Wiecie co, sprawa z tamtą sytuacją nie dawała mi spokoju. Czułam się wszystkiemu winna. Doszło do tego, że zaczęłam źle sypiać, coraz częściej bolała mnie głowa i brzuch, nie miałam apetytu, a w konsekwencji stałam się bardziej drażliwa. Kilka osób chciało ze mnie wyciągnąć co mnie gryzie, jednak mój problem polega na tym, że nie potrafię zaufać komuś na tyle, aby powierzyć komuś swoje kłopoty. Kilka lat temu takim kimś był ks. W., do którego można było przyjść ze wszystkim nie jak do kapłana, ale jak, nie wiem, starszego kolegi. Wysłuchał, doradził, czasem skrytykował(w pozytywnym tego słowa znaczeniu), czasem zmotywował. Niestety, przeniesiono go na inną parafię, aż za Wrocław. No i od tego czasu muszę sobie dosłownie sama radzić ze wszystkimi problemami i wątpliwościami. Bo to nie może być byle kto - to musi być ten KTOŚ.
Zaczęłam czytać post raz, drugi, trzeci. I nagle otworzyła mi się jakaś szufladka w mózgu. Jeszcze raz rzuciłam okiem na post tamtej dziewczyny i już wiedziałam, co mi się nie zgadza. W tamtym poście napisałam, że "No bo wiecie, rodzice bywają różni, zwłaszcza w stosunku do nas, niepełnosprawnych, bywają nadopiekuńczy. A wtedy całe doświadczenie zdobyte podczas tych sześciu miesięcy może iść wniwecz." No właśnie - może, a nie musi. Tymczasem cała sprawa została przedstawiona tak, jakbym użyła tego drugiego czasownika. Jedno słowo, a zupełnie zmienia sens zdania, prawda?
Może nie przesądza o niczym. Jeżeli napiszę w notce, że np. "Może pojadę jutro do biblioteki, aby oddać książkę" to tak do końca nie wiadomo, czy spełnię mój zamiar. Bo mogę jechać, ale mogę też nie jechać, mam jakiś wybór prawda? Jednak jak już napiszę "Muszę pojechać jutro do biblioteki, aby oddać książkę" to zdanie nabiera innego wydźwięku, zauważyliście? A już w ogóle w zdaniu "Mogę, ale nie muszę jechać jutro do biblioteki, aby oddać książkę" różnica pomiędzy jednym, a drugim wyrazem jest najbardziej widoczna.
Tak więc nie "... A wtedy całe doświadczenie zdobyte podczas tych sześciu miesięcy musi iść(ewentualnie: idzie) wniwecz.", a "... A wtedy całe doświadczenie zdobyte podczas tych sześciu miesięcy może iść wniwecz.". Taka mała zmiana, a tak wiele daje.
Żeby nie było, nie piszę tego po to, aby komuś dopiec, czy coś w tym stylu. Chcę Wam tylko pokazać, jak ważne jest czytanie ze zrozumieniem, a także takież pisanie notatek. Jedno przekręcone słowo i cała wypowiedź zmienia sens. Spokojnie, ja też miewam z tym problem, w końcu nie jestem człowiekiem bez wad, prawda? Ale się staram, chociażby kosztem ponownego przeczytania danego tekstu. Jedyne co wtedy tracę, to czas, ale czymże on jest wobec zrozumienia danego tekstu.
Kurcze, jakoś po wyłapaniu tego błędu i przeanalizowaniu go jakoś mi ulżyło i wewnętrznie się uspokoiłam. Nie to, żebym żywiła urazę do tamtej osoby, po prostu czułam się wewnętrznie rozbita. A że tłumione przeze mnie emocję nie miały upustu, odbiło się to na moim samopoczuciu. Musiałam się wygadać, przepraszam że padło właśnie na blog i przy okazji na Was, Kochani moi. Teraz powoli odzyskuję równowagę - już nawet lepiej spałam. Co prawda boję się trochę wchodzić na komentarze do postów, ale i z tego kiedyś "się wyleczę". Te pod dzisiejszym postem awaryjnie wyłączyłam, więc się nie martwcie, że nie ma takiej możliwości.
Brak komentarzy:
Nowe komentarze są niedozwolone.