1716. Nie mógł Mahomet przyjść do góry...

Na początek dziękuję wszystkim za gratulacje pod ostatnim wpisem. Nie spodziewałam się aż takiego odzewu na temat mojego niewielkiego osiągnięcia. Ba, zastanawiałam się nawet, czy za bardzo się tym nie chwalę. Ale tak sobie myślę, że jeżeli mój blog przetrwa jeszcze kilka lat, to może to być ciekawa i oryginalna pamiątka. Oczywiście wywołałam sobie kilkanaście zdjęć, bo jednak lubię mieć je w formie fizycznej. Lecz opisówka nie jest też zła. Wielu z Was pisało mi, że powinnam być z siebie dumna... Ale ja jakoś nie potrafię tego tak postrzegać. Nie zrobiłam przecież nic takiego wielkiego. Ani nawet ważnego. Po prostu udało mi się ukończyć studia z wyróżnieniem, tak samo jak 34 moim koleżankom i kolegom. Owszem, włożyłam w to sporo pracy, nauki i wysiłku, ale przecież to nic w porównaniu z dokonaniami innych.

Po chwilowym byciu pępkiem świata czas wrócić na ziemię. Dziś przychodzę do Was z kartką urodzinową. Dosyć nietypową kartką, bo stworzoną przeze mnie osobiście wedle mojego autorskiego pomysłu. 

Nie powiem, trochę poniosła mnie w tym wszystkim moja własna wyobraźnia. A było to tak: całkiem niedawno Ksiądz Niosący Światło miał urodziny. Tak jak pisałam we wpisie dotyczącym wolontariatu podczas Festiwalu Maratonu 3 Jezior, wymyśliłam że jako prezent z tej okazji można go wziąć w góry. Tym bardziej, że poprawiło mu się nieco ostatnio, nawet zaczął odzyskiwać siły. Operację ręki miał mieć dopiero dwa tygodnie później, do tego czasu miał być na plebani. Miał się zbytnio nie przemęczać, ale zgodę od lekarza na góry dostał. Wszystko szło w miarę dobrze, aż tu dosłownie trzy dni przed wyjazdem trafił do szpitala z temperaturą*. Diagnoza też nieciekawa... W sumie dotąd myślałam, że na to zapadają tylko dzieci. Sama wielokrotnie z tego powodu lądowałam na oddziale, na szczęście tego nie pamiętam. Było jasne, że z jego wyprawy nici. Co ja mówię wyprawy, ordynator się zastanawiał, czy w takim stanie będzie możliwe przeprowadzenie operacji ręki. Niby były jeszcze dwa tygodnie do niej (tzn. do planowej operacji), ale miał wątpliwości, czy po tej chorobie będzie sens jeszcze bardziej go obciążać w tak szybkim czasie, czy może lepiej przełożyć tą operację jeszcze na później (co miało by i dobre i złe skutki). A mnie było szkoda i żal, że z prezentu urodzinowego nic nie wyszło. Tym bardziej, że Ksiądz Niosący Światło uwielbia góry, kiedy był zdrowy, to w wolnych chwilach jechał w nie i zdobywał kolejne szczyty albo na nowo odkrywał te już wcześniej osiągnięte. Na te trzy dni spędzone w górach też cieszył się jak dziecko po otrzymaniu czekolady. Ale może to i dobrze, bo gdyby miał się pochorować w górach, to też byłoby nie za ciekawie.

Skoro więc On nie mógł wybrać się na wyprawę w góry, trzeba było zrobić wszystko, aby góry "przyszły" do Niego. Wiem, że pomysł może wydawać Wam się kuriozalny i wręcz absurdalny, mnie jednak przyszło pewne rozwiązanie do głowy, kiedy dzień przed urodzinami księdza kroczyłam drogą oddzielającą Zabawę od Wał Rudy. Szybko wybrałam numer telefonu do jednego z dobrych znajomych i poprosiłam go o zabezpieczenie oratoryjnego rzutnika. Po drugiej stronie telefonu usłyszałam jęk, który mógł oznaczać: "Bo proboszcz akurat się zgodzi...", ale ostatecznie Benio stwierdził, że zobaczy co da się zrobić. Dodatkowo od pewnego czasu chodziła mi po głowie przestrzenna kartka, z górami i wędrowcem. Wiedziałam, że będę miała huk z tym roboty, ale z drugiej strony miałam na to całą noc  i kawałek dnia (bo do szpitala chciałam podejść po południu).

Po dosyć późnym powrocie do domu, a jednocześnie mimo wielkiego zmęczenia wzięłam się do pracy. Trochę przypominała ona poczynienia chłopca z poniższego filmiku (w gruncie rzeczy należy mu się ogromny podziw i za wysiłek, i za efekt końcowy prac).

Co prawda nie mam aż takich problemów jak on, ale przez mpd wiele rzeczy wykonuję wolniej, a inne są poza moim zasięgiem. Plusem sytuacji było to, że już jakiś czas temu wywołałam jedno ze zdjęć przedstawiających górski widok. Bazę pod kartkę więc już miałam. Teraz pozostało mi wykonać resztę.

Nie wiem, czy ktoś już robił coś podobnego i umieszczał w internecie. Nie kojarzę (ale nie mówię też, że nic takiego nie było). Nie wiem nawet, skąd mi się wziął ten pomysł. Po prostu zapaliła mi się w łebku lampka, niczym bajkowemu Pomysłowemu Dobromilowi. Wiele etapów robiłam intuicyjnie, nie mając żadnego wzorca, co wymagało ode mnie pewnego wyobrażenia na zasadzie - co będzie, gdy... Cały proces tworzenia wyglądał mniej więcej w następujący sposób:

Materiały potrzebne do pracy (wraz z cyrklem, który okazał się wręcz niezbędny w całym tworzeniu)

Będą góry

Tylko trzeba je "dociąć" (dobrze widzicie, nie jestem w stanie ciąć jedną ręką, więc robię to dwoma)

Szkice turystów górskich - jednego z elementów kartki

Tego typu elementy wolę "wycinać"... cyrklem

Chyba wyszedł (wybaczcie za kolory - była dopiero 1 w nocy)

"Prowadnica" do "chodzenia" po górach

Dorównanie gór - w tym momencie cyrklem wyznaczyłam trasę, po której będzie poruszać się nasz turysta

Zawsze lepiej wcześniej zobaczyć, czy wszystko działa zgodnie z planem i zamysłem

2 w nocy, a więc kleimy wszystko

A efekt końcowy wyglądał mniej więcej tak

Efekt idącego turysty

Wiem, że to wycięcie na jasnozielonej "górze" trochę nieestetycznie wygląda i pewnie bez niego byłoby ładniej, ale dzięki niemu lepiej się przesuwa turystę. 

Sen tej nocy trwał może z 3 godziny, ale opłacało się. Rano jeszcze dopisałam życzenia, które włożyłam do przyklejonej z tyłu koperty i zrobiłam pokaz slajdów przedstawiających krajobrazy górskie. Plan "b", w przypadku kiedy nie udałoby się pożyczyć tego projektora zakładał, że puszczę ten pokaz po prostu na laptopie. Na szczęście Beniowi udało się go przynieść mi wieczorem pod szpital, za co byłam mu ogromnie wdzięczna. 

Żeby nie tracić już czasu, wszystko wzięłam ze sobą do pracy. Dzięki temu wystarczyło potem wysiąść na odpowiednim przystanku, przejść kilkadziesiąt metrów i już się jest w naszym miejskim szpitalu. To była moja pierwsza wizyta u Księdza od jakiś czterech dni i bałam się, w jakim zastanę go stanie. Ostatnio było źle, teraz jednak Mu się ciut poprawiło. Temperatura, duszności i boleści ustąpiły. Nawet mógł z okazji urodzin zjeść... kilka łyżek kleiku, który wcześniej przyniosła mu siostra. "Prawie jak tort" - próbował żartować. Być może w przyszłym tygodniu będzie miał operację tej jego nieszczęsnej ręki ("Och, Lolku, nawet nie wiesz jak bardzo się boję, że mi ją amputują..." - naprawdę, aż mi serce ścisnęło, kiedy to usłyszałam), na razie jednak można było świętować. Wcześniej była u niego siostra z rodziną, proboszcz parafii, w której posługuje, parafianie. Wieczorem tylko ja i Benio, którego wcześniej nie znał. Nastolatek mógł iść już do domu, wszak dostarczył mi to, co miał. A jednak został. Nawet dobrze się złożyło, bo dzięki niemu w miarę sprawnie podłączyliśmy sprzęt. Kiedy on wszystko podłączał, dałam Księdzu moją kartkę. Był zaskoczony nie tylko tym, że pamiętałam o Jego urodzinach, ale i miałam czas na przygotowanie tego wszystkiego**. Na jednej ze ścian przesuwały się obrazy polecia w górach, a w tle leciały odgłosy przyrody, takie jak śpiew ptaków, plusk wody w strumieniu, szum liści. Gdyby tylko Ksiądz się nie pochorował, sam mógłby to wszystko zobaczyć i usłyszeć. Było mi go szczerze żal. Ale z drugiej strony cieszyłam się, kiedy dostrzegałam przez ułamki sekund ten charakterystyczny blask w oczach. A już najbardziej, kiedy słabym, ledwo słyszalnym głosem powiedział jedno krótkie "Dziękuję". Wiem, że było ono płynące z głębi serca. 

Całą wizytę jakoś się trzymałam, dopiero w domu puściły mi emocje. Siedziałam nad kubkiem z herbatą i ryczałam na cały głos. Taki sympatyczny ksiądz, który zawsze był dla drugiego człowieka, a teraz... 

* Mi się on nie podobał już w poniedziałek podczas odprawiania Mszy świętej, ale uznał, że nic mu nie jest

** Wolałam mu nie mówić, kiedy to wszystko przygotowałam