1541. Oratoryjne warsztaty kulinarne

Na dzisiejsze zajęcia Oratoryjne z dziećmi zaplanowane mieliśmy pieczenie babeczek albo muffinek. Jak zwał tak zwał. Jeszcze chyba tego nie robiliśmy, a przynajmniej nie przypominam sobie tego. Z drugiej strony chodziło też o zaangażowanie dzieciaków, aby one też coś robiły, a nie tylko przyglądały się i nudziły. Tym samym opanowaliśmy kuchnię należącą do księży. Ale zacznijmy od początku.
A początek miał miejsce o godzinie 10:00, kiedy po tygodniowej przerwie rozpoczęły się kolejne zajęcia w Oratorium. Tydzień temu nie było bowiem ani jednego animatora, księża też pojechali z ministrantami na dzień skupienia do katedry w Sosnowcu. Na drzwiach wywieszono zaś kartkę, że zajęcia są odwołane. Ale podobno na Mszy świętej tydzień temu już zostało ogłoszone, że dzisiaj zajęcia się odbędą. Przyszło na nie czworo chłopców - dwójka już przychodziła wcześniej, dwójka natomiast była pierwszy raz.
Tak się złożyło, że pogoda dopisała, a więc można było z dzieciakami wyjść na zewnątrz. Jednak zanim opuściliśmy Oratorium, chłopcy trochę pograli sobie w piłkarzyki oraz bilard. Wiecie, w domu może mają drogie zabawki, komputery, x-boxy i smartfony, ale raczej brakuje w nich stołu bilardowego. A chłopcy się znają, chyba nawet chodzą do jednej klasy szkolnej, więc raczej bawili się zgodnie. Raczej chętnie też wyszli na zewnątrz. Za budynkiem jest boisko, na którym przez prawie 40 minut kopali piłkę nożną oraz grali z nami w "kolory". Następnie wróciliśmy do budynku. W planach było dokończenie oglądania filmu "Charlie i fabryka czekolady", ale laptop odmówił posłuszeństwa. Cóż, zdarza się. Mieliśmy więcej czasu na warsztaty kulinarne.
Przepis był jakiś najprostszy. Większość produktów księża mieli na stanie. A to czego nie mieli ksiądz Darek poszedł zakupić, kiedy byliśmy z dziećmi na zewnątrz. Przy okazji kupił grę "rzepo-piłkę tenisową". Powiedzenie, że mężczyźni to wieczne dzieci w jego przypadku sprawdza się całkowicie. Wszystkie składniki (w proporcjach pomnożonych przez 4) dzieciaki wrzuciły do dużego garnka, a następnie z zapałem mieszały. W tym czasie próbowałam rozgryźć działanie piekarnika będącego na wyposażeniu kuchni. A że nigdzie nie było instrukcji obsługi, zaś ksiądz Darek pojawiał się i znikał, zdana byłam na własną intuicję. I na szczęście. W pewnym momencie zaczęłam się nawet zastanawiać, czy księża mają wystarczająco ubezpieczony Dom Młodzieżowy. Znając moje szczęście to równie dobrze jak upieczenie ciastek mogłoby mi pójść puszczenie wszystkiego z dymem (zważając chociażby na moje poczynania z pieczeniem słynnych kremówek).
Tym razem miałam więcej szczęścia, albo rozumu, bo bardzo szybko doszłam do tego, jak się ustawia termostat, a nawet jak działa wbudowany czasomierz. No, prawie, bo przy pierwszej partii babeczek nie skorelowałam jednego czasomierza z drugim i ten dający sygnał dźwiękowy zawył ciut za wcześnie. Skomplikowane? Może trochę.
Kiedy opanowywałam działanie pieca, dzieci rozdzielały ciasto do papierowych foremek. Żeby było one bez grudek animatorki wymieszały je jeszcze za pomocą miksera. Trochę pochlapały przy tym ścianę, ale jakieś straty muszą być. Chłopcy zostali poinformowani, żeby nie dawały za dużo masy, bo rosnąc po prostu wypłynie ona poza foremkę. Tak też się stało w przypadku może z 3 babeczek, większość jednak została napełniona w miarę dobrych proporcjach.
Kiedy pierwsza partia została napełniona, wraz z dwoma blachami trafiła do piekarnika na 20 minut. Nasi podopieczni w tym czasie wyszli ponownie na zewnątrz, ponieważ laptop w dalszym ciągu nie chciał z nami współpracować. W kuchni zostałam ja oraz Karateka. Ja pilnowałam piekarnika, Karateka potem wyciągnął blachy oraz poprzekładał najpierw upieczone babeczki na talerze, a następnie ostatnią partię foremek na blachę. Kiedy blacha została włożona do piekarnika, udało mi się skorelować obydwa czasomierze na tyle, że alarm zawył dokładnie wtedy, kiedy czas pieczenia dobiegł do zera. Brawo ja! W międzyczasie rozmawiałam z Karateką oraz podglądałam, jak maluchy rozrabiają na boisku.
Paula i Zuza zgarnęły dzieciaki do budynku przed godziną 13. O godzinie 13:00 kończyliśmy zajęcia, jednak zanim chłopcy poszli do domu, każdy z nich miał zabrać ze sobą kilka słodkich ciastek. Na koniec zapytaliśmy się ich, czy im się podobało. Zgodnie przyznali, że tak i że za tydzień spróbują przyprowadzić ze sobą kilka kolegów. A skoro już wiem jak działa oratoryjny piekarnik, to częściej można robić wszelkiego rodzaju warsztaty kulinarne. Oczywiście nie co tydzień, bo księża pójdą z torbami, ale od czasu do czasu - czemu nie.