973. A kiedy zabraknie już nawet wody...

Tak bardzo cenna, chociaż niedoceniana. Woda. Czymże byłoby nasze życie bez niej. Wykorzystujemy ją do celów żywieniowych, higienicznych, no i oczywiście do gaszenia pragnienia. Jednak niektórzy z nas zachowują się tak, jakby miała ona niewyczerpalne źródła i mogła się ciągle odnawiać. Tymczasem specjaliści już dzisiaj biją na alarm, że jeżeli nie zaczniemy jej oszczędzać, to już niedługo wyczerpią się jej zasoby. A świat bez wody skazany jest na powolną zagładę. I o takim świecie, gdzie woda stanowi poważny deficyt, opowiada książka Mai Lunde - "Błękit".

Tytuł: "Błękit"

Autor: Maja Lunde

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Kraków 2018

Ilość stron: 427

To nie jest moje pierwsze spotkanie z tą autorką. W marcu w kilka dni pochłonęłam "Historię pszczół" tej samej autorki(recenzję można przeczytać >>TUTAJ<<") i niemal od razu sprawdziłam, czy napisała ona coś więcej. W ten sposób dowiedziałam się, że "Historia pszczół" jest pierwszą częścią Kwartetu klimatycznego, a następna to "Błękit". Bez wahania zdecydowałam się na przeczytanie także i tej pozycji, chociaż trochę musiałam odczekać, zanim była ona dostępna w Bibliotece Śląskiej.

Podobnie jak w przypadku "Historii pszczół" także i akcja "Błękitu" toczy się na kilku płaszczyznach. Tym razem poznajemy historię dwójki ludzi - blisko siedemdziesięcioletniej Signe oraz 25 letniego Davida.

Signe, pomimo zaawansowanego wieku, kocha morskie wyprawy. Urodziła się i wychowała na Norwegii, krainie lodowców. Niestety, wraz z postępem technologicznym znikły malownicze wzgórza, rzeki i wodospady - zostały wchłonięte przez lokalną elektrownię wodną. Signe doskonale pamięta, jak w wieku kilkunastu lat walczyła o to, aby tak się nie stało. Niestety, teraz jest to tylko wspomnieniem. Takim samym jak Magnus, a raczej niespełniona miłość do niego. W pewnym momencie zmuszona była wyprowadzić się do innego państwa. Teraz jednak wraca w rodzinne strony, na jachcie noszącym imię "Błękit", aby podjąć nierówną walkę z bogaczami, chcącymi przemienić wciąż topniejący lód w kostki lodowe do drinków. Czy jej się to uda.

Mijają dwadzieścia cztery lata. Kontynent europejski nękany jest przez suszę. Uciekający przed pożarem David gubi po drodze żonę z malutkim synkiem. Od tego momentu musi sam opiekować się ich starszą córką, Lou. Po dwudziestu kilku dniach wędrówki docierają do obozu dla uchodźców. Jest tam co prawda woda, ale jest ona strasznie racjonalizowana. Wkrótce zaczyna wszystkiego brakować, wybuchają też zamieszki i  bunty. Z obozu można jednak wychodzić poza jego teren. Pewnego dnia, włócząc się po okolicy, znajdują porzuconą żaglówkę. Umawiają się, że to będzie ich arka w momencie, w którym spadnie upragniony deszcz.

To kolejna książka, której treść pochłonęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją w jeden dzień. I chociaż, przyznaję to szczerze, w pewnym momencie pogubiłam się w historii dotyczącej Signe, to tą Davida czytałam z zapartym tchem. Autorka w bardzo realistyczny sposób przedstawia świat, w którym zaczyna brakować wody, reakcje ludzi, a przede wszystkim ich zezwierzącenie. Czytając kolejne kartki powieści coraz bardziej zaczęłam się też zastanawiam, czy jesteśmy w stanie powstrzymać ten proces, zwłaszcza, że tyle się teraz mówi o globalnym ociepleniu i jego skutkach. Mam jednak nadzieję, że w porę się opamiętamy, że historia w książce pozostanie tylko literacką fikcją, a nie smutną rzeczywistością. Tak bardzo bym tego chciała...
I z tym pragnieniem czekam na kolejną część "Kwartetu klimatycznego".