1176. Czas pożegnań

Ten tydzień był dla mnie ciężki, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Na szczęście już przeszedł do historii. Dwa pogrzeby, dzień po dniu, potrafią znacząco zmienić nastrój człowieka. Niby śmierć jest wpisana w ludzką egzystencję, a jednak chyba żaden moment nie jest wystarczająco dobry na przejście na tamtą stronę życia. 

Polańczyk, 2000 rok

Tym razem przyszło mi pożegnać wielkiego społecznika i przyjaciela wielu osób niepełnosprawnych zamieszkujących Zagłębie Dąbrowskie. Sam miał niepełnosprawnego syna(też MPD, jak ja), toteż nie był laikiem w temacie) W czasach, kiedy niepełnosprawni zaczęli wychodzić ze swoich domów na ulicę, kiedy zaczęli być wreszcie widoczni w społeczeństwie(czyli na początku lat 90 ubiegłego wieku), założył WTZ w S-cu oraz Koło Osób Niepełnosprawnych propagujący turystykę wśród tej warstwy społecznej. Specjalnie poszedł studiować pedagogikę specjalną, żeby zdobyć jeszcze szerszą na ten temat wiedzę. Przez kilka lat sama byłam członkiem tego "Koła", kilka razy wyjechałam w jego ramach na turnus rehabilitacyjny(pierwszy raz w 1995 roku, ostatni w 2001), byłam też na kilku wycieczkach krajoznawczych. Z czasem nasze drogi się rozeszły, niestety. W dalszym ciągu śledziłam jednak losy "Koła", które w międzyczasie zamieniło się na IKTON(Integracyjny Klub Turystyki Osób Niepełnosprawnych). Kilka razy miałam nawet ochotę napisać do pana Zbyszka z pytaniem, czy mogę się do nich dołączyć, no ale zawsze zabrakło mi odwagi(której niejako nauczyłam się dopiero teraz). Za to niemal do końca pozostałam z nim w miarę dobrym kontakcie. Przecież to był dusza-człowiek, otwarty na wszystkich, do każdego podchodzący z uśmiechem i empatią, dla znajdujący dla każdego czas. Ech, będzie nam go brakować. Zwłaszcza, że tłumy na cmentarzu mówiły same za siebie.

Dzień później byłam na pogrzebie matematyczki uczącej w liceum, do którego uczęszczałam. W sumie nie mieliśmy z nią "stałych" lekcji, ale bardzo często przychodziła do nas na zastępstwo. Niby uchodziła za typową "piranię", była wymagająca, to fakt, ale też rewelacyjnie tłumaczyła i potrafiła poświęcić uczniowi tyle czasu, ile było trzeba. Zresztą nie tylko ona, ale i jej małżonek(żartobliwie nazywanym w uczniowskim żargonie "Gumisiem") byli doskonałymi pedagogami, całym sercem oddanymi sprawom młodzieży. "Gumisia" pamiętam jeszcze ze szkoły podstawowej, jak przychodził nauczać fizyki w klasach gimnazjalnych(i podejrzewam, że przed reformą uczył też w ostatnich klasach szkoły podstawowej). Mnie niestety nie objął, bo nasza matematyczka była też po studiach podyplomowych z tego przedmiotu. Ale w liceum to głównie on nauczał tego przedmiotu. I w miarę dobrze nauczał, bo nie wiem, czy był ktoś, kogo nie przepuścił do kolejnej klasy. Podobnie jak pani Zosia, chociaż nie przeciskali nikogo na siłę. Uczyli, żeby nauczyć, a nie zniechęcić. Cierpliwie tłumaczyli nawet i 100 razy. Prawdziwi nauczyciele z pasją i powołaniem.

Przy okazji z przerażeniem muszę przyznać, że pieśń "Niech Aniołowie zawiodą Cię do Raju..." też niestety umiem "zaśpiewać" z pamięci.

Dzisiaj mieliśmy trzecie pożegnanie, tym razem nie na zawsze(a przynajmniej mam taką nadzieję). Decyzją przełożonych ksiądz Oskar przechodzi na posługę w innej parafii. Trochę przykro, ale zarazem każdy z nas ma świadomość, że żaden ksiądz będący salezjaninem nie jest przypisany na stałe do jednego miejsca(wyjątek stanowią księża w podeszłym wieku) i prędzej czy później będzie musiał zostać przeniesiony. A ja razem z koleżanką reprezentowałyśmy nasze Oratorium podczas pożegnania. Zabawna sytuacja - Kala czytała napisane przeze mnie przemówienie, a ja wręczałam Boskiemu Oskiemu przygotowany przez nią kosz ze słodyczami(wiecie, taka aluzja do słodkiego życia). Co prawda był jeszcze Archanioł, ale on reprezentował ministrantów. A trudno mu było się rozdwoić. Za tydzień planowane jest jeszcze kameralne pożegnanie dla animatorów, a potem... Potem przyjdzie czas na nowego opiekuna naszego Oratorium.

Trzymajcie się ciepło