej zaczęłam się też zastanawiam, czy jesteśmy w stanie powstrzymać ten proces, zwłaszcza, że tyle się teraz mówi o globalnym ociepleniu i jego skutkach. Mam jednak nadzieję, że w porę się opamiętamy, że historia w książce pozostanie tylko literacką fikcją, a nie smutną rzeczywistością. Tak bardzo bym tego chciała...
I z tym pragnieniem czekam na kolejną część "Kwartetu klimatycznego".

972. Trudna znajomość

Powoli zbliżają się urodziny mojej koleżanki. Co prawda ona uważa się za moją przyjaciółkę, dla mnie jednak przyjaźń to zbyt duże słowo. No bo czy to, że ktoś raz na jakiś czas się z kimś spotka można nazwać przyjaźnią? Może i można, ale nie koniecznie wtedy, kiedy rozmowa toczy się tylko w jedną stronę. Tzn. zawsze jak się spotykamy to ona i jej problemy grają pierwsze skrzypce. Ja rozumiem, że człowiek to egoistyczna osoba i chce, aby jej zdanie i kłopoty były na pierwszym miejscu. Rozumiem nawet to, że od czasu do czasu temat jednej osoby jest na pierwszym miejscu, bo różne historie chodzą po ludziach. Ale nie może być tak, że ten drugi rozmówca ciągle schodzi na drugi tor. I to nie ważne, czy się rozmawia za pomocą komunikatora internetowego, telefonu komórkowego, czy też face to face. W zasadzie nie pamiętam, kiedy ostatnio mogłam opowiedzieć jej co u mnie słychać. Nawet jak się spotkałyśmy po moim powrocie z Panamy, to średnio ją obchodziło jak tam było. Za to jak ona kilka lat temu wyjechała na trzy dni do Francji, to potem z pół roku wysłuchiwałam szczegółowej relacji z tej podróży. Kiedy opowiadam coś o moim życiu co chwilę mi przerywa, chwaląc się kolejną dziewczyną przyprowadzoną do domu przez jej starszego brata. Jak opowiadałam jej o mojej pracy jako wychowawcy też nie była tym zainteresowana, ale o swojej pracy chałupniczej(którą rzuciła po tygodniu) opowiada godzinami. Wszelkie moje zdjęcia też zbytnio ją nie interesują, jednak bez skrupułów chwali się zdjęciem swojej zmarłej babci, wykonanym już w trumnie. Nie mam nic do nieboszczyków, często widziałam ich w trumnach(taki zwyczaj na wsi), ale robienie im zdjęć na pamiątkę, jest dla mnie niesmaczne...

Wiem, że teraz będzie tak samo. Spotkamy się na dwie godziny w galerii handlowej(której nie cierpię), z czego 90% czasu będę wysłuchiwać co u niej słychać, a 5% spędzimy na bezsensownym chodzeniu po sklepach i wysłuchiwania jej paplania, że takie buty(za ponad 300 zł) ostatnio sobie kupiła. Nienawidzę chodzić po sklepach. A może inaczej - nienawidzę chodzić po sklepach tylko dla samego chodzenia. To dla mnie strata czasu. Jak idę do sklepu to po coś konkretnego. A tutaj przyjdzie mi chodzić i robić dobrą minę do złej gry.

Pewnie mi teraz powiecie, że skoro tak mnie to wszystko męczy, to powinnam skończyć tą znajomość. Może i macie racje. Problem jest jednak taki, że chyba jestem jedyną osobą, oprócz jeszcze jednej naszej wspólnej znajomej, która chce się z nią spotykać. Już w gimnazjum, gdzie chodziłyśmy do jednej klasy, nie potrafiła się zbytnio zaprzyjaźnić z innymi. A teraz chyba nie jest inaczej. Wiecie, karta bankowa z pieniędzmi od rodziców nie załatwia wszystkiego. Znajomości, a tym bardziej przyjaźni, nie da się kupić. Zresztą jak tylko odmawiam jej spotkania, bo mam coś innego do roboty(przepraszam, ale mieszkam już bez rodziców, którzy zetrą mi kurze z półek, wiadomości potrzebne mi do zdania sesji też same mi do głowy nie wejdą), to od razu słyszę różne wyrzuty. Wiem, powinnam być twarda i asertywna, ale ja po prostu nie potrafię i już. I pewnie znowu pójdę się spotkać. I będę robiła dobrą minę do złej gry. A potem sobie wyrzucała, że zmarnowałam popołudnie. Czy ja się kiedyś z tego wyleczę?