592. Przecież jesteśmy rodziną. Oratoryjną rodziną

Ta oratoriada znacznie różniła się dla mnie od pozostałych trzech, na których udało mi się być. Nie mogłam na niej być jako oficjalny uczestnik. Z drugiej strony przecież nikt by mnie nie wyrzucił z konferencji, czy chociażby Mszy świętej. Tym bardziej, że zgłosiłam się do pomocy przy organizacji. A wiecie - jak zobowiązuję się pomóc, to robię to w 100%.

Na miejscu pojawiłam się już w piątkowe południe. W poniedziałek na zebraniu ksiądz organizujący oratoriadę zadał naszemu pytanie, czy jego podopieczni mogliby być trochę wcześniej, aby pomóc w uporządkowaniu sal. Oczywiście nic nie mówiąc nikomu postanowiłam się wkupić w całą akcję. Ponosiłam sobie krzesła na stołówkę, to nic, że po jednym, potem uporządkowałam klasy. Przy okazji poznałam całkiem sympatycznego chłopaka... Jednocześnie uważałam, aby nie natchnąć się na naszego księdza, wszak nie powinno mnie tam być. Wszystko szło gładko, aż do czasu, kiedy ni z gruszki ni z pietruszki usłyszałam:

 - Karolina, a ty też na oratoriadę?

Noszszsz... Najpierw mi mówi, że nie mogę jechać, a potem wyjeżdża mi z retorycznym pytaniem.

 - Nie, dlaczego?

 - Trochę duży plecak masz...

Kurcze, kurtkę w nim miałam. Na szczęście z opresji wybawił mnie nasz były proboszcz, który już z daleka krzyczał:

 - Karola!!!

Po przywitaniu poszłam do reszty mojej ekipy, której przyszło w piątek przygotować kolację. Ksiądz za bardzo nie marudził na mój widok. W sumie każda para rąk się przyda. Na czas posiłku postanowiłam się ulotnić, wszak nie będę ich objadać. Siedziałam sobie na ławce obracając kostkę rubika i nagle wyrósł przede mną ksiądz.

 - Chodź Lolku, zjesz coś...

Trochę nieśmiało poszłam za nim i zasiadłam we wskazanym miejscu.

 - To co? Kanapka z dżemem truskawkowym? 

 - Ale...

 - Musisz coś zjeść. Masa się sama nie zrobi. Zaraz ci przyniosę ciepłą herbatę - trochę niepewnie patrzyłam, jak nasz Boski podąża w kierunku termosu, a po chwili wraca z kubkiem z napojem. Cóż było robić, trzeba było jeść. A potem poszliśmy na konferencję, która uzmysłowiła mi, czym tak naprawdę powinna być dla nas modlitwa różańcowa - to nie zwykłe klepanie "Zdrowasiek", ale rozmowa z Matką Boską. Trochę mi było przykro, że muszę szybciej wracać do domu, z drugiej jednak strony zdążyłam się do pewnych rzeczy przyzwyczaić.

Na drugi dzień udało mi się spóźnić na konferencję o miłości do drugiego człowieka, wygłoszoną przez małżeństwo. Tłumaczę to tym, że poszłam do szkoły, zamiast do kościoła😒. Kiedy dotarłam wreszcie na miejsce w pełnej kulturze zasiadłam w jednej z ostatnich ławek i grzecznie, niczym porządny studencik, słuchałam wykładu. Po wykładzie odbyła się praca w grupach. Chciałam kulturalnie spędzić ten czas na "świeżym" powietrzu na ławeczce przed kościołem, kiedy podszedł do mnie jeden z księży i kazał dołączyć się do jakiejś grupy, np. tej obradującej w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej. W razie czego miałam się na niego powołać(szkoda, że nie znałam jego imienia). Okazało się to zbyteczne, gdyż  grupę prowadzi kleryk P., z którym znamy się od ubiegłorocznych półkolonii letnich, więc, no... wiadomo co. I nawet nie musiałam się martwić, czy grupa mnie zrozumie, grunt że on wie, co mówię 😁. W samo południe odbyła się Msza święta w głównej diecezjalnej katedrze. Śpiew, muzyka, taniec - wszystko to sprzyja ewangelizacji młodych dusz. I jeszcze kazanie, w którym kolejny raz usłyszałam, że robiąc małe rzeczy możemy zdziałać bardzo wiele. Dlatego po nabożeństwie udałam się na jedną ze stacji gry miejskiej. Chociaż nie - wcześniej wsunęłam talerz pysznego żurku. W sumie to wcale nie miałam ochoty jej jeść, ale D. z byłym proboszczem tak zamącili moją sytuację, że w końcu i mnie się coś dostało, jako samozwańczemu uczestnikowi spotkania 😁. Z jednej strony było mi trochę głupio, ale z drugiej - sami mi dali tą zupę. Na stacji znajdującej się przy Teatrze Zagłębia byłam z L., animatorką z sosnowieckiego Oratorium. Ją też znam nie od wczoraj, więc było spoko. Nawet wymyśliłyśmy wspólnie pantominę, którą miały przedstawić przybywające do nas grupy. Dotarły cztery z jedenastu. Niektóre po prostu się zgubiły w centrum miasta. Po skończonej grze udaliśmy się do szkoły na kolację. Znowu chciałam kulturalnie poczekać na wszystkich przed stołówką, ale po raz kolejny natchnęłam się na byłego proboszcza, który kazał mi iść coś zjeść... Znowu z nutką nieśmiałości usiadłam pomiędzy moimi koleżankami, które pomogły mi w kilku rzeczach. Następnie udaliśmy się do kościoła, gdzie był koncert ewangelizacyjny, a po nim adoracja z możliwością przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Z tego ostatniego punktu musiałam zrezygnować, ale tak to już jest, kiedy człowiek jest skazany na komunikację miejską...

Dzisiaj znowu zaspałam na modlitwy poranne, ale udało mi się zdążyć na Mszę świętą kończącą oratoriadę(brawo ja) i nawet byłam na miejscu przed naszym Boskim, który też miał opcję kursowania pomiędzy dwoma miejscami(brawo on). Wszyscy odnaleźliśmy się na placu przed kościołem(więc brawo my!), aby po chwili udać się do świątyni. I znowu ujęło mnie kazanie będące scenką przedstawiającą króla, który zaprosił na przyjęcie całe królestwo. Był jednak mały warunek - każdy jego mieszkaniec miał przynieść wodę w jakimś naczyniu i napełnić nią pustą studnię. Jedni przynieśli ją w kieliszku, inni w szklance, jeszcze inni w słoiku. Ale byli też tacy, którzy przynosili ją w wiadrach. W końcu studnia została napełniona, zaś król wydał obiecane przyjęcie z wytworną ucztę. Kiedy wszystko zostało zjedzone i poddani mieli iść do domu, zauważono, że w przyniesionych naczyniach znajduje się złoto. Ci, którzy przynieśli wodę w kieliszku, mieli go mało, jednak ci, którzy przynieśli wodę w wiadrach, w tych samych wiadrach wynieśli stos złoto cennego kruszcu. Morał? Tyle ile komuś dobra damy, to do nas wróci. Dzisiaj jest też niedziela liczenia wiernych przystępujących do Komunii Świętej. Coś mi się zdaje, że nadrobione zostały wszelkie statystyki. Jeszcze tylko zrobiliśmy sobie rodzinne zdjęcie ze wszystkimi uczestnikami oratoriady i mogliśmy udać się do szkoły po rzeczy pozostałych z naszej wspólnoty. Tzn. reszta się udała, bo ja z naszym księdzem siedzieliśmy na zewnątrz. W sumie było tak ciepło, że byłam w samej koszulce. Jeszcze tylko musieliśmy poczekać, aż nieletni zostaną odebrani przez rodziców i mogliśmy wracać spokojnie do domu, nosząc w sobie owoce tego spotkania.

Mam już pomysł co do udziału w następnej oratoriadzie. Hardgorowy, wymagający odwagi i poświęcenia, ale... dam radę. A może powinnam powiedzieć, że wszystko jest w rękach Boga? Tak, to będzie lepsze stwierdzenie.