1553. Napaćkałam

Czasami najdzie mnie ochota, aby coś sobie namalować. W moim plastycznym pudle zawsze znajdzie się blok techniczny oraz rysunkowy. Zresztą ostatnio uzupełniłam sobie ich zapas. Mam też cztery komplety farb - dwa to plakatówki (w tym jedne pamiętające jeszcze czasy licealne), a dwa to akwarelki. Pewnie w większości są one przeterminowane, ale i tak używam ich od czasu do czasu. Grunt, że dają mi wtedy wiele radości, a chyba o to w tym wszystkim chodzi. 
W sobotę po powrocie z wolontariatu podczas drugiego już Biegu Hazoka (czyli zająca, z śląskiej gwary) naszło mnie, aby coś stworzyć. Już od dawna chodził za mnie obrazek krzyża na tle blasku, który z niego bije. Na dole znów Baranek i Korona Cierniowa symbolizujące zmartwychwstałego Pana. Teoretycznie miałam wszystko ułożone w łepetynce, musiałam tylko to przenieść na papier. To zaś nie było łatwe, zważając na mój sposób malowania na dwie ręce.

Ta prawa ręka to bardziej stabilizuje lewą, aby zbytnio nie żyła swoim własnym życiem...
Tym razem do wykonania pracy wykorzystałam akwarele, które jak dla mnie są dość wymagającymi farbami. Malowanie nimi dla mnie bardziej przypomina "paćkanie", ponieważ właściwie tylko krzyż i korona cierniowa powstała poprzez dłuższe ruchy pędzla. Z tego mojego "paćkania" powstało coś takiego:

Myślę, że można się domyśleć co jest czym. Szczegóły Barankowi i stule dorysowałam flamastrem. Bałam się, że czarna farba za bardzo wszystko zamaże. 

Nie do końca odpowiada on mojemu zamysłowi, chociażby ramiona krzyża wyszły asymetryczne. Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać, że nigdy nie byłam dobra z jak ja to nazwałam - praktycznej geometrii, czyli rysowania. Bo z obliczeniami nie miałam większych problemów. Na klasówkach zazwyczaj rysowała za mnie nauczycielka na podstawie moich instrukcji. Pamiętam jak raz w trzeciej klasie gimnazjum nie mogłam się na nią doczekać i sama narysowałam jakąś funkcję na sprawdzianie. Oczywiście dała mi za to zadanie maksymalną ilość punktów, ale bardziej dlatego, że wiedziała (wierzyła?), że ja wiem, niż za to, co można było odczytać z rysunku. Nigdy też nie uważałam siebie za szczególnie uzdolnioną plastycznie, chociaż moja pani od plastyki w szkole podstawowej i gimnazjum zachwycała się moimi pracami, profesorka od wiedzy o kulturze w liceum też była pełna zdumienia, że w taki sposób potrafię uchwycić rzeczywistość. Trochę mi to zajmuje, czasami tuż przy końcu tworzenia coś pójdzie nie tak (np. ręka jednak mi ujedzie) i wszystko muszę zaczynać od nowa. Ale ja naprawdę kocham to robić. A zarazem traktuję malowanie jako bezpłatne ćwiczenia precyzyjności.
Przede mną 6 dni półwolnego. Muszę spróbować odpocząć, bo w dalszym ciągu przespałabym cały dzień. Z kolanem chyba już całkiem dobrze. Jeszcze czasami je "czuję", ale mogę już w miarę normalnie chodzić. Za to po kilku latach znowu odezwał mi się refluks. Na szczęście to nie jest koniec świata.