1552. To, co mi chodzi po głowie

Nie od dzisiaj wiadomo, że jeżeli chce się zniszczyć grupę tworzącą jedność, najlepiej uderzyć w to, co ją scala. Dla wielu Polaków taką wartością jest wiara wywodząca się nie tylko od przodków, ale i ze wspólnej historii kontynentu. Wiara, którą jako państwo przyjęliśmy w drugiej połowie X wieku. Wiara, którą wyznawały kolejne pokolenia. Wiara, która pomagała Polakom przetrwać w chwilach, kiedy ojczyzna była w zagrożeniu, wtedy, kiedy Polski nie było na mapach światowych, ponieważ jej ziemie zagarnięte zostały przez trzech zaborców, w czasach wojen, a także wtedy, kiedy przez blisko 45 lat panował w naszym kraju komunizm. A jednocześnie chrześcijaństwo, które jest w Polsce religią dominującą, nie jest nikomu narzucane. Każdy może wyznawać te religie i wartości, które uważa za słuszne. I, pomijając haniebne sytuacje, np. ruchy antysemickie przed II wojną światową i w 1968 roku, niemal każdemu zapewnia się w tym swobodę i całkowitą dobrowolność.
Od pewnego czasu taką wartość, którą próbuje się zniszczyć jest osoba Jana Pawła II. Dzisiaj od jego śmierci mija 18 lat. To większość mojego życia. Pamiętam, jak oglądając telewizje w dni poprzedzające tą chwilę, uderzyło mnie jak wiele osób udawało się do kościołów, aby modlić się, jeżeli nie o zdrowie dla Niego, to o dobrą śmierć. Kiedy przygotowywaliśmy naprędce z klasą apel upamiętniający postać Jana Pawła II, tak naprawdę nie mieliśmy pojęcia, jak ma on wyglądać. Wszystko wydawało nam się niczym w obliczu Jego dokonań. Potem modlitwy przybrały na sile, która osiągnęła swoje apogeum w dniu pogrzebu papieża - Polaka. Pamiętam jakie wrażenie zrobił na mnie Plac św. Piotra wypełniony wiernymi i ich okrzyki oraz napisy na transparentach głoszące: "Santo Subito" czyli "Święty natychmiast". I jeszcze "Znak pokoju" pomiędzy Lechem Wałęsą, a Aleksandrem Kwaśniewskim. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że panowie mieli sobie "nie podać nawet nogi". Po sześciu latach przyszła radosna chwila beatyfikacji, a następnie - kanonizacji.
Co jakiś czas pojawiały się krytyczne informacje na Jego temat. Dobrze, nie każdemu musi się podobać to, że niemal w każdym mieście jest ulica Jana Pawła II, a w wielu Jego bardziej lub mniej udany pomnik. Ciekawi mnie, czy tak samo sceptycznie nastawieni są do ulic Adama Mickiewicza czy też Henryka Sienkiewicza. Zresztą sam papież nigdy nie pałał entuzjazmem wynoszenia go na piedestał. Nie każdy musi zachwycać się Jego twórczością - ja też niezbyt rozumiałam twórczość Kochanowskiego i Reja. Nie musi słuchać Jego przemówień w telewizji - ja też wyłączam polityków składających obietnice. Ale żeby po 18 latach oskarżać Go o to, że nic nie robił w sprawie pedofilii w Kościele? 
Najpierw była książka poruszająca ten temat, potem dokument TVN-u. Przyznam, że ani nie czytałam jednego, ani nie oglądałam drugiego. Nie dlatego, że nie chcę poznać prawdy. Po prostu już tyle osób się wypowiedziało na ich temat, że mam wrażenie, że wiem o nich więcej, niżbym osobiście miała z nimi styczność. No i rozpętała się burza katolicy kontra reszta świata. A zarzuty chwilami są naprawdę absurdalne - już nawet jest opinia, że sam Jan Paweł II był pedofilem, ponieważ... często przytulał i błogosławił dzieci. 
Tak naprawdę nie zwracam uwagi na to, co o papieżu Janie Pawle II wypisują osoby deklarujące się jako niewierzące. Kiedyś zwracałam na to uwagę na pewnym blogu, dzisiaj już wiem, że szkoda mojego czasu i nerwów. Bardziej zdumiewa mnie podatność na manipulację tych, którzy przy okazji beatyfikacji Jana Pawła II tak pięknie o nim pisali, dzielili się z czytelnikami marzeniem o podróży do Watykanu i odwiedzeniu grobu papieża. A teraz? Teraz sami wieszają na nim psy. Może więc powinni zastanowić się, czy Jan Paweł II zawsze był kimś dla nich ważnym, czy tylko kolejnym celebrytą, który wraz z upływem czasu staje się coraz mniej atrakcyjny, aż w końcu jest bardziej przeszkodą w życiu niż kimś, kto inspiruje swoim życiem, postawą, dokonaniami.
Nigdy nie twierdziłam, że papież Jan Paweł II jest idealny i bez wad. Taki może być tylko Jezus i Bóg. Jan Paweł II też był człowiekiem grzesznym, który popełniał błędy. Wydaje mi się jednak, że zdawał sobie z nich sprawy, chociażby przystępując do cotygodniowej Spowiedzi Świętej. Być może spowiadał się też ze swojej bezsilności w sprawie pedofilii. Być może próbował coś robić, ale mu nie wyszło. Ujrzenie papieża jako człowieka, który też upadał, pozwala mi nieco go zrozumieć. Co nie jest równoznaczne z tym, że nie potępiam pedofilii. Prawdopodobnie też nigdy nie dowiemy się, ile papież wiedział o tym co się działo w niektórych parafiach, co do niego rzeczywiście dotarło, a co "zabłądziło" w labiryntach korytarzy Pałacu Apostolskiego. Tkwimy więc w domysłach, które mogą być zgubne.
Ciekawi mnie jedna rzecz - dlaczego afera z pedofilią wypłynęła dopiero teraz, osiemnaście lat po Jego śmierci, skoro wiedziano o pewnych precedensach już za czasów PRLu? Ja rozumiem, że zmarły się nie obroni i najlepiej wtedy jest go oskarżać o wszystko, ale... Nawet jeżeli przypadki pedofilii nie zgłaszane były z przyczyn ideologicznych od razu, to można było to zrobić po 1989 roku, a nawet już po śmierci papieża. Gdyby coś było nie tak, to po prostu nie zostałby ogłoszonym błogosławionym i świętym. Nie byłoby już to prostsze niż teraz starać się o Jego dekanonizację. To, że skrócono okres potrzebny do rozpoczęcia procedury beatyfikacyjnej nie jest dla mnie żadnym argumentem. Beatyfikacja nie nastąpiła zaraz po jego śmierci, a sześć lat po niej. Według mnie było wystarczająco dużo czasu, aby zgłosić sprzeciw. 
W tym wszystkim widzę pewną analogię z dzisiejszym świętem Niedzieli Palmowej. 2000 lat temu Jezus wjechał do Jerozolimy w pełni chwały. Ludzie radowali się, uroczyście śpiewali "Hosanna", kłaniali mu się za pomocą palm. Mogłoby się wydawać, że ta chwała powinna trwać wiecznie, wszak należała mi się jako Synowi Bożemu. Tymczasem już pięć dni później wielu z nich chciało Jego ukrzyżowania. Ciekawa jestem, ile ludzi, którzy w 2005 roku opowiadało się za słynnym "Santo Subito", teraz jest po drugiej stronie barykady. Wtedy Prawda została objawiona wielu, wielu ją poznało i przyjęło. Mam nadzieję, że tak będzie i teraz. Że prawda, nawet najboleśniejsza, zwycięży. Niech ona jednak zostanie ukazana na podstawie rzetelnego procesu i zbadania wszystkich poszlak, a nie dziennikarskiego śledztwa. Pamiętajcie, w historii przez niesłuszne oskarżenia, również Watykanu, zniszczono dobre imię niejednego człowieka, przekreślając jego dokonania. Potem nierzadko dokonywano ich rehabilitacji, przywracając im cześć i chwałę. Jednak niejednokrotnie było już za późno - w oczach całych pokoleń dany człowiek był nikim. Co prawda dzisiejsze Białe Marsze pokazały, dla jak wielu osób osoba i dokonania papieża są ważne, że nie tak łatwo zniszczyć w nich wiarę, nadzieję, miłość, że ten fundament nie został do końca zburzony, jednak boli to, że tak wielu ludzi próbuje podkopać podwaliny wyznawanych przez wielu Polaków wartości. Bo można nie wierzyć w Boga, ale to nie znaczy, że ma się innym też tego zabraniać.