1513. Niełatwy rok 2022

Myślę, że wielu z nas 365 dni temu wchodziło w nowy rok pełnych nadziei i optymizmu. Ba, gdyby ktoś powiedział mi podczas obrony tytułu licencjata z turystyki religijnej (23 lutego), że nazajutrz u naszych wschodnich sąsiadów wybuchnie otwarty konflikt zbrojny z Rosją, a setki tysięcy ukraińskich matek z dziećmi będą musiały opuścić swoją ojczyznę, popukałabym się w głowę. Chociaż, jak teraz czytam książki związane z moją pracą licencjacką z Nauk o Rodzinie, to zauważam wiele zwiastunów tego, co się stało.

23 lutego był naprawdę piękny. Któż mógł się spodziewać tego, co przyniesie kolejny dzień?

24 wybuchła wojna na Ukrainie, codziennie polsko - ukraińską granicę przekraczała masa uchodźców, a wielu z nas otwarła przed nimi nie tylko domy, ale przede wszystkim serca. Osobiście w tzw. międzyczasie pomagałam w magazynach z darami, a także przy organizacji spotkania wielkanocnego dla przybyszów zza wschodniej granicy, mieszkających tymczasowo w katowickich akademikach.

To, co się działo wyzwalało w ludziach pokłady empatii - solidaryzowanie się z uchodźcami, wpłacanie pieniędzy z przeznaczeniem dla nich, udział w różnych akcjach. Na chwilę potrafiliśmy się zjednoczyć i z życzliwością spojrzeć na tych, którym dzieje się gorzej od nas.

Światowe Forum Miejskie

Jednak rok 2022 to nie tylko wojna. Przede wszystkim cieszę się z wspomnianego obronienia licencjatu z turystyki religijnej, a następnie odebrania dyplomów, zarówno z tego kierunku, jak i zaległego, z pracy socjalnej. Na pewno wspaniałym doświadczeniem było bycie wolontariuszem podczas Światowego Forum Miejskiego, które odbywało się pod koniec czerwca w Kato. Było ono dla mnie wyzwaniem również pod kątem logistycznym - na uczelni akurat trwała sesja i kilka razy się zdarzyło, że gnałam z egzaminów na dworzec PKP, gdzie miałam swój przydział. Oczywiście zaliczyłam wpadkę z końcowym egzaminem z języka niemieckiego, na szczęście wszystko dobrze się dla mnie skończyło. Na wolontariacie też zostałam doceniona - znalazłam się w zacnym gronie 10 najbardziej aktywnych wolontariuszy. Niby nic, ale cieszy, że docenili mój niewielki wkład w organizacje całego wydarzenia. Poza tym debiutowałam jako wolontariusz na "Biegu Zbója" w Bielsku-Białej, "Memoriale Maćka Maika" w Tychach oraz "Dolnośląskim Festiwalu Biegów Górskich" w Lądku Zdroju. Pozwoliło mi to też odwiedzić nowe miejsca na mapie Polski. Jednocześnie starałam się pomagać przy dobrze znanych mi imprezach. To też wymagało ode mnie pogodzenia wielu różnych spraw, jednak zawsze starałam się, aby wszystko przebiegło tak, by i wilk był syty, i owca cała. Udało mi się też załapać na pomoc podczas organizacji konferencji o kondycji współczesnej rodziny oraz wydarzenia "The power of memories", które podsumowywały zagraniczne wyjazdy studyjne studentów Wydziału Teologicznego. Sama byłam jednym z ich uczestników. Oprócz tego w maju byłam uczestnikiem konferencji "Marriage process in the 21st centaury".

Konferencja "Marriage process in the 21st centaury" (całkowicie po angielsku)

Jezus w trzy dni zmartwychwstał, a ja w trzy dni przekonałam księdza, który będzie błogosławionym do tego, by przeczytać Pierwsze Czytanie 

Na wizytach studyjnych nauka zdobywanie wiadomości przebiega w innym wymiarze

Spotkanie "The power of memories"

Czytelniczo wyszłam tak sobie - więcej przeczytałam pozycji z listy lektur na studiach, niż książek dla własnej przyjemności. Mogłoby być tych drugich więcej, ale dosłownie brakuje mi już czasu na przyjemności. Cieszę się więc z przeczytanej sagi związanej z cukiernią pod Amorem Małgorzaty Gutowskiej - Adamskiej oraz kilkudziesięciu innych książek.
W minionym roku wreszcie ruszyło parafialne Oratorium z prawie a całkowicie zmienionym składem animatorów. Piszę "prawie", bo ze starej kadry tylko ja zostałam. Jak to powiedziała Ania - najwytrwalsza z najwytrwalszych. Sportowo wyszłam tak sobie. Wyniki mogłyby być lepsze, gdybym częściej była na treningach. A częściej byłabym na treningach, gdyby trener robił je regularnie - w określone dni i godziny... Tymczasem one są w piątek, świątek i niedzielę i naprawdę trudno jest mi je zgrać z moim grafikiem w pracy. Od razu mówię - rozmawiałam z nim o tym i na niewiele to się zdało. A ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy po zajęciach na studiach pędziłam na trening, następnie do kościoła, a kończyłam na Oratorium. 

Sam rok skończył się dla mnie debiutanckim przygotowaniem sałatki gyros. Jadłam ją raz u Halki, jakieś 8 lat temu i bardzo mi smakowała. Już dawno miałam ją sobie przygotować, ale jak zawsze brakowało czasu. A on jest bardzo potrzebny - chociaż przepis zakładał zrobienie jej w 35 minut, mi zajęło to... 4 godziny. Mimo wszystko jestem szczęśliwa, że sama ją przygotowałam. Tym bardziej, że wyglądała bardzo apetycznie, a i smakowała wybornie. I to nie jest tylko moje zdanie. Smażone mięsko, ogórek świeży i konserwowy, kukurydza, pomidorki koktajlowe, samodzielnie przygotowany sos czosnkowy, papryczki i sałata - no po prostu sama się prosiła, aby nałożyć ją na talerzyk i zjeść. 

Nowy rok otwiera przed każdym z nas nową, czystą księgę z 365 dniami. Jak ją zapiszemy w dużej mierze zależy od nas samych. Wiem, że przede mną wiele jest wyzwań, z których najważniejszym będzie chyba obronienie się na Naukach o Rodzinie. Planów mam sporo, na razie jednak pozwólcie, że ich nie zdradzę. Mam nadzieję, że to będzie dobry i spokojny rok,

"I niech wstąpi w nas otucha,

i nadzieja, choćby krucha,

że zmienimy świat na lepsze,

że nie wszystko skończone jeszcze"*

Czego sobie i Wam życzę.

* Piosenka świąteczna "Idzie wilija" Uniwersytetu Śląskiego

1512. Benedykt XVI - skromny i pokorny papież - teolog

Kiedy w środę podczas audiencji generalnej papież Franciszek poprosił wiernych o modlitwę za papieża seniora Benedykta XVI, można było się domyśleć, że powoli zbliżał się kres życia jego poprzednika. Człowieka, który jako pierwszy papież od wieków sam zrzekł się swojego urzędu i na prawie dekadę usunął się w cień swojego następcy. Cichy, skromny i pokorny - tak określali go jego współpracownicy. Dzisiaj o godzinie 9:34 Benedykt XVI, który był równolatkiem mojego dziadka od strony taty w pełnym tego słowa znaczenia - obydwoje przyszli na świat 16 kwietnia 1927 roku, zakończył swoją ziemską wędrówkę i na zawsze już połączył się z Bogiem Ojcem. Chociaż nie jestem zwolenniczką żadnych teorii, to jednak widzę pewną zbieżność pomiędzy Jego śmiercią, a śmiercią Jana Pawła II - oboje odeszli w sobotę, w dodatku Jan Paweł II zmarł o 9:37 wieczorem, zaś Benedykt XVI o 9:34, z tym że rano.

Papież Benedykt XVI (16 kwiecień 1927 - 31 grudzień 2022)

Tą notkę miałam i tak miałam dzisiaj umieścić, jednak zmieniły się nieco same okoliczności jej publikacji. Bo szczerze powiedziawszy to liczyłam na to, że papież Benedykt XVI doczeka jednak tego 2023 roku. Stało sie jednak inaczej...

Wraz z informacjami o pogarszającym się stanie zdrowia papieża Benedykta XVI, zaczęto się zastanawiać co się stanie po jego śmierci. Co prawda Watykan ma swoje szczegółowe procedury w wypadku śmierci głowy Kościoła, jednak aktualna sytuacja w Państwie Kościelnym jest naprawdę wyjątkowa. Wszak dotąd po śmierci papieża dopiero trzeba było czekać na wybór jego następcy. Tymczasem świat ma już papieża, Franciszka, który został wybrany po abdykacji Josepha Ratzingera. I to on w dalszym ciągu pełni funkcję głowy Kościoła katolickiego.
Franciszek 28 grudnia pod koniec audiencji generalnej powiadomił wszystkich, że jego poprzednik jest bardzo chory. Dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, Matto Bruni doprecyzował, że pogorszenie stanu zdrowia emerytowanego papieża związane jest z jego podeszłym wiekiem. Sam Benedykt XVI przebywał pod opieką lekarzy.
W kolejnych godzinach napływały coraz nowsze informacje o stanie zdrowia Benedykta XVI. Kilka dni przed świętami miał zgłaszać "problemy z oddychaniem". Inne doniesienia mówiły, że była głowa Kościoła katolickiego zmaga się z niewydolnością nerek lub kłopotami z sercem. W czwartek Bruni powiadomił wszystkich, że stan zdrowia papieża Benedykta XVI jest ciężki i poważny, jednak "papieżowi-emerytowi udało się dobrze wypocząć ostatniej nocy i jest absolutnie przytomny oraz czujny".
Pogarszający się stan zdrowia 95-letniego papieża stawiał pytanie: co dalej. Kościół katolicki ma szczegółowe procedury i rytuały na wypadek śmierci papieża, nie do końca jednak one dotyczą byłej głowy Stolicy Apostolskiej. Nie było wiadome, czy w razie śmierci Benedykta XVI postępowanie to będzie takie samo, jak gdyby był urzędującym aktualnie Ojcem Świętym. Trzeba mieć na uwadze fakt, że Ratzinger jest pierwszym papieżem od 600 lat, który zrzekł się swojej funkcji
Tym samym, sytuacja, gdzie jeden żyjący papież może pochować swojego poprzednika jest zupełnie nowa. Zazwyczaj zagraniczne głowy państw powiadamia się o śmierci papieża, zanim oficjalnie ogłosi to Radio Watykańskie. Do czasu wyboru nowego Ojca Świętego to kamerling zarządza Stolicą Apostolską. Jednak aktualnie to papież Franciszek stoi na czele Watykanu, nie będzie więc obowiązywał najważniejszy rytuał, jakim jest konklawe.
Zadaniem kamerlinga zazwyczaj jest oficjalne potwierdzenie śmierci Ojca Świętego poprzez trzykrotne stuknięcie w jego głowę małym, srebrnym dzwoneczkiem oraz wywołanie jego imienia. Nadzorowałby on również zniszczenie papieskiego pierścienia rybaka, zorganizował pogrzeb oraz przygotował konklawe. Pogrzeb Benedykta XVI odbyłby się w Bazylice św. Piotra albo na placu przed nią, najprawdopodobniej pod przewodnictwem papieża Franciszka, a nie dziekana Kolegium Kardynalskiego.
Zdaniem Associated Press papież senior zostanie pochowany w grobowcu należącym wcześniej do papieża Jana Pawła II (zanim został kanonizowany i przeniesiony w inne miejsce), na jego trumnie zostanie też umieszczona Ewangelia. Natomiast raczej nie zastosuje się dziewięciodniowego okresu żałoby, obowiązującego do rozpoczęcia żałoby (tzw. Novemdiales).

Na podstawie: https://www.wprost.pl/swiat/11025142/co-sie-stanie-jesli-benedykt-xvi-umrze-watykan-ma-procedury-ale-sytuacja-jest-wyjatkowa.html 

A do mojego spotkania z Benedyktem XVI zapraszam pod >>TEN<< wpis.

1511. Praktykancki (fal)start

Przerwę świąteczną oraz 1,5 tygodnia po niej postanowiłam poświęcić na zrobienie praktyk zawodowych, które są wymagane do zaliczenia studiów. Na Naukach o Rodzinie planowo mamy do wyrobienia 150 godzin w semestrze zimowym. Po przeliczeniu ich na dniówki wyszło mi 18 pełnych dni i jeden 6-godzinny. Sporo, zwłaszcza przy dwóch kierunkach studiów i pracy zawodowej. Tym bardziej, że dotychczas 5 semestr studiów był tak ułożony, aby przynajmniej jeden dzień był wolny. Właśnie na wyrobienie praktyki.
Inna sprawa to samo jej miejsce. Z jednej strony mogłam napisać podanie o zaliczenie pracy na jej poczet, wszak praca na świetlicy środowiskowej w jakiś sposób jest pracą z rodziną. Z drugiej strony od pierwszej chwili, jak na wykazie miejsc, w których można odbyć praktykę zobaczyłam Sąd Rodzinny, wiedziałam, że zrobię wszystko, aby spróbować się tam właśnie dostać.
O praktyce w Sądzie, najlepiej w dziale kuratorskim, myślałam już podczas studiów z Pracy Socjalnej na UPJPII. Chciałam je odbyć na czwartym semestrze, kiedy już będę miała zaliczony przedmiot Metodyka Pracy Kuratora Sądowego. Bardzo mi się on podobał, a i kiedy zapytałam prowadzącej, czy widzi jakieś przeciwskazania do wykonywania przeze mnie tego zawodu, zważając na moje ograniczenia, to powiedziała, że nie. Już chciałam złożyć do Sądu papiery z podaniem o przyjęcie mnie na praktykę, kiedy nadeszła pandemia koronawirusa, a wraz z nią narodowa kwarantanna. Ta zaś zdawała się ciągnąć w nieskończoność. W końcu uczelnia uznała, że raczej nie uda nam się zrobić w semestrze letnim tradycyjnych praktyk i większość ich opiekunów po prostu wymieniła formę zaliczenia ich w formie elaboratów. 
Kiedy w październiku szłam do katowickiego Sądu Rejonowego, nie wiedziałam czego mogłam się spodziewać. Czy mnie nie wygonią twierdząc, że "mnie nie rozumieją"? Czy nie ocenią mnie na podstawie tego, co widzą? Czy w ogóle będą chętni na przyjęcie kogoś na praktykę? Na szczęście w biurze podawczym były bardzo sympatyczne panie, które wytłumaczyły mi co i jak. Na drugi dzień zaniosłam podanie z prośbą o przyjęcie na praktykę.
A potem czekałam, czekałam i czekałam. Czas mijał, a ja coraz bardziej się denerwowałam, że to jednak się nie uda.
Aż wreszcie dostałam meila z wiadomością, że mam wydrukować i wypełnić dokumenty zamieszczone na stronie Sądu, a następnie zanieść je do biura podawczego. Wiadomo, imię, nazwisko, adres zamieszkania, dane kontaktowe oraz nazwa uczelni, wydziału i kierunku, a także data odbywania praktyki - tutaj wpisałam orientacyjnie listopad 2022 - luty 2023. No bo nie wiedziałam jak to się ułoży, a przecież nie mogę ot tak nie chodzić na zajęcia. Nawet ze względu na praktykę. Zwłaszcza na pedagogice, której ta praktyka stricte nie dotyczy.
Po jakimś czasie zadzwoniła do mnie kierowniczka Zespołu Kuratorskiego działającego przy sądzie z informacją, że chętnie mnie weźmie pod swoje skrzydła. Tylko mam wskazać termin, w którym chcę odbyć tą praktykę. Warunek był jeden - musi to być termin ciągły. Po dokładnym przeanalizowaniu obydwóch planów zajęć i poświęceniu jednej dopuszczonej nieobecności na każdych zajęciach wyszło mi, że jak zacznę 23 grudnia, będę chodzić na nią przez całą przerwę świąteczną, i skończę 17 stycznia, to wyrobię jakieś 16 dni. Zostaną mi 2 dni i 6 godzin do uczkania gdzieś. I tak też się zdeklarowałam. Pani Kierownik przystała na to. Jeszcze tylko musiałam donieść skierowanie z uczelni (opiekunowi jako termin wysłałam 23 grudzień 2023 - 17 styczeń 2023 - brawo ja! Za to biedny musiał jeszcze raz biegać do dziekanatu po pieczątkę) i mogłam czekać na rozpoczęcie praktyki.
Zgodnie z umową, 23 grudnia wstawiłam się w głównym gmachu Sądu. W zasadzie tego dnia miałam tylko szkolenie z BHP oraz RODO, więc też podeszłam do tego bardziej na luzie. Nie żebym sobie olewała to szkolenie i nic sobie nie robiła z przepisów bezpieczeństwa, ale też nie czułam większej "spiny" z tego powodu. Wszystko poszło w miarę szybko. Na koniec zostałam poinformowana, gdzie mam się wstawić 27 grudnia (budynek w którym jest kuratela sądowa znajduje się gdzie indziej).
Wczoraj udałam się w wyznaczone miejsce o wyznaczonej godzinie. Pukam do wskazanych drzwi, pukam i nic. W końcu ktoś wyszedł z pomieszczenia obok i poinformował mnie, że "dzisiaj pani kurator nie ma...". Aha... Ale zaprosił mnie na dzisiaj, na 7:30. Wobec powyższego miałam dzień wolny. Trochę byłam zła, bo gdybym wiedziała, to ogarnęłabym bibliotekę. A nie wzięłam książek, ponieważ planowo miałam być na praktyce do 15:30, na 17:15 byłam zaś umówiona do dentysty. Wiem, że teoretycznie miałam godzinę i czterdzieści pięć minut czasu, aby dotrzeć, lecz po 15:00 rozpoczynają się godziny szczytu, które skutecznie ćwiczą cierpliwość podróżnych. Nie chciałam ryzykować spóźnienia. Przynajmniej w teorii, bo w praktyce byłam w domu już o 11:00.
Zaliczyłam więc falstart. Na szczęście dzisiaj wszystko przebiegło zgodnie z planem. Powtórzyłam sobie zadania i obowiązki kuratora, poczytałam nowe ustawy, zwiedziłam budynek Sądu a także przejrzałam kilka teczek z opiniami kuratorskimi. Pani kierownik jest bardzo sympatyczna i z chęcią służy pomocą oraz dzieli się swoją wiedzą. Myślę, że będzie dobrze - musi być!

1510. Jeszcze w świątecznym klimacie

Są takie dni w ciągu roku, kiedy można trochę odetchnąć od codziennego zabiegania. Kiedy można tak po prostu wieczorem usiąść w fotelu z ciekawą lekturą (w tym roku było to "Miłosne graffiti" autorstwa Jennego Bennetta, którą bodajże rok temu dostałam w przesyłce od Basi Pawlak). Albo obejrzeć jakiś film w telewizorze, nawet jeżeli byłby on mało ambitny. Na stole stoi kawa zbożowa oraz słodkości w postaci kruchych ciasteczek maślanych oraz "miodownika". Można powiedzieć, że debiutowałam i w pieczeniu jednego i drugiego, więc miałam tremę, czy na pewno wszystko mi się uda. Na szczęście wypieki wyszły bez zarzutu, a i gościom smakowały.

W tym roku moje mieszkanie jest raczej skromnie przyozdobione. Po malowaniu, które miało miejsce na wiosnę jeszcze się nie wypakowałam całkowicie. A przecież mam tyle cudownych rzeczy w większości otrzymanych od Was, które można by wykorzystać. No nic, może za rok znajdę te pudełka, w których je pochowałam. Na razie musiałam zadowolić się choinką, aniołkiem od Beatki oraz stroikiem, który dostałam dawno, dawno temu. Kiedyś miałam też szopkę, ale się potrzaskała i nie ma chętnego, który by ją skleił. Rzecz jasna - sama się potrzaskała, bo jeżeli w mojej rodzinie niektórzy coś zniszczą, to i tak nigdy nie będą winni. Za to jak człowiek z niepełnosprawnością coś zbije całkiem niechcący, to od razu jest wielka tragedia. Czasami naprawdę płakać mi się chce. Jakiś czas temu kupiłam sobie tą, którą pokazałam Wam w ostatnim wpisie, ale została mi ona zarekwirowana, "bo taka  ładna...". Wracając jednak do tematu ozdób, to bardzo mi się one podobają - może i jest skromnie, ale klimat świąteczny w jakiś sposób został zachowany. Przynajmniej tak mi się wydaje.
Czytaniu książki, jak także pisaniu kolejnych zdań pracy dyplomowej, najczęściej towarzyszył delikatny dźwięk kolęd i pastorałek płynących z odtwarzacza CD. Mam kilkoro ulubionych wokalistów, których mogę słuchać na okrągło i mam wrażenie, że nigdy mi się nie znudzą ich śpiewy. Najbardziej lubię tradycyjne ich utworów, chociaż wiadomo, że na scholi śpiewa się do podkładów, które aktualnie są na stanie. 

A propos scholi, tak jak Wam ostatnio pisałam, podczas Pasterki o godzinie 22:00 czytałam wezwania z Modlitwy Wiernych. To był mój drugi występ tego dnia - jak mogliście wyczytać, na roratach o godzinie 7:00 rano miałam swoje pięć minut podczas czytania Pierwszego Czytania z Drugiej Księgi Królewskiej. Oczywiście z rana miałam większą tremę, chociaż było mniej ludzi na Mszy roratniej niż na Pasterce (zresztą dla mnie Pasterka jest o północy), ale myślę, że i tu i tu dałam radę. Chociaż przez całą procesję zmierzającą z nowonarodzonym Jezusem do żłóbka tylko patrzyłam, jak odleci mu głowa i pilnowałam się, aby nie wybuchnąć z tego powodu śmiechem. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca, a po dokładnych oględzinach leżącego w żłóbku Dzieciątka śmiem twierdzić, że podmienili figurki. W Pierwszy Dzień Świąt Pani Dyrygent podeszła do mnie z zapytaniem, czy jestem we wspomnienie świętego Szczepana. Powiedziałam jej, że tak, na co dostałam do przeczytania kolejne cztery wezwania z Modlitwy Wiernych. Czyżby tak na nią podziałało moje sobotnie poranne czytanie? No i oczywiście miałam stać z puszką przy drzwiach. W ostateczności jednak nic nie przeczytałam. Coś czułam, że tak będzie, pamiętałam że w poprzednich latach nie było po kazaniu Wyznania Wiary i najlepiej zejść na dół zaraz po odsłuchaniu Ewangelii... No, ale mnie nikt nie słucha, a zwłaszcza osoba, z którą miałam czytać wezwania. Jakoś się do tego przyzwyczaiłam. Skończyło się na tym, że kiedy zaczęłyśmy schodzić, Proboszcz sam zaczął sobie wszystko czytać. Dobra, i tak chyba powinnam być wdzięczna za tą Pasterkę...
Poza tym mam mały niesmak po odczytaniu tego dnia Listu rektora Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, w którym tak bardzo zachwalał kierunek Nauki o Rodzinie. Tylko co z tego, kiedy niektórzy wykładowcy mający zajęcia również na tym kierunku otwarcie popierali i propagowali "czarny strajk" oraz strajki związane z poparciem prawa do aborcji twierdząc, że w naszym kraju nie potrzeba żadnych kalek, odpadków i innych wybryków natury... Wykładowczyni Uniwersytetu Papieskiego... Wiecie, ja nikomu nie bronię posiadania swoich poglądów, ale umieć je wyrazić też trzeba umieć. A już na takiej uczelni to może lepiej w ogóle zachować je dla siebie. Naprawdę zrobiło mi się przykro, kiedy to usłyszałam. Tym bardziej, że na tym wykładzie było tylko 4 osoby i nie wierzę, żeby mnie nie widziała. Jakże odmienny pogląd w tej sprawie głosiła jedna z wykładowczyń Uniwersytetu Śląskiego, z którą miałam też wtedy zajęcia. Przyznała, że ona nikogo nie potępi jak pójdzie strajkować, jednak najpierw kazała się dobrze zastanowić, w imię jakich wartości tam pójdziemy. Czy będą one zgodne z kierunkiem Nauki o Rodzinie, który ma nas przygotować do pracy z rodzinami, również takimi, w których będą niepełnosprawne osoby, czy też nie. Bo wbrew wszystkiemu nawet bardzo upośledzone osoby mają swoją godność i prawo do życia. Nie powiem, podniosła mnie ona na duchu, nieświadomie, ale jednak. Po tych słowach poczułam się człowiekiem, który jest wartościowy przez sam fakt człowieczeństwa. 

1509. Nie ma cudów bez wiary

Powyższe zdanie zostało wypowiedziane przez księdza proboszcza podczas jednych z pierwszych tegorocznych rorat. Myślę, że jest w nim sporo racji. I nie koniecznie trzeba je odbierać w dosłownym, religijnym znaczeniu, chociaż wielu z nas tak właśnie o niej myśli. 
Tak jak pisałam w dniu wczorajszym, podczas dzisiejszego ostatniego nabożeństwa roratniego miałam do przeczytania Pierwsze Czytanie, które pochodziło z Drugiej Księgi Samuela. To taka nagroda za sumienne uczęszczanie na nabożeństwa. W zasadzie w parafii opuściłam tylko dwa z nich, a w ogóle - tylko jedno. Tak się złożyło, że udało mi się w większość dni powszechnych pracujących dotrzeć na roraty z Duszpasterstwa Akademickiego, które odbywały się od wtorku do piątku o 6:30 rano. Nie ukrywam, że nie zawsze wstawałam z chęcią. Jednak jak powiedział jeden z biskupów diecezji (chociaż oni tam mają chyba już archidiecezję) na zakończenie rorat w środowy poranek, poranne roraty kryją w sobie trzy znaczenia:
1. Jest to Msza święta, podczas której Matka Boża jest szczególnie związane z wiernymi, 
2. Słysząc rano Słowo Boże możemy podczas całego dnia się do niego odnieść,
3. Poranne wstawanie łączy się z wyrzeczeniem się dalszego snu, czasem dotarcie na nabożeństwo też może być problematyczne. Ważne jest jednak to, aby się nie poddawać i trwać w swoim męstwie.

Zwieńczeniem rorat było wspólne, pamiątkowe zdjęcie z biskupem, wszystkich, którzy tego dnia zjawili się na porannych roratach. Jako "nagrodę" każdy z nas otrzymał czekoladę :).

Wieczorem starałam się być na roratach w mojej parafii. Nie było to proste, ponieważ niekiedy dojeżdżałam komunikacją miejską w ostatniej chwili. Ale jakoś się udawało. Raz jedynie nie byłam z powodu popołudniowej wizyty studyjnej w ramach pedagogiki opiekuńczo - wychowawczej, a drugi raz po prostu tak się źle czułam, że nie byłam w stanie wstać z łóżka. Już w pierwszym tygodniu ksiądz proboszcz ogłosił, że jeżeli dorośli mają ze sobą lampiony, to mogą iść z dziećmi w procesji do ołtarza. A ja akurat nosiłam ze sobą latarenkę (która na porannych roratach też się paliła - to pierwsze zdjęcie to było z pierwszego dnia, kiedy nie wiedziałam jeszcze co i jak), więc Pani Dyrygent wysyłała mnie na dół. Bo w tym roku schola śpiewała na roratach, czasami nawet w dwuosobowym składzie. Przy okazji będąc na parterze pilnowałam dzieciaków, aby szły w miarę równym tempie i zbytnio nie rozłaziły się na boki. Wyjątkiem był ostatni tydzień, kiedy przez większość dni pomagałam panu Organiście przerzucać slajdy z pieśniami na rzutniku, a przy okazji obsługiwałam sprzęt nagłaśniający, zwłaszcza kiedy przyszedł ktoś ze scholi (ja tam mogę śpiewać bez mikrofonu). Bałam się, że coś zepsuję, ale Pani Dyrygent akurat nie mogła przychodzić. Na szczęście, po tym jak raz nie mogła w zeszłym tygodniu przyjść, bo coś jej wypadło, postanowiła mnie przeszkolić w zakresie obsługiwania miksera. Teoretycznie wiem jak on działa, raz nawet go obsługiwałam, jednak nie ukrywam, że taka instrukcja obsługi bardzo mi pomogła.
Przy okazji wpadłam na szalony pomysł przeczytania na ostatnich roratach Pierwszego Czytania. Trochę jako "nagrodę" za te podwójne roraty, a trochę po to, aby pokazać, że też potrafię. Okazja ku temu była idealna - przy poprzednich dwóch sobotnich roratach (które były o 7:00 rano) zauważyłam, że stosunkowo mało jest na nich osób, a lektora to już żadnego nie ma. Dodatkowo środowa rozmowa z księdzem, który będzie błogosławiony trochę mnie umocniła w tym wszystkim. Jeszcze w środę po roratach podzieliłam się moim zamiarem z A., która aż klasnęła z radości. I nawet poszła ze mną porozmawiać na ten temat z proboszczem, co by mnie nie spławił. Z oporem, bo z oporem, ale w końcu zgodził się na tą propozycję.
Już raz miałam przeczytać lekcje, niestety w ostateczności została ona przeczytana przez inną przedstawicielkę scholi (pisałam o tym >>tutaj<<). Później jakoś się nie złożyło, abym dostała właśnie Czytanie, co najwyżej Modlitwę Wiernych. Zresztą dzisiaj na Pasterce też mam dwa wezwania. Tak więc o końca nie byłam pewna, czy proboszcz nie wywinie mi głupiego numeru i jednak nie da tego tekstu do przeczytania komuś innemu. Dlatego z pewną obawą schodziłam na dół przy akompaniamencie "Chwała na wysokości Bogu". Ale nie, kiedy śpiew się już skończył nikt nie zbliżał się do ambony. A więc stało się. I tylko jedna myśl zdążyła mi przelecieć przez głowę - "Niech się dzieje Twoja wola". Na więcej nie starczyło czasu.
Dzisiejszy tekst był dosyć długi i wymagał ode mnie nie lada skupienia. A i tak z dwa razy zamieniłam kolejność słów. Chyba jednak nikt się nie połapał. Nie wiem, na ile inni mnie zrozumieli. A. potem przyznała, że według niej było wspaniale, Organista jej wtórował. A ja czułam się tak, jakbym przy wierze innych osób zdobyła niebywale wysoki szczyt. Wczoraj jeden chłopiec, który nie opuścił ani jednych rorat otrzymał nagrodę. Dla mnie największą nagrodą było przeczytanie dzisiejszego tekstu. I przekonanie się po raz kolejny, że nigdy nie będzie cudów, jeżeli nie będziemy w nie wierzyć.

I tak na koniec, jako że mamy Wigilię, chciałabym Wam złożyć najserdeczniejsze życzenia.

Kochani, zbliżają się najpiękniejsze i najbardziej rodzinne święta w roku. Życzę każdemu z Was, abyście spędzili je w radosnej, jeżeli jest to możliwe w rodzinnej atmosferze. Niech obfitują one w dobro, miłość oraz wdzięczność za to, że jesteśmy wszyscy razem - zdrowi i bezpieczni. Postarajmy się, aby ten szczególny czas był wypełniony chwilami spędzonymi z rodziną. Dbajmy o siebie i najbliższych, a w przyszłość patrzmy z nadzieją. I pamiętajcie, wierzcie nawet wtedy, kiedy coś jest z pozoru niemożliwe, a możecie być świadkami prawdziwych cudów.

Ja zaś dostałam chyba najpiękniejsze prezenty świąteczne. To nie tylko możliwość przeczytania Czytania na Mszy świętej. Rano ksiądz, który będzie błogosławiony napisał mi, że udało się mnie włączyć do wyjazdu studyjnego na przełomie maja i czerwca. No i ostatnio dostałam meila, że Krajowego Biura Organizacji ŚDM dostałam rekomendację na wolontariat podczas Światowych Dni Młodzieży w Portugalii. Jeszcze w to nie dowierzam, ale tak naprawdę najgorszą i najcięższą część rekrutacji mam już za sobą. Pozostaje mi tylko ogólne zgłoszenie mojej kandydatury, ale z tą rekomendacją powinno być to tylko formalnością. Ach cuda...