1571. Dostałam o wiele więcej, niż sama dałam

Bieżący tydzień jest dla mnie dość ciężki i wyczerpujący mnie zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. A przecież się on jeszcze nie skończył i sama nie wiem, co się może jeszcze w ciągu niego zdarzyć. Mam tylko jedno co do niego życzenie - aby na jutrzejszej wizycie kontrolnej u lekarza okazało się, że antybiotyk (trzeci z kolei) wreszcie został odpowiednio dobrany. Od świąt walczę z infekcją i nie wiem, czy bardziej mnie ona osłabiła, czy też skutki uboczne antybiotyku. Do tego jeszcze doszły problemy rodzinne, które na szczęście powoli dobiegają końca. Dlatego niejako otuchę i radość w moje serce wlała niepozorna, ale jakże piękna przesyłka, jaką znalazłam dzisiaj w skrzynce pocztowej.

Kiedy podczas ostatnich świąt Wielkanocnych wysłałam wirtualne kartki świąteczne wraz z życzeniami do moich blogowych znajomych i nieznajomych, tak jak już wcześniej pisałam, nie spodziewałam się wiele. Może co najwyżej podziękowania i życzenia od nich. Aż wstyd się przyznać, ale chyba nie do wszystkich napisałam wiadomość zwrotną z podziękowaniami za nie. Trzeba będzie to naprawić. Jednak nie spodziewałam się, że sprawy przybiorą aż taki bieg.

Na bloga Izuni, znanej w blogowym świecie jako kicikicitata, trafiłam przez przypadek. Od razu zachwyciła mnie jej skromność połączona z niesamowitym talentem. Szczególnie spodobały mi się jej anioły i Madonny wykonane w niecodzienny sposób. Mogłabym je oglądać bez przerwy, jednak nawet nie śmiałabym zapytać się Izy, czy by nie wykonała czegoś dla mnie. Nie mniej, staram się wpadać na jej bloga zawsze, kiedy pojawi się na nim coś nowego, bo wiem, że to będzie uczta dla moich zmysłów wzrokowych. Dzięki temu ich autorka stała mi się bliska, a nawet bardzo bliska, chociaż dzielą nas kilometry. Dlatego zdecydowałam się posłać jej życzenia. Nie miałam adresu domowego, na jej blogu jednak znalazłam adres meilowy. Do prostych, ale płynących z głębi życzeń dołączyłam, jak każdemu, czy to wysyłając tradycyjną kartkę, czy też meilową, mój malunek krzyża ze stułą oraz barankiem po lewej stronie i koroną cierniową po prawej. Nic wielkiego, prawda? Jednak Izunia postanowiła mi się odwdzięczyć w tradycyjny sposób.

Kiedy otworzyłam średnich rozmiarów kopertę, a następnie szary papier, aż dech mi zaparło ze wzruszenia, a łzy pociekły z moich oczów. Zobaczyłam dwa cudowne obrazki, z czego jeden przedstawiał młodą kobietę o niezwykłej urodzie, a drugi, a jakże by inaczej, Maryję. Do tego dołożona została piękna, kwiecista zakładka. Zakładek u mnie nigdy nie jest za dużo (zwłaszcza kiedy się czyta kilka książek na raz) a tą ulubioną jest stworzona przez Agaję z inicjałem mojego imienia. Ile ona "przeczytała" ze mną książek wie tylko ona sama. Ta stworzona przez Izunię też ma swój niepowtarzalny urok i na pewno będzie nie raz wykorzystana. Zresztą sami zobaczcie jakie cudowności dostałam, chociaż zdjęcia do końca nie wydobywają tkwiącego w nich piękna.

Tak jak pisałam, przesyłka od Izuni włożyła w moje życie nieco radości, zwłaszcza że przybyła w nieco trudnym dla mnie czasie. A zarazem zaskoczyła, bo z bloga wiem, że Izunia ma dosyć napięty teraz okres. Nie spodziewałam się, że tak szybko coś mi prześle. Jestem też szczerze wzruszona tym gestem - bo chociaż sama niewiele jej dałam, to tak naprawdę dostałam od niej o wiele więcej. I kto wie, być może zyskałam kolejną bratnią, chociaż nieznaną, duszę...