627. Buty, odpowiedzialność i poszukiwanie kleju typu magic - czyli co mi chodzi po głowie

Wyciągnęłam z pawlacza zimowe buty - to już chyba najwyższa ku temu pora! Martwi mnie jedynie to, że mam tylko dwie pary kozaczków. Szczerze powiedziawszy to na co dzień bardziej wolę traperki, a kozaki zakładam jedynie do kościoła, ewentualnie na uczelnię. Ale traperki niekoniecznie mnie lubią - ostatnie wytrzymały ze mną zaledwie 3 miesiące! I się rozpadły w dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie myślcie sobie, że gdzieś w pobliżu domu - co to to nie! Rozleciały się w Krakowie, w pełnej ciapie. Na szczęście wracałam już do domu, więc dobre tyle. Ale będę musiała sobie kupić jakieś nowe tego typu buty, bo naprawdę szkoda kozaków na moje krzywe nogi. Najlepiej przed Oratoriadą. A i przecież później będą zajęcia w Oratorium, na które będzie trzeba dojść. I półkolonie zimowe. Mam nadzieje, że Boski Oski już coś myśli w tym kierunku. 

Do ferii zimowych jednak jeszcze daleko. Na razie nie wybiegajmy aż tak w naszych życiowych planach. Jutro tradycyjnie Oratorium, a może i uda się urwać na półgodziny na próbę scholi? Przez dwa tygodnie mnie na niej nie było, ale tak naprawdę było nas 2-3 animatorów na ponad 20 rozbrykanych dzieci. No niby wiem, że nauczyciele muszą się uporać z większą liczbą uczniów w klasie, ale oni mają wykształcenie pedagogiczne. A my? Niektórzy nawet nie mają doświadczenia w pracy z dziećmi. Inni zaś mówią najpierw, że przyjdą, a później ich nie ma. Odpowiedzialność jak się patrzy. Zwłaszcza, że za chwilę będą pełnoletni... 

W sumie nawet nie znam planu na jutrzejszy dzień. Jak już pisałam wczoraj, z powodu przemoczonych butów i skarpet odpuściłam sobie spotkanie organizacyjne. Dzisiaj zaś ksiądz tak długo spowiadał w konfesjonale, że nie zdążyłam do niego podejść po Mszy o 18(a przecież nie zapytam go podczas spowiedzi co jutro robimy, prawda?), zaś nie chciało mi się marznąć podczas czekania na niego pod kościołem, aż skończy Mszę dla młodzieży, która była godzinę później. W sumie gdyby nie Msza za babcię, to pewnie poszłabym na tą drugą i koczowała na wielebnego przed zakrystią aby wypytać co i jak. Ale to oczekiwanie by trwało kilka minut, a nie godzinę. Oczywiście mogłam do niego napisać na facebooku, z reguły jednak wrzucał nam plan na konwersacje grupy. Zaraz będzie 23:00, a tu dalej cisza. Ciekawe czy udało się Boskiemu kupić klej magic, a raczej czy zdążył go kupić. No nic, dowiemy się jutro...