- Ale ty świetnie chodzisz, jak na swoje schorzenie.
- Jak ty wyraźnie mówisz, dużo lepiej niż moja siostra.
- Sama mieszkasz? Jak widzę doskonale dajesz sobie radę.
- Naprawdę pracujesz z dziećmi? Coś wspaniałego!
- Dojeżdżasz na studia w Krakowie? W życiu nie zdobyłabym się na taką odwagę!
- Zdałaś egzamin u profesora XYZ w zerowym terminie? Coś podobnego, przecież do niego niekiedy chodzi się i po pół roku...
- Jakim cudem udało ci się dostać na wolontariat podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie?
- Wspaniale, że pojechałaś z dzieciakami nad morze jako wychowawca pomimo swoich ograniczeń...
- Wspaniale, że pojechałaś z dzieciakami nad morze jako wychowawca pomimo swoich ograniczeń...
Itd, itd, aż do znudzenia. Czasami jestem wręcz zmęczona takim wznoszeniem pod niebiosa. Bo to wszystko tylko z zewnątrz tak pięknie wygląda. Wiele ludzi nie zdaje sobie nawet sprawy z tego ile wylanych łez i zmęczenia, a nawet samozaparcia kosztowało mnie dojście do takiego stanu, w jakim aktualnie się znajduję. Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, w jakim kierunku "pójdzie" sprawność osoby dotkniętej Mózgowym Porażeniem Dziecięcym. Tak w ogóle to schorzenie nie ma nawet jednej definicji. No bo jak zdefiniować coś, czego przebieg u każdego tym dotkniętego jest zgoła inny? Znam ludzi z MPD, które leżą i są zupełnie zależne we wszystkim od drugiej osoby i znam takie, które funkcjonują tak, jakby schorzenie ich nie dotyczyło. Duża tutaj rola lekarzy, rehabilitantów oraz innych terapeutów, których zadaniem jest doprowadzić porażone ciało do jak największej sprawności. Dotyczy to także i mnie. Uwierzcie mi, że wylałam niejedną łzę żmudnie i do znudzenia wykonując jedno i to samo ćwiczenie usprawniające mój narząd ruchu bądź mowy, czy też powtarzając za nic nie chcący wejść do głowy materiał na zajęcia. Ale może dzięki temu mogłam studiować w Krakowie, być wolontariuszem podczas zeszłorocznego ŚDMu, pojechać w wakacje z dziećmi nad morze, jako wychowawca czy też działam w scholi, czy też Oratorium. Nie spoczywam jednak na laurach i cały czas pracuję nad swoją sprawnością, czy też wyrazistością mojej wymowy. Wierzę w plastyczność ludzkiego mózgu. To że chodzę jak chodzę nie oznacza, że nie mogę chodzić lepiej, to że mówię tak, że jakoś mnie rozumieją nie oznacza, że nie mogę mówić jeszcze wyraźniej, prawda? Ale to wymaga ciągłej pracy nad sobą do utraty tchu. Ja jednak nie powiedziałam ostatniego słowa. Jeszcze nie teraz...
Każdy ma jakieś zadania do wykonania i każdy musi walczyć ze swoimi ograniczeniami. Takie jak Twoje są niełątwym krzyżem, ale też pokazują jak wiele można osiągnąć wytrwałością i samozaparciem. Brawo Karola :)
OdpowiedzUsuńTo prawda, że każdy ma swoje ograniczenia. Jeżeli mogę tutaj coś powiedzieć, to wydaje mi się, że dążenia do ich przezwyciężenia nie warto porównywać. To co dla jednego będzie pikusiem, dla drugiego będzie górą nie do pokonania. Jednak każde przezwyciężenie przeciwności losu, a nawet jego próba, jest dowodem samozaparcia, dyscypliny, dążenia do realizacji marzeń... I to głównie te cechy powinny być najbardziej dostrzegane, a nie efekt tego wszystkiego. Pozdrawiam serdecznie
UsuńNo cóż, wiem co to znaczy wytrwałość, cierpliwość, systematyczność, ale też wiem, że posiadanie tych cech to wielki dar. Uszkodzenie mózgu jest różne i jest cudem, że nie przybrało najgorszego stanu. Ale oczywiście podziwiam, że to wykorzystujesz i sprawiasz sobie radość, i budzisz podziw, i dajesz nadzieję słabszym, chociaż łzy najpierw popłyną z bólu. Uściski serdeczne Karolinko :-)
OdpowiedzUsuńWiem Kochana, że wiesz dobrze o wszystkim, co tutaj napisałam. I to ja Cię podziwiam za wytrwałość w dążeniu w realizacji wyznaczonych sobie celów, jaką prezentujesz u siebie na blogu. Przyjacielsko przybijam "piątkę" :)
UsuńNie mam słów dla Twej postawy Karolinko. Uwierz ze dokładnie rozumiem o czym piszesz. Przepraszam to nie tak, ja nie tyle rozumiem co to po prostu znam i czuję.☺
OdpowiedzUsuńUszkodzenia mózgu mogą być różne. Ja wiele lat temu miałem trepanację. Krwiaka w głowie po wypadku w czasie studiow na Wyższej Szkole Morskiej.Niewielu dawało mi szansę na przeżycie w ogóle, nikt na powrót na studia. Płakałem z wściekłości i bólu gdy w nocy spędzałem większość czasu w sali do ćwiczeń sam , bo cudowne fizjoterapeutki zodstawiamy mi klucze. Płakałem i próbowałem ruszyć palcem u ręki, potem całą reką, nogą,.potem zacząłem chodzić. Do dziś nie wiem czy łatwiej było nauczyć się po raz pierwszy czy drugi. Potem po kilku miesiącach szpitala, wróciłem na inny oddział WZW C!
Ale to wszystko nie ważne, owszem po roku dIekanki wróciłem i udawał em zdrowego. Skończyłem, obronilem mgr i zaczęłem to o czym marzylem od dziecka. Pracę na morzu. O płynącej cały świat ale choroby nie pozwoliły dalej. I wiesz co ,patrząc, czytając Ciebie wciąż widzę siebie, wtedy osobę która się nie poddawała. Ty masz To!
Właśnie to w Tobie zauważyłem od razu , w jakimś stopniu samego siebie!
Z najlepszych czasów, bo teraz ...A szkoda gadać.
Wiesz co dało mi wtedy siłę. Dwie rzeczy, jedna to śmierć kliniczna i pamięć spoza Tu! A druga to charakterek! W dużym stopniu zrobiłem to co zrobiłem wbrew tym wszystkim co mi mówili - nie dasz rady☺
Trzymaj się - Ty dajesz i dasz radę. Ja Wierzę w to. Zbyszek
Ty też masz piękną historię Zbyszku, która mogłaby umocnić niejednego człowieka. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPrzeszłość ☺Ty robisz to tu i teraz i takie wzorce są potrzebne☺
UsuńPrzyszłość wynika z przeszłości, Zbyszku. To co zobaczymy, czy przeżyjemy zbuduje nas wewnętrznie
UsuńPewnie, że nie jest łatwe i nic nie przychodzi samo, patrząc na Ciebie przez pryzmat choroby Gabrysia wiem że trzeba walczyć nigdy się nie poddawać, iść do przodu, podczytuję o tym jak sobie radzisz w życiu i bije głośne brawa - czytając Ciebie wierzę że wszystko się może zdarzyć - również w naszym życiu
OdpowiedzUsuńbuziaki
I tego Wam Kochani życzę - żebyście się nigdy nie poddali w walce o Gabrysia. Chociaż poczytując Wasze życie wydaje mi się, że to jest chyba niemożliwe, że Wy będziecie walczyć i walczyć. I za to Was podziwiam. Pozdrawiam serdecznie
UsuńKarolinko, ja także podziwiam Cię i kocham za osobę jaką jesteś, chociaż znamy się jedynie wirtualnie. Wierzę, że to, do czego doszłaś kosztowało Cię wiele wysiłku, łez i poświęcenia. Aż trudno sobie wyobrazić jak wiele. Jesteś bardzo silna. Dajesz siłę i nadzieję innym ludziom z podobnym schorzeniem. Ściskam Cię mocniutko i przytulam.
OdpowiedzUsuńI ja Was serdecznie pozdrawiam. I wierzę, że kiedyś spotkamy się w realnym świecie :)
UsuńKarolina! Ograniczenia są tylko w naszych głowach i od Ciebie zależy jak się z tymi przeszkodami rozprawisz.Ile wysiłku i wylanych łeż masz za i przed sobą to tylko Ty wiesz !
OdpowiedzUsuńNajważniejsze jest iść przed siebie z podniesiona głową , bo "drugi raz nie zaproszą nas już wcale na ten bal nad balami " jak śpiewała Maryla Rodowicz :)
Wiem, wiem Kochana. Dlatego cały czas walczę sama z sobą i z własnymi ograniczeniami o lepsze jutro. Pozdrawiam i dziękuję za piękny cytat z repertuaru Marylki...
UsuńJestem pod wielkim wrażeniem Twojej postawy. Gratuluję siły i odwagi :)
OdpowiedzUsuńP.S. Mogę prosić o Twój adres mailowy? :)
UsuńWystarczy otworzyć wlasny kokpit ,komentarze i znaleźć komentarz Karolinki. Tam są wszelkie dane z IP i mailem włącznie.
UsuńW sumie to pierwsze słyszę, a raczej czytam, żeby z poziomu kokpitu sprawdzić czyjeś IP, ale widać się nie znam tak bardzo na tym tak bardzo. Niemniej zdziwiła mnie ta informacja. A mój meil to: lolek90dg@gmail.com. Pozdrawiam serdecznie
Usuńpodziwiam Ciebie i Twoją siłę!
OdpowiedzUsuńKarolinko, swoją postawą mogłabyś zmotywować niejednego. Jesteś wspaniałą osobą, a przez Twoją piękną postać widać prawdziwe Boże piękno. Oby jak najwięcej takich ludzi.
OdpowiedzUsuńŚciskam.
Kiedy czytam ile dałaś radę osiągnąć mimo swojego schorzenia, to aż mi głupio, bo ja, zdrowy człowiek, nie dałam rady osiagnąc tyle,czyli dojść zwycięsko do jednego z najwazniejszych swych marzeń, Wprawdzie jeszcze żyję, a więc nie powinnam niczego przekreslać i próbować, próbować aż do skutku. I nie bać się, nie zniechęcać małymi porażkami w drodze do celu, uczyc sie wytrwałosci od Ciebie a nie ulegać słomianemu zapałowi i szybko sie zniechęcać. Pomyslę o tym wszystkim po raz kolejny w swoim zyciu. A póki co, pozdrawiam Cię gorąco Karolinko!:-)*
OdpowiedzUsuńOlgo, wszystko przed Tobą. Myślę, że mimo wszystko trzeba próbować dojść do zamierzonych sobie celów, aby potem nie żałować, że czegoś się nie zrobiło w celu spełnienia marzeń. Ściskam serdecznie i życzę odwagi :*
UsuńŻyczę Ci dużo siły!
OdpowiedzUsuńOj, to się na pewno przyda :)
UsuńNie chwalcie już mnie tak, bo jeszcze popadnę w samozachwyt, a to nie jest dobre... Ale mimo wszystko dziękuję za miłe słowa...
OdpowiedzUsuńKarolino!
OdpowiedzUsuńZawsze Cię podziwiam. Wiem, że nie jest łatwe i nic nie przychodzi samo.
Ty jesteś wyjątkową osobą, która pragnie osiągnąć ("nie po trupach)" najwyższe cele.
Jesteś bardzo ambitna i wiem, że to wszystko o czym marzysz, osiągniesz.
Serdecznie pozdrawiam:)