Jakiś czas temu zobaczyłam dziwne ciemne plamy na wyświetlaczu mojego aparatu fotograficznego. Trochę mnie to zasmuciło, ponieważ zakupiłam go przed niecałym rokiem. A też zależy mi, abym mogła zabrać jakiś sprzęt na przyszłomiesięczny wyjazd z uczelni na wizytę studyjną. Na szczęście znalazłam w Kato serwis fotograficzny, który przyjmuje sprzęt do naprawy. Mam nadzieję, że coś na to poradzą.
Tymczasem za oknem aura coraz bardziej przybiera wiosenną postać. Co prawda był dzisiaj zdradziecki wietrzyk, który szczególnie rankiem owiewał mi twarz, jednak ciepłe, nieśmiałe promienie słoneczne przekonywały, że nie warto mu ulegać. Forsycje już przekwitają, ich żółciutkie niczym kaczuszki kwiatuszki ustępują miejsca zielonym listkom. W trawie pojawia się coraz więcej stokrotek, a na klombach w centrum miast - bratki i tulipany. Nawet nie wiedziałam, że mogą mieć aż taką gamę barw.
Wszystko to zachęca, aby na chwilę odejść od książek poświęconych hospicjom i opiece paliatywnej, czy też naturalnym sposobami planowania rodziny, albo tych, dzięki którym powstają kolejne zdania mojej pracy dyplomowej i tuż po powrocie do domu z uczelni i z pracy wyjść chociażby do przyblokowego mini-ogródka. Jednak ani wiedza sama nie wejdzie mi do głowy, ani licencjat się sam nie napisze (a i chwilowa niedyspozycja nie pozwala mi się cieszyć z uroków w takim stopniu, w jakim bym c.hciała) i z wewnętrznym żalem muszę na razie zadowolić się widokiem z 3 piętra. Chociaż dużo bardziej zachwyca mnie tutaj niebo unoszące się ponad wieżowcami widocznymi z okna. Ostatnio nawet patrząc na nie poczyniłam taką oto próbkę poezji:
To niebo nad nami
To niebo nad nami
wisi niczym sufit.
I nawet gdy człowiek myśli,
wisi niczym sufit.
I nawet gdy człowiek myśli,
że on spadnie,
Ono wciąż góruje,
dumnie, śmiało, godnie.
Czasami bezchmurne
dumnie, śmiało, godnie.
Czasami bezchmurne
błękitem zachwyca.
Czasami je przetnie
jakaś błyskawica.
A kiedy patrzymy na nie nocami,
Czasami je przetnie
jakaś błyskawica.
A kiedy patrzymy na nie nocami,
bywa usłane gwiazd konstelacjami.
To niebo nad nami
nie boi się burz.
To niebo nad nami
nie boi się burz.
To niebo nad nami,
będzie, i już!
Pod niebem niebieskim spotkajmy się,
pod niebem błękitnym spędzamy swe dnie.
I taki nam wszystkim
I taki nam wszystkim
mądry morał prawi,
że po każdej burzy,
tęcza się pojawi.
tęcza się pojawi.
Trzymajcie się ciepło!
to ja trzymam kciuki za naprawę aparatu!
OdpowiedzUsuńDziękuję, przyda się. Pozdrawiam
UsuńWiersz cudowny poetko.Sporo nauki na ten czas wiosenny ,pieknie opisujesz przyrodę jak przystało na poetkę.pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńDziękuję. Cieszę się, że podoba Ci się i moja poezja i ogólna pisanina. Pozdrawiam
UsuńMam nadzieję, że naprawią Ci aparat.
OdpowiedzUsuńU mnie wkoło bloku jest pełno żółtych kwiatów mleczy :).
Fajny i pozytywny wiersz napisałaś :).
Ja też, bo ostatnio bardzo polubiłam robienie różnych zdjęć. A poza tym, tak jak pisałam, niebawem wyjeżdżam i dobrze by było mieć go ze sobą. Cieszę się, że wiersz Ci się podoba. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPiękny wiersz <3 Trzymam kciuki za naprawę aparatu. Pogoda faktycznie ładna, choć czasem płata figle. Jak sie całkiem rozciepli to nic tylko z książkami na dwór :)
OdpowiedzUsuńJa chcę chociaż dwa tygodnie spędzić na mojej wsi. Tylko za bardzo nie wiem jak się wstrzelić przy moich planach na wakacje. Cieszę się, że wiersz Ci się podoba. Mam nadzieję, że aparat będzie się dało naprawić. Pozdrawiam
UsuńWitaj, Karolino.
OdpowiedzUsuńO! jakie optymistyczne wierszydełko:)
Życzę, żebyś znalazła chwilę i złapała odrobinę kwietniowej wiosny.
Pozdrawiam:)
Właściwie to już należałoby powiedzieć, że majowej wiosny. Cieszę się, że wiersz Ci się podoba. Pozdrawiam serdecznie
UsuńTo odwieczne dylematy - trzeba zakuwać, a tu wiosna kusi:-)
OdpowiedzUsuńjotka
A lada chwila lato będzie kusić. A tu przecież sesja będzie za pasem. I będzie jeszcze więcej nauki. Ech, życie...
UsuńPiękny wiersz i prawdziwy, jest niebo dla nas wszystkich...
OdpowiedzUsuńDziękuję Basiu. To prawda - Niebo jest dla wszystkich. Pozdrawiam
UsuńPiękny wiersz, brawo! Jestem zachwycona. Do nieba mam słabość a nazwa mojego bloga nie wzięła się znikąd.
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że fachowcy szybko i tanio zreperują Ci aparat. Mój aparat też niedawno był trzy tygodnie w serwisie no ale mam go już osiem lat i przejechał ze mną kawał świata. Niestety prawda jest taka, że nie traktuję go jakoś wyjątkowo czule, co ze wstydem muszę przyznać wszem i wobec. Wymiana autofocusa położyła kres wszystkim problemom chociaż trzy tygodnie bez robienia zdjęć były trochę trudne :).
Pozdrawiam cieplutko.
Karolino, oprócz pokładów dobra, które w sobie nosisz, skrywasz też talent poetycki!
OdpowiedzUsuńŻyczę Ci dużo zdrówka i sił w "pochłanianiu" wiedzy, w pracy i wielu innych aktywnościach!
Uściski - Anita ;-))
Ja też naprawiam swoje aparaty (nawet gdy to spore kwoty) bo przywiązuję się do nich.
OdpowiedzUsuńPiękny wiersz, prosty i szczery, jak i Ty Karolinko.
Dziękuję Krysiu. Cieszę się, że wiersz Ci się podoba :). Mam nadzieję, że uda się uratować mój aparat. I że stanie się to w miarę szybko. Pozdrawiam
UsuńKarolinko, wspaniały wiersz.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam - Małgosia X
Dziękuję Małgosiu. Również pozdrawiam
UsuńDroga Karolinko!
OdpowiedzUsuńPrzepiękny wiersz. Jestem nim zachwycona.
Ja też mam nadzieję, że aparat zostanie naprawiany a kwota zapłaty nie będzie wygórowana.
Pozdrawiam serdecznie:)
Zanoszę go po długim weekendzie. Też mam nadzieję, że cena naprawy nie przewyższy ceny aparatu. I że zrobią to w miarę szybko, bo 22 wylatuję na kilka dni do Rzymu i dobrze by było go mieć. Pozdrawiam
UsuńPiękny wiersz Karolinko
OdpowiedzUsuńDziękuję, cieszę się, że Ci się podoba.
UsuńKarolinko, gratuluję! Wiersz jest piękny i pełen prawdy, ubranej w poetycki woal...
OdpowiedzUsuń