1168. Jak się skończyła moja przygoda z kremówkami

Boszszsz... tydzień milczenia. Ale musicie mi to jakoś wybaczyć, bo czas jakby przyspieszył pomimo tego, że z pewnych wiadomych przyczyn powinien zwolnić. A na to się niestety nie zapowiada. Nie ważne. Cieszę się, że mimo małego życiowego kurcgalopku udaje mi się znaleźć chwilkę na rozmowy na skype z M. albo Kropką. Swoją drogą dopiero po odsłuchania nagrania z ostatniej notki przekonałam się jak fatalna jest moja wymowa. A przecież się starałam... Dlatego tym bardziej cieszę się, że dzieciaki mnie rozumieją. Że chcą mnie rozumieć. Bo przecież chcieć to móc.

Być może wielu z Was jest ciekawych, jak skończyła się moja przygoda z kremówkami. Otóż... o mało nie puściłam mieszkania z dymem. Na szczęście elektrykę mam w miarę dobrze położoną, więc skończyło się na wybitych korkach nie tylko w mieszkaniu, ale i na korytarzu(aż cud, że nie poszedł główny korek w piwnicy).

A było to tak...

Już podczas przedostatniego korzystania z piekarnika coś z nim było nie tak. Z drugiej strony kuchenka do najnowszych nie należy, a wtedy, o ile mnie pamięć nie myli, coś było przez dłuższy czas pieczone. W rezultacie światło w piekarniku zaczęło "migać", coś nieprzyjemnie pachniało, sądziłam jednak, że sprzęt jest przegrzany i musi ochłonąć. Zresztą góra działała bez zarzutu - co prawda palniki mam gazowe, ale odpala je wmontowany iskownik, który chodził jak tralala.

Początkowo miałam zaplanowane pieczenie na rano, jednak otwarli już naszą Śląską Bibliotekę, pojechałam więc dokonać transakcji wymiennej - zwrócić przeczytane pozycje i wypożyczyć nowe. Ogólnie przejazd do oddalonych o ok. 30 km Katowic okazał się niezłą eskapadą, po której mam jedną myśl - maseczka na mordce + autobus nie są w moim wykonaniu najlepszym połączeniem, a ja dawno w normalnych warunkach(czyli kiedy nie jestem chora) nie czułam się tak słabo, w dodatku rozbolała mnie głowa. Nie wiem, może za mało tlenu dociera do mojego i tak niedotlenionego mózgu. W każdym razie kiedy trochę doszłam do siebie ruszyłam do okazałego gmachu. Dochodzę do budynku i nie wierzę własnym oczom - kolejka ciągnąca się pod zielony skwer. Jęknęłam w duchu i poszłam na jej koniec. Spodziewałam się ludzi, ale nie aż tylu o tej godzinie(było po 10:00, a biblioteka otwiera swoje drzwi właśnie o równej godzinie). Nie pozostało mi nic innego, niż stanąć na końcu i czekać. Czekać. Czekać. Czekać. 

Kiedy wreszcie dotarłam do schodów z przerażeniem odkryłam, że ludzie wychodzą z 2, 3 książkami. Ja natomiast zamówiłam ich 6. Co prawda przeczytałam całą "litanię" nowego regulaminu bibliotecznego i nigdzie nie znalazłam wzmianki, że zmniejszono limit zamawianych książek(u nas jest to 10 tytułów). Ale mogłam też zwyczajnie to przeoczyć. W końcu weszłam do środka budynku, a to oznaczało, że przede mną jest najwyżej 9 osób. Więc luzik. Po dłuższej chwili dotarłam do okienka i wymieniłam pozycje. Ku mojej radości dostałam wszystkie 6(które już przeczytałam). Teraz pozostało mi tylko przemęczyć się w drodze powrotnej do domu.

Po powrocie chwilkę dochodziłam do siebie, zjadłam obiad i wzięłam się za dalsze pieczenie moich kremówek. Wyciągnęłam brytfankę, wyłożyłam ją papierem śniadaniowym oraz pierwszą warstwą ciasta francuskiego. Wszystko szło po mojej myśli. Następnie nastawiłam piekarnik do rozgrzania się do temperatury 220* i... po kilku chwilach poszedł z niego dym, coś "pyknęło" i zgasła lodówka. "No pięknie!" - przeszło mi przez myśl. Z pewną obawą zajrzałam do bezpieczników w domu - główny był opuszczony i za nic nie chciał się unieść. Ja zaś nie chciałam szarpać nim do góry na siłę. Ale nie wpadłam na to, że drugi bezpiecznik jest na korytarzu i to najpierw jego trzeba włączyć. Na swoje usprawiedliwienie mam to, że pierwszy raz byłam w takiej sytuacji. Sprawdziłam za to, czy nie poszło światło w całej klatce - oświetlenie korytarza działało bez zarzutu. Czyli problem tkwił tylko u mnie.

Dobra, wiedziałam co się teoretycznie stało i że jeżeli instalacja jest dobrze położona, to nie ma prawa się spalić - bezpieczniki przed tym mają chronić. Nie wiedziałam tylko, jak to wszystko uruchomić. Postanowiłam wezwać elektryka.

Teoretycznie powinnam zadzwonić na administrację, pod którą należy mój blok, bo zawsze jest jakiś elektryk dyżurujący. Problem polegał jednak na tym, że pracował on do 16., a było już przed 18. Zdecydowałam się zadzwonić do głównego dostawcy prądu do naszego bloku. Po półgodzinnej bezskutecznej próbie(za każdym razem numer był zajęty) postanowiłam szukać "ratunku" w pogotowiu energetycznym. Ku mojemu zaskoczeniu odebrali już po drugim sygnale. W skrócie przedstawiłam całą sytuację, starając się mówić jak najbardziej wyraźnie. Zrozumieli mnie, a przynajmniej połowicznie, ale... odesłali do elektryka administracyjnego. Wiedziałam, że nie ma sensu dzwonić do biura, bo wszyscy już dawno je opuścili i nikt mi nie pomoże. I że w takich sytuacjach mam prawo domagać się pomocy z pogotowia, które działa całodobowo. Jeszcze raz wyjaśniłam całą sytuację. Udało się! Po drugiej stronie usłyszałam, że "jeszcze dzisiaj ktoś się u Pani zjawi".

I wiecie, że się zjawił. Zanim jednak zapukał do mnie otworzył skrzynkę z zewnętrznymi bezpiecznikami na korytarzu i przestawił ten z mojego mieszkania. A potem bez problemów włączył ten w mieszkaniu. Na moją logikę wyłączony bezpiecznik na korytarzu nie pozwalał na włączenie bezpiecznika w domu. Chłop się jednak wyraźnie spieszył, więc nie zawracałam mu głowy moimi przypuszczaniami.

Na razie z kremówek własnej roboty nici. Chyba że upiekę je sobie u rodziców. Ogólnie kuchenki używam teraz tylko do gotowania, piekarnika boję się ruszać. Hmm... zastanawiam się co zrobić. Bo kiedyś w domu był taki stary, zielony(ja go nazywałam "PRLowym") piekarnik(zapewne wielu z Was kojarzy takie), który działał w miarę dobrze. Jeżeli jeszcze gdzieś jest to mogłabym go sobie wziąć. Albo kupić jakiś podobny. Bo teraz jednak trochę się boję używać tego w kuchence. Ewentualnie musiałabym rozważyć kupienie nowej. Ale jest też pozytywny wymiar tej przygody - przynajmniej wiem, że kiedy wybije korki i nie da się ich podnieść, trzeba sprawdzić "skrzynkę" na korytarzu.

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie :).