1541. Oratoryjne warsztaty kulinarne

Na dzisiejsze zajęcia Oratoryjne z dziećmi zaplanowane mieliśmy pieczenie babeczek albo muffinek. Jak zwał tak zwał. Jeszcze chyba tego nie robiliśmy, a przynajmniej nie przypominam sobie tego. Z drugiej strony chodziło też o zaangażowanie dzieciaków, aby one też coś robiły, a nie tylko przyglądały się i nudziły. Tym samym opanowaliśmy kuchnię należącą do księży. Ale zacznijmy od początku.
A początek miał miejsce o godzinie 10:00, kiedy po tygodniowej przerwie rozpoczęły się kolejne zajęcia w Oratorium. Tydzień temu nie było bowiem ani jednego animatora, księża też pojechali z ministrantami na dzień skupienia do katedry w Sosnowcu. Na drzwiach wywieszono zaś kartkę, że zajęcia są odwołane. Ale podobno na Mszy świętej tydzień temu już zostało ogłoszone, że dzisiaj zajęcia się odbędą. Przyszło na nie czworo chłopców - dwójka już przychodziła wcześniej, dwójka natomiast była pierwszy raz.
Tak się złożyło, że pogoda dopisała, a więc można było z dzieciakami wyjść na zewnątrz. Jednak zanim opuściliśmy Oratorium, chłopcy trochę pograli sobie w piłkarzyki oraz bilard. Wiecie, w domu może mają drogie zabawki, komputery, x-boxy i smartfony, ale raczej brakuje w nich stołu bilardowego. A chłopcy się znają, chyba nawet chodzą do jednej klasy szkolnej, więc raczej bawili się zgodnie. Raczej chętnie też wyszli na zewnątrz. Za budynkiem jest boisko, na którym przez prawie 40 minut kopali piłkę nożną oraz grali z nami w "kolory". Następnie wróciliśmy do budynku. W planach było dokończenie oglądania filmu "Charlie i fabryka czekolady", ale laptop odmówił posłuszeństwa. Cóż, zdarza się. Mieliśmy więcej czasu na warsztaty kulinarne.
Przepis był jakiś najprostszy. Większość produktów księża mieli na stanie. A to czego nie mieli ksiądz Darek poszedł zakupić, kiedy byliśmy z dziećmi na zewnątrz. Przy okazji kupił grę "rzepo-piłkę tenisową". Powiedzenie, że mężczyźni to wieczne dzieci w jego przypadku sprawdza się całkowicie. Wszystkie składniki (w proporcjach pomnożonych przez 4) dzieciaki wrzuciły do dużego garnka, a następnie z zapałem mieszały. W tym czasie próbowałam rozgryźć działanie piekarnika będącego na wyposażeniu kuchni. A że nigdzie nie było instrukcji obsługi, zaś ksiądz Darek pojawiał się i znikał, zdana byłam na własną intuicję. I na szczęście. W pewnym momencie zaczęłam się nawet zastanawiać, czy księża mają wystarczająco ubezpieczony Dom Młodzieżowy. Znając moje szczęście to równie dobrze jak upieczenie ciastek mogłoby mi pójść puszczenie wszystkiego z dymem (zważając chociażby na moje poczynania z pieczeniem słynnych kremówek).
Tym razem miałam więcej szczęścia, albo rozumu, bo bardzo szybko doszłam do tego, jak się ustawia termostat, a nawet jak działa wbudowany czasomierz. No, prawie, bo przy pierwszej partii babeczek nie skorelowałam jednego czasomierza z drugim i ten dający sygnał dźwiękowy zawył ciut za wcześnie. Skomplikowane? Może trochę.
Kiedy opanowywałam działanie pieca, dzieci rozdzielały ciasto do papierowych foremek. Żeby było one bez grudek animatorki wymieszały je jeszcze za pomocą miksera. Trochę pochlapały przy tym ścianę, ale jakieś straty muszą być. Chłopcy zostali poinformowani, żeby nie dawały za dużo masy, bo rosnąc po prostu wypłynie ona poza foremkę. Tak też się stało w przypadku może z 3 babeczek, większość jednak została napełniona w miarę dobrych proporcjach.
Kiedy pierwsza partia została napełniona, wraz z dwoma blachami trafiła do piekarnika na 20 minut. Nasi podopieczni w tym czasie wyszli ponownie na zewnątrz, ponieważ laptop w dalszym ciągu nie chciał z nami współpracować. W kuchni zostałam ja oraz Karateka. Ja pilnowałam piekarnika, Karateka potem wyciągnął blachy oraz poprzekładał najpierw upieczone babeczki na talerze, a następnie ostatnią partię foremek na blachę. Kiedy blacha została włożona do piekarnika, udało mi się skorelować obydwa czasomierze na tyle, że alarm zawył dokładnie wtedy, kiedy czas pieczenia dobiegł do zera. Brawo ja! W międzyczasie rozmawiałam z Karateką oraz podglądałam, jak maluchy rozrabiają na boisku.
Paula i Zuza zgarnęły dzieciaki do budynku przed godziną 13. O godzinie 13:00 kończyliśmy zajęcia, jednak zanim chłopcy poszli do domu, każdy z nich miał zabrać ze sobą kilka słodkich ciastek. Na koniec zapytaliśmy się ich, czy im się podobało. Zgodnie przyznali, że tak i że za tydzień spróbują przyprowadzić ze sobą kilka kolegów. A skoro już wiem jak działa oratoryjny piekarnik, to częściej można robić wszelkiego rodzaju warsztaty kulinarne. Oczywiście nie co tydzień, bo księża pójdą z torbami, ale od czasu do czasu - czemu nie.

1540. Prawie a wiosna

Nauczanie hybrydowe ma to do siebie, że część zajęć jest zdalna, a część stacjonarna. Na UŚiu jest tak, że wykłady w tygodnie nieparzyste są zdalne, a w parzyste - stacjonarnie. Ćwiczenia, fakultety i monografy raczej wszystkie są stacjonarnie. Przy planach zajęć zawsze jest legenda mówiąca, który tydzień jest parzysty, a który nieparzysty. W zasadzie jak wszystko idzie ciągiem, to człowiek z automatu wie, który z nich jest. Gorzej, jak wypada jakaś przerwa, chociażby świąteczna. Wtedy już można się pogubić.

Kiedy choruje się w tygodnie nieparzyste w zasadzie nic się nie traci z wykładów. No, chyba że student nie zaloguje się na platformę, na której są one prowadzone, ale to już jego strata. Pech chciał, że moja niespodziewana choroba wypadła w większości na parzysty tydzień. Oczywiście nieobecność na ćwiczeniach mam usprawiedliwioną, ale akurat w parzyste tygodnie mam ich więcej, niż w nieparzyste (np. na NoRkach ćwiczenia są tylko w parzyste tygodnie). A więc więcej mam do nadrobienia. W dodatku trzeba uzupełnić brakujące wykłady. No, trudno. Jakoś sobie poradzę. Nie pierwszy raz.

Za to pierwszy raz mieliśmy spotkanie w tygodniu animatorów Oratorium z jego opiekunem. Zazwyczaj takie spotkania organizacyjne były w sobotę po zakończeniu zajęć. Co prawda przez to spotkanie wróciłam do domu dopiero o godzinie 21 (a wyszłam z niego przed 9), ale warto było. Każdy mógł się wypowiedzieć w sprawie tego, co chcemy robić. Jako że mam ukończone studia z turystyki religijnej zgłosiłam się jako ochotnik do przygotowania programu wycieczki z dzieciakami do Krakowa. Trochę mam obawy, ale z drugiej strony sporo zajęć na uczelni poświęciliśmy na programowaniu wycieczek, więc nie powinno być źle. Co dla mnie najważniejsze, wyjazd planowany jest na kwiecień, a więc jeszcze przed moim sezonem lekkoatletycznym (właśnie teraz widzę, że muszę wycofać moją obecność w Oratorium 13 maja, bo wtedy mamy pierwsze z nich w Słubicach, a byłam pewna, że zaczynamy tydzień później), a więc będę mogła z nimi jechać. Może nawet uda mi się coś im opowiedzieć o mieście, i wtedy okaże się, że nauka nie poszła w przysłowiowy las?

Żegnam się z Wami pierwszymi oznakami wiosny, które mi towarzyszą, kiedy zmierzam na zajęcia z pedagogiki. Co prawda najczęściej czas mnie goni, kiedy muszę przemieścić się z jednego wydziału na drugi. Jednak czasami warto przystanąć na chwilę i zadumać się nad pięknem otaczającego nas świata.

Trochę słabo, ale widać pierwsze, nieśmiałe pączki

Tutaj już nieco lepiej są one widoczne

I tutaj krzew zapączkował

A tu już wyraźnie rozwinął się kwiatek

Nie widziałam żadnych innych kwiatków wyrastających wprost z ziemi, więc ucieszył mnie ten widok

1539. Film ku przestrodze

Wydarzenia z marca 1968 roku odbiły się szerokim echem w historii Polskiej. Zdjęcie z afisza "Dziadów" w reżyserii Kazimierza Dejmka, usunięcie z uczelni studentów, strajki, ruch antysemicki. Współcześnie można się o tym dowiedzieć nawet na lekcjach historii w szkole. Tamte wydarzenia stały się kanwą, na bazie której Krzysztof Lang nakręcił film "Marzec '68", który miałam okazję ostatnio obejrzeć.

Hania Bielska i Janek Wolicki są młodymi uczestnikami strajków przeciwko bezprawnemu usunięciu ich kolegów i koleżanek z list studentów Uniwersytetu Warszawskiego oraz zdjęciu z afisza Teatru Narodowego "Dziadów". W całej zawierusze młodzi zakochują się w sobie i chcą być ze sobą na dobre i na złe. Tymczasem ich rodziny znajdują się po obydwóch stronach barykady. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy Hania odkrywa swoje prawdziwe korzenie. Miłość dwojga młodych ludzi zostaje wystawiona na próbę.

Film jakoś specjalnie do mnie nie przemówił. Chociaż nie powiem, skłonił mnie do małej refleksji. W 1968 roku za swoje poglądy z UW zostało usuniętych kilka studentów. Wywołało to prawdziwą falę protestów przeciwko takiemu stanowi rzeczy. Po 55 latach historia chce zatoczyć koło i kolejny raz student ma być relegowany z uczelni za poglądy polityczne. Pytanie czy warto to robić? I w imię czego? Kolejna sprawa - propaganda i nagonka. W 1968 obydwie przyczyniły się do wyjazdu z kraju tysięcy Żydów, których obecność nagle zaczęła wszystkim przeszkadzać. Teraz podobnie jest z wyznawcami innej religii. Z tym, że zakres przeniósł się do sieci i innych mediów, przez co przybiera coraz większe kręgi. Zastanawia mnie tym samym, dlaczego niektórzy z jednej strony potępiają wydarzenia z marca '68 roku, a z drugiej strony ich ataki na wartości innych osób niczym nie odbiegają od nich. A nawet są jeszcze bardziej agresywne. I nie znajduję ku temu odpowiedzi...

1538. Podczas choroby też można znaleźć sobie zajęcie

Myślę, że po 10 dniach chorowania czas wracać do żywych. Co prawda nie było ze mną aż tak źle, chociaż diagnoza lekarska, że to "albo grypa, albo koronawirus" nie napajała mnie optymizmem. Bo test na jedno i na drugie wyszedł niejednoznacznie.
W zasadzie wyszło na to, że wszystko jedno co to było, ważne że już minęło. Chyba. Jeżeli to był koronawirus to śmiem nawet twierdzić, że jego kolejna mutacja (wie ktoś która to, bo osobiście zatrzymałam się na wersji "delta"?) przybrała wersję grypy. Hmmm, w zasadzie to nawet grypy tak lekko nie przechodziłam. Zaledwie cztery dni leżenia, a potem już działałam na prawidłowych obrotach. 
Tydzień mojej nieobecności na zajęciach na Naukach o rodzinie skutkował rozmową o mnie jednej z wykładowczyń ze Starościną. Nie wiem co znowu kombinuje druga z nich (bo wykładowczynię o nic nie podejrzewam), ale po tym co wyrabiała dotychczas mam ograniczone do niej zaufanie. No nic, według moich obliczeń muszę się jeszcze z nią przemęczyć 13 tygodni. Tyle bowiem zostało mi ostatniego semestru licencjatu. Myślicie może, że nie dogaduję się z nią z powodu różnicy wieku? Pudło, jesteśmy z tego samego rocznika, a nawet ona jest kilka miesięcy ode mnie starsza.

Wolny czas wykorzystałam na... czytanie. O książce "Lekko o atletyce, czyli historie o polskich sportowcach" już Wam wspominałam w >>tym<< wpisie. Już ją przeczytałam w całości. Potem rozprawiłam się z głośną swego czasu książką Johna Greena "Gwiazd naszych wina", która tak mnie wciągnęła, że poświęciłam na nią cały piątek. W skrócie opowiada o miłości pomiędzy chorą na nowotwór tarczycy z przerzutami do płuc Hazel a niesamowicie przystojnym Augustusem (który zresztą też okazuje się być chory). I chociaż to na pierwszy rzut oka Hazel jest w gorszej sytuacji zdrowotnej, to finał całej opowieści całkowicie mnie zaskoczył. Na podstawie książki został nakręcony film, który postanowiłam wczoraj obejrzeć. Mogłam to zrobić wcześniej, bo film został nakręcony już w 2014 roku. Nie chciałam sobie jednak odbierać przyjemności poznania całej historii z perspektywy pisarza i wyobrażenia sobie sytuacji i uczuć targanych głównymi bohaterami. Film jednak mnie nie zawiódł i okazał się wierną ekranizacją książkowego oryginału, co ostatnio zdarza się rzadko. Brakowało mi co prawda wątku z byłą dziewczyną Augustusa, ale i bez tego bardzo przypadł mi do gustu.

Teraz natomiast czytam "Filipa" Leopolda Tyrmanda, na którego podstawie powstał film Michała Kwiecińskiego pod tym samym tytułem. Co prawda z powodu choroby nie mogłam sobie wypożyczyć tej książki z Biblioteki Śląskiej, udało mi się jednak znaleźć książkę w formacie pdf. Nie jest to mój ulubiony format książki, bo jednak wolę ich tradycyjne formy, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Na razie przeczytałam ok. 40 stron i akcja w miarę mi się podoba. Mam nadzieję, że takie same wrażenia będę miała pod koniec całości.

A poza tym z zainteresowaniem czytam kolejnego z Waszych blogów.

Trzymajcie się ciepło!

1537. Kiedy człowiek staje się przedmiotem

Warszawska afera reprywatyzacyjna, chociaż dotyczyła stolicy, odbiła się szerokim echem w całym kraju. Proceder ten trwał od 1990 r., kiedy rozpoczęto proces reprywatyzacji warszawskich nieruchomości, które zostały przejęte na podstawie dekretu Bieruta. W wyniku procesu zwrócono ich 4157. Za prezydentury Hanny Gronkiewicz - Waltz częstotliwość zwracania nieruchomości wyraźnie się zwiększyła (w 2008 i 2009 r. było to blisko 600 kamienic). Aferę ujawniono w 2016 roku w wyniku opublikowanych w "Gazecie Wyborczej" artykułów. Ich autorki zwróciły uwagę na nieprawidłowości podczas warszawskiej reprywatyzacji oraz niejasne powiązania między urzędnikami Ratusza, a następcami prawnymi dawnych właścicieli nieruchomości. Największym chyba echem odbiła się sprawa oddania działki przy Pałacu Kultury i Nauki wartej ok. 160 milionów zł., co do której roszczenia zostały spłacone jeszcze w PRL-u na podstawie umów indemnizacyjnych. Szacuje się, że na przestrzeni lat w wyniku procederu zostało poszkodowanych od 40 do 55 tys. osób. Po ujawnieniu afery wiele osób domagało się dymisji ówczesnej prezydent miasta, Hanny Gronkiewicz-Waltz. Jednak do tego nie doszło. W odpowiedzi na aferę zdymisjonowała swoich wiceprezydentów oraz rozwiązała odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o zwrot nieruchomości Biuro Gospodarki Nieruchomościami. Aresztowano także kilkoro byłych urzędników Urzędu Miasta i adwokatów oraz odwołanie dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie.

Myślę, że każdy z nas zna takie porzekadło: mój dom moja twierdza. Wszyscy mamy domy, w których raczej czujemy się bezpieczni. Jedne są lepiej, inne gorzej wyposażone, jedne bardziej inne mniej bezpieczne. Wielu z nas przez lata je urządza aby były jak najbardziej przytulne i funkcjonalne. Dlatego chyba każdy byłby oburzony, gdyby do drzwi ich mieszkania czy też domu zapukał ktoś obcy i po prostu kazał nam się wyprowadzić bez ważniejszego powodu. Prawdopodobnie walczylibyśmy o swoją własność. Przed podobnym problemem stanęła Janina Markowska, główna bohaterka filmu Michała Otłowskiego pt. "Lokatorka".

Janina Markowska wraz z mężem Władysławem wiodą w miarę spokojne życie w jednym z mieszkań w kamienicy na warszawskim Mokotowie. Często odwiedza ich córka Marta, wraz z kilkuletnim synkiem. Spokój mieszkańców kamienicy zostaje zachwiany wraz z pojawieniem się rzekomego właściciela budynku, który postanawia się pozbyć wszystkich jej lokatorów. Na liście osób do eksmisji znajdują się też Markowscy. Małżonkowie jednak nie mają zamiaru opuszczać mieszkania, w którym od 70 lat mieszkała ich rodzina. 

Mijają lata. Władysław umiera, lokatorzy natomiast urządzają kolejne akcje protestacyjne. Niestety, na niewiele się one zdają. Raz po raz któryś z nich musi opuścić zajmowany dotychczas lokal. Janina wydaje się w tym wszystkim nieugięta i wciąż trwająca przy swoim. Kobieta jednak niespodziewanie znika na przełomie lutego i marca. Kilka dni po zgłoszeniu zaginięcia policja otrzymuje informacje o płonącej kobiecie w lesie kabackim. Chociaż na pierwszy rzut oka nic nie wskazuje na to, że ofiarą okaże się Markowska (nawet wiek jej został oszacowany na 30 lat, a Markowska miała znacznie więcej), jednak funkcjonariuszka Anna Szerucka łączy te dwie sprawy. Prowadząc śledztwo odkrywa sprytnie uknutą intrygę, w którą zamieszani byli przedstawiciele elit, a dobro zwykłych mieszkańców stolicy nie miało większego znaczenia.

Sławomira Łozińska jako Janina Markowska

Pierwowzór postaci Jolanta Brzeska

Film "Lokatorka" inspirowany był wydarzeniami z początku 2011 roku, kiedy w tajemniczych okolicznościach zaginęła 64-letnia lokatorka jednej z warszawskich kamienic, Jolanta Brzeska. Kobieta przez lata udzielała się w Warszawskim Stowarzyszeniu Lokatorów, walczących z nielegalną reprywatyzacją mieszkań. Brzeska czynnie uczestniczyła w protestach związanych z eksmisją pozostałych lokatorów. Udzielała im też wsparcia moralnego oraz służyła swoją wiedzą prawną. Prowadziła rejestr spraw eksmisyjnych, wraz z ich postępem i przebiegiem. Często uczestniczyła w obradach warszawskiej Rady Miasta, domagając się przyjęcia i realizacji postulatów związanych z obroną lokatorów. Kobieta bez słowa opuściła mieszkanie 1 marca i już do niego nie wróciła. Po zgłoszeniu zaginięcia powiązano je z innym zgłoszeniem, które dotyczyło znalezienia spalonych zwłok. Badania genetyczne potwierdziły, że ciało należało do Brzeskiej. Winni do dzisiaj nie zostali znalezieni. 

Irena Melcer jako funkcjonariusz Anna Szerucka (źródło zdjęcia)

W filmie znajdziemy wiele odniesień do tej sprawy, m.in. zgadzają się daty, nawet Łozińska została ucharakteryzowana na Janinę Brzeską. Moją uwagę przykuły też sceny protestów lokatorów którym przewodniczył nieznany z imienia i nazwiska szef ruchu lokatorów (w tej roli charyzmatyczny Emilian Kamiński). I jakoś przykro mi się zrobiło, że wszyscy zostali zlekceważeni. Stosunkowo dużo miejsca poświęcono śledztwie prowadzonym przez Annę oraz wszelkim próbom zaniechania jej zamiarów ujawnienia jak było naprawdę.

Film był okazją do przypomnienia sobie tamtych zdarzeń. Przyznam się szczerze, że wtedy, w 2011 roku niezbyt interesowałam się sprawą, chociaż o samej śmierci Brzeskiej czytałam niejeden artykuł. Teraz poczytałam sobie więcej o całym procederze i jestem przerażona machiną, jaka wtedy działania, a w której trybikami byli ludzie z wyższych sfer. Oraz jak mało może znaczyć zwykły, szary człowiek.