602. Piątka Poznańska - wersja dla dzieci

Deszcz, deszcz i jeszcze raz deszcz, do tego przeraźliwie zimny wiatr - tak od dwóch dni wygląda moja miejska rzeczywistość. Myślałam, że po wczorajszym całodniowym oberwaniu chmury dzisiaj będzie w miarę dobrze. Nie liczyłam na słoneczną pogodę, ale mogłoby chociaż nie padać. Dlatego rano przeżyłam lekką deprechę, kiedy znowu zobaczyłam krople deszczu rozbijające się o parapet. A przecież mieliśmy iść z dzieciakami na spacer do pobliskiego parku! Przy takiej pogodzie nici z naszych planów. Wystarczy, że ksiądz znowu "umiera". Ale nie ma co się dziwić, że znowu chodzi zakichany, skoro w pokoju ma niewiele cieplej niż na zewnątrz, a dogrzewanie pomieszczenia elektryczną farelką niewiele daje. Z drugiej strony chcąc ogrzać górne pomieszczenia musieli by ogrzać cały, wcale niemały budynek, a to im się nie kalkuluje. Zwłaszcza, kiedy dochodzą do tego koszty utrzymania kościoła. 

Do Oratorium przybiegłam trochę przed czasem. Ksiądz Boski akurat kombinował jak podłączyć komputer do miksera muzycznego. W tle leciały przeboje z repertuaru "Arki Noego". Oj przypomniały się stare, dobre czasy, przypomniały. Pomimo tego, że kapłan wyglądał jakby go z krzyża zdjęli(potem mi powiedział, że tak go w nocy głowa w potylicy bolała, że nie mógł spać, a nie miał nic na jej ból, zaś nie chciał budzić pozostałych księży) trochę pogadaliśmy na temat gór występujących w Starym i Nowym Testamencie. Tak to już jest, kiedy jeden górołaz zejdzie się z drugim górołazem. Podobno jako animatorzy mamy mieć nawet jakiś wypad w górskie tereny. Ktoś coś mówił o Tatrach, ale mi się marzą Bieszczady. Byłam w nich tylko raz i wciąż marze, aby tam wrócić. Może kiedyś...

Dzieci powoli zaczęły się schodzić. Wczoraj na próbie muzycznej(w piątek jako Oratorium obstawiamy pierwszopiątkową Mszę świętą w kwestii śpiewu) rozentuzjowany Boski zapewniał nas, że tak dużo dzieci pytało go w szkole o Oratorium, że nie ma bata, aby nie było na nim tłumów. Jednak dzisiaj humor trochę mu zrzedł - dochodziła 10, a dzieci jak na lekarstwo. W sumie przyszło ich 11, a na końcu zajęć było 12. 

W tym roku postawiliśmy na hasła przewodnie każdych zajęć. A ponieważ jeszcze nie przerabialiśmy tematu o Poznańskiej Piątce(wstyd jak z Dąbrowy do Poznania, a nawet do Drezna) to postanowiliśmy to nadrobić. Zajęcia rozpoczęliśmy tradycyjnie od modlitwy i śpiewów. Co niektórzy ujawnili nawet swoje talenty w dziedzinie grania na gitarze(a tak się zarzekali, że nie potrafią uderzać w struny), ja zaś miałam skromne zadanie przerzucania slajdów z tekstem piosenek z laptopa. Dzieci pięknie się angażowały zarówno w śpiew, jak i w pokazywanie. To lubię. Następnie K. przybliżyła im życiorysy poszczególnych błogosławionych Oratorian.

Dzieciaki musiały uważnie słuchać, ponieważ po wykładzie było to, co tygryski lubią najbardziej, czyli quiz z wiedzy o Błogosławionej Piątce Poznańskiej. Była moc!

Po przedwcześnie skończonym quizie ksiądz przeprowadził integracyjną zabawę, która przyprawiała wszystkich o salwy śmiechu. Polegała ona na tym, że ksiądz najpierw pokazywał każdemu uczestnikowi kartę do gry, uczestnik musiał zapamiętać jej kolor. Następnie ksiądz wyciągał kolejne karty ze stosu i mówił kolory. Ci, na których wylosowanych kartach był wylosowany kolor, mógł się przesiąść na krzesło obok. Jeśli to krzesło było zajęte, to siadał tej osobie na kolanach, blokując ją tym samym(tzn. nie mogła zmienić miejsca, kiedy wypadł jej kolor dopóty, dopóki siedząca na nich osoba bądź osoby nie zmieniły miejsca). Gra toczy się do czasu, aż pierwsza osoba powróci na miejsce, na którym pierwotnie siedziała. Wyobraźcie sobie ten jęk zawodu dzieci, które nie mogły zmienić swoich miejsc, bo ktoś na nich siedział. Coś pięknego. Potem potańczyliśmy i rysowaliśmy nasze marzenia związane z Oratorium z motywem Piątki Poznańskiej. Tutaj motywowałam mojego pupilka H. do pracy, bo coś mi się obijał marudząc, że nie wie co narysować. Stawiałam mu za wzór do naśladowania księdza, który też coś tworzył na swojej kartce. Po 12:30 zeszliśmy na stołówkę na posiłek. Dzisiaj - bułki z dżemem, które dzieci szamały aż miło. W ostatnim punkcie programu mieliśmy zejść do piwnicy na gry i zabawy, ale ktoś(chociaż wszyscy wiedzą kto) zwędził z salki farelkę. Boski Oski nie chciał ryzykować zdrowia dzieciaków(a podejrzewam, że i swojego), więc zmienił plany i wróciliśmy do salki konferencyjnej, aby obejrzeć fragment filmu "Dzieciak rządzi".

W sumie dawno się tak nie uśmiałam(aż ksiądz się oglądał). Ostatni raz chyba przy "Zwierzogrodzie", na którego podstawie oparliśmy zeszłoroczne półkolonie letnie. A z drugiej strony pokazywała problem pojawienia się młodszego rodzeństwa, któremu rodzice siłą rzeczy poświęcają więcej czasu. Doszło do tego, że po powrocie z różańca włączyłam sobie dalszą część na komputerze. W dalszym ciągu zaśmiewałam się do łez, a zakończenia zupełnie się nie spodziewałam. Tak, dzieciak rządził i wyrządził.
A dzisiaj śpimy o godzinę dłużej. Mam nadzieję, że nikogo nie dopadnie bezsenność, bo wiecie, to w końcu 60 cennych minut. Śpijcie więc dobrze.