535. Zielone Świątki zawsze były dla mnie wyjątkowe

Trzecia niedziela maja w 1999 roku wypadła 23 dnia miesiąca. Tego dnia w Kościele Katolickim przypadało wspomnienie Zesłania Ducha Świętego, zwane potocznie Zielonymi Świątkami. Tą drugą nazwę chrześcijaństwo zapożyczyło z judaizmu. Zielone Świątki związane były z dorocznym świętem Szawuot. Przypadało ono pięćdziesiąt dni po Passze. Jak pamiętamy z Dziejów Apostolskich, Zesłanie Ducha Świętego przypadło w Pięćdziesiątnicę, czyli właśnie pięćdziesiąt dni po śmierci Zbawiciela, która nastąpiła tuż po najważniejszym dla Żydów święcie.

Tego dnia ponad czterdziestoosobowa grupa drugoklasistów z okolicznej podstawówki podczas Mszy świętej o godzinie 11:00 miała zaszczyt po raz pierwszy przystąpić do Stołu Pańskiego. Wśród tych dzieci pierwszokomunijnych byłam i ja. Skromna kaplica stanowiąca tymczasową funkcję świątyni została przystrojona zielonymi gałązkami, na surowych ścianach wisiały plakaty chłopca i dziewczynki przyjmujących Ciało Chrystusa, niewielki ołtarz okrywały białe kwiaty, symbolizujące naszą niewinność. No i zespół parafialny, który tak pięknie oprawiał muzycznie tą szczególną Mszę świętą. Tego dnia nawet nie kuły nikogo w oczy surowe mury wznoszącego się obok kościoła z stojącą przed nim betoniarką. I chociaż pogoda nie do końca dopisała, to jednak nasze serca były rozgrzane prawdziwą, Bożą miłością.

Wczoraj również przypadało święto Zesłania Ducha Świętego. Dla naszej parafii był to dzień wyjątkowy z jeszcze jednej przyczyny - podczas Mszy świętej o godzinie 12:30 odbyła się uroczysta prymicja naszego parafianina, który zaledwie dzień wcześniej otrzymał święcenia prezbiteriatu. I tak jak w sobotę byłam świadkiem jego święceń, tak wczoraj nie wyobrażałam sobie nie iść na jego pierwszą Mszę świętą. Przecież to kolega, którego znało się od lat, którego wiara dojrzewała na naszych oczach.

Dzień był ciepły, słoneczny, jak przystało na czerwiec. Chociaż zgodnie z prognozami pogody pod wieczór trochę pogrzmiało. Ale jak piszę, takie atrakcje czekały na nas dopiero po całej uroczystości. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz w życiu miałam okazję brać udział w tak radosnym dla parafii święcie. Bo inaczej nie można nazwać dnia, w którym parafianin zostaje wyświęcony na księdza i odprawia swoją pierwszą Eucharystię w rodzinnej parafii. Piękna to tradycja, kiedy prezbiter może w ten sposób podziękować podstawowej jednostce duchowej, w jakiej wzrastał - rodzicom, wspólnotom oraz właśnie Kościołowi.

Msza prymicyjna w parafii jest trochę jak wesele - przystrojona choiną klatka schodowa informowała wszystkich, że to właśnie tam wychowywał się i mieszkał nasz Pawełek. Tradycją jest udzielenie nowicjuszowi błogosławieństwo przez rodziców, dziadków i proboszcza parafii. Następnie wśród oklasków zgromadzonych osób, ksiądz wyszedł z bloku i w radosnej procesji udaliśmy się do kościoła. Tam nastąpiła główna część uroczystości. Jeszcze przed rozpoczęciem się Mszy świętej, w stronę jubilata powędrowały życzenia od licznie zgromadzonych parafian. A potem rozpoczęła się Msza święta będąca jednocześnie zwieńczeniem okresu wielkanocnego. Paweł, trochę jeszcze onieśmielony, z powagą stał na honorowym miejscu. W czerwonym ornacie, jeszcze poprzedniego dnia haftowanym dłonią kochającej matki, prezentował się znakomicie. W pierwszych ławkach zasiadali dumni rodzice, chrzestni, dziadkowie. Resztę wypełnili parafianie. O oprawę muzyczną zadbał młodzieżowy zespół muzyczny, którego Paweł niegdyś był członkiem.
Wzruszające kazanie wygłosił wikariusz z naszej parafii, ksiądz Franciszek, przywołując w nim wartości, jakimi kierował się w życiu Paweł. Przypomniał o wielkich postaciach, które zafascynowały chłopca - papież Pius XI, który tak bardzo ukochał muzykę gregoriańską, czy też błogosławiony salezjanin, August Czartoryski. Dziękował też rodzicom za wychowanie syna w duchu chrześcijaństwa, za ich domowe "duchowe seminarium", a przede wszystkim za to, że zaakceptowali wybór jedynaka. Zresztą sam Paweł na końcu Mszy świętej w wzruszający sposób podziękował swoim rodzicom za wszystko, następnie księżom i samym parafianom oraz tym, którzy go wspierali. Wzruszającym momentem było osobiste błogosławieństwo prymicyjne, którego udzielił wszystkim zebranym ludziom.
I tym sposobem już drugi parafianin został księdzem. A trzeci się uczy. Poza tym mamy dwie siostry zakonne, w tym jedną  klauzurową. Jak na stosunkowo młodą parafię(istniejącą dopiero 34 lata), to całkiem niezły wynik...

Dar kapłaństwa
Kapłaństwo to dar od Najwyższego,
ustanowione podczas Ostatniej Wieczerzy,
ustami i gestami Syna Bożego.
Wybrani słyszą wezwanie
"Pójdź za mną Mateuszu, Adamie i Wojciechu,
Pójdź za mną, a staniesz się Pasterzem Mojego ludu"
Czy pójdą? To już ich wybór.
Wybór niełatwy, wymagający wyrzeczeń.
Ale, gdy już go dokonają,
staną się pośrednikami samego Pana
na ziemskim padole. 

534. "I oto chwila święceń kapłańskich, jest się posadzką dla innych braci"

Wreszcie misterium włożenia rąk,

staje się ciałem słowo "ksiądz".

Pamiętam ten dzień jak dzisiaj. Siedzieliśmy na dole w salce w naszym Domu Młodzieżowym i uzgadnialiśmy program czuwania wielkoczwartkowego przygotowywanego przez parafialne Oratorium. W pewnym momencie dołączył do nas Paweł, który za kilka tygodni miał zdawać maturę i udać się na studia. Zdolny uczeń, laureat wielu konkursów, gorliwy lektor, który każdego roku odbierał z rąk biskupa nagrodę dla najlepszych ministrantów z diecezji, a jednocześnie w Urzędzie Miejskim był nagradzany za liczne osiągnięcia w dziedzinie nauki i muzyki. Z powodzeniem łączył ministranturę z nauką w liceum i miejskiej szkole muzycznej w klasie saksofonu. Wszyscy wróżyliśmy mu karierę prawniczą lub historyczną, wszak on sam jeszcze na początku trzeciej klasy przebąkiwał o takiej właśnie karierze życiowej. Jakież więc było nasze zdziwienie, kiedy tego dnia z całkowitą powagą oznajmił nam wszystkim:

 - Składam papiery do seminarium...
Wszyscy obraliśmy to za żart. Paweł kapłanem? Takie drobne chucherko? Nie, mimo wszystko nie potrafiliśmy sobie tego wyobrazić. No i co jego rodzice mówią na to, że ich jedyne dziecko rezygnuje z założenia rodziny, pozbawiając ich tym samym możliwości bycia dziadkami. Co innego, kiedy ma się kilka dzieci i jedno z nich wybiera drogę kapłaństwa, a co innego, kiedy jedynak podejmuje tak ważną decyzję.

A jednak we wrześniu tego samego roku pożegnaliśmy Pawła jako wspólnota życząc mu wszystkiego co najlepsze na nowej drodze życia. Kręta była ta jego droga, prowadziła najpierw przez seminarium diecezjalne w Krakowie ze studiami teologicznymi na Uniwersytecie Papieskim, a następnie Wyższy Instytut Teologiczny im. Najświętszej Maryi Panny Stolicy Mądrości w Częstochowie, aż po praktyki w sąsiednim Będzinie.
Dzisiaj nastąpiło zwieńczenie sześcioletnich przygotowań Pawła do pełnienia posługi kapłańskiej. O godzinie 10:00 w diecezjalnej katedrze rozpoczęła się Msza święta z udzieleniem święceń prezbiteriatu przez ordynariusza diecezji sosnowieckiej, księdza biskupa Grzegorza Kaszaka. W tym szczególnym dniu ostateczne święcenia kapłańskie otrzymało sześciu diakonów. Wśród nich - nasz Pawełek. Najmniejszy z nich wszystkich, ale o niezwykle donośnym głosie. Kiedy na zawołanie biskupa odpowiedział "Jestem", jedna z pań siedzących za nami szepnęła: "Ależ on ma głos". Ciekawe co by powiedziała, gdyby usłyszała jak śpiewa... Chyba sądziłaby, że jest w niebie.

Procesja wejścia(jeszcze jako diakonii)

Kapłaństwo to wbrew pozorom nie zawód, jak wiele osób myśli. To służba Bogu i drugiemu człowiekowi. Tą prawdę przypomniał nowym kapłanom ksiądz biskup podczas wygłoszonego kazania. Że powinni skupiać się na duszpasterstwie rodzin oraz młodzieży. Bo kapłaństwo to "zaszczyt, powód do dumy, ale i zobowiązanie wyjścia do ludzi". Jednocześnie przypominał, że sam Jezus Chrystus jest kapłanem i ofiarą, a "Jeżeli my, – zgodnie z tym, co uczynił w wieczerniku – mamy składać Jego ofiarę musimy być Jego kapłanami" oraz że "Każdy z nas ma szczególną ścieżkę życia i powołania. Musimy sobie jasno powiedzieć: "Panie to nie ze względu na moje talenty i zdolności zostałem powołany. Jestem człowiekiem grzesznym". Na koniec życzył każdemu z nowo wyświęconych księży radości na każdy dzień ich posługi kapłańskiej.

Publiczne wyrażenie chęci przyjęcia godności prezbitera i przyrzeczenie posłuszeństwa Biskupowi diecezjalnemu oraz modlitwa litanią do Wszystkich Świętych, podczas której przyszli księża leżeli krzyżem na posadzce wprowadzała wszystkich w obrzęd święceń kapłańskich. Tak jak podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus Chrystus wzniósł swoich uczniów do godności kapłańskich, a przez to umożliwił im przemiany chleba w Jego Ciało i wina w Jego Krew i karmienia nimi swego ludu, tak teraz Biskup poprzez namaszczenie ich dłoni krzyżmem świętym oraz przekazanie im "pocałunku pokoju" i kielicha z pateną, z pomocą których od tego momentu mogą sprawować w pełni Eucharystię, czyni ten sam sakrament. Wcześniej jednak proboszczowie parafii z której pochodzą kandydaci na kapłanów pomogli im założyć ornaty.

Przyrzeczenie posłuszeństwa Biskupowi

Wszyscy Święci i Święte Boże - módlcie się za nimi!

Błogosławieństwo Biskupa

Błogosławieństwo od zgromadzonych księży z diecezji

A tutaj od naszego księdza proboszcza

Już w ornatach

"Przyjmij dary ludu świętego,
które mają być ofiarowane Bogu.
Rozważaj, co będziesz czynił,
naśladuj to, czego będziesz dokonywać,
i prowadź życie zgodne z tajemnicą Pańskiego krzyża"

Pocałunek pokoju od zgromadzonych księży

Następnie nowo wyświęceni księża dołączyli do koncelebransów Mszy Świętych. Była to za razem pierwsza w pełni sprawowana przez nich Msza święta. Zapewne jeszcze z nutką przejęcia i nieśmiałości, jednak z każdą chwilą chyba coraz bardziej do nich docierało, że oto od dzisiaj są Pasterzami ludu Bożego.

Już przy ołtarzu

Na koniec nastąpiła wzruszająca chwila podziękowania tym wszystkim, którzy przyczynili się do wyświęcenia nowych kapłanów w diecezji: Biskupowi, rektorowi seminarium duchowego, proboszczom, a przede wszystkim rodzicom, którzy wychowali swoich synów w wierze katolickiej, zrozumieli ich wybór drogi życiowej, a także wspierali ich w pójściu nią...

Jutro zaś świętujemy Mszę prymicyjną naszego Pawła w parafii. A potem? Potem zobaczymy co Bóg da! Na razie cieszmy się tym co jest - drugim już księdzem, który wyszedł z naszej wspólnoty.

"Nie wyście Mnie wybrali, ale ja was wybrałem.
Słowo stało się, słowo stało się, słowo stało się ciałem.
I nikt sam sobie nie bierze godności,
Pan powołuje, Pan powołuje z wysokości"

Wszystkie zdjęcia zostały zaczerpnięte z oficjalnej strony internetowej diecezji sosnowieckiej

533. Jeszcze tylko tydzień i Poznaniu - przybywamy

Nie wiem, doprawdy nie wiem jak przeżyję nadchodzący tydzień. Bo oto zbliża się ta chwila, na którą cała polska społeczność salezjańska czekała z niecierpliwością. W przyszłym tygodniu odbędą się oficjalne obchody 75-rocznicy męczeńskiej śmierci piątki przyjaciół z Poznania, których połączyła jedna organizacja - salezjańskie Oratorium. Będą one połączone z ostatnim już w tym sezonie zlotem animatorów i wychowawców salezjańskich, potocznie nazywanym Oratoriadą. A ponieważ okazja do świętowania jest niemała, organizatorzy postanowili zaprosić młodzież ze wszystkich czterech inspektorii, na które podzielona jest Polska. Dlaczego piszę o świecowaniu, skoro żadna śmierć nie jest ku temu powodem? Ponieważ 18 lat temu Ojciec Święty Jan Paweł II podczas Mszy Świętej na Placu Piłsudskiego w Warszawie wzniósł ich do godności błogosławionych. Ich męczeńska śmierć przyczyniła się do otwarcie im Bram do Nieba.

O Czesławie Jóźwiaku, Edwardzie Kaźmierskim, Franciszku Kęsym, Edwardzie Kliniku oraz Jarogniewie Wojciechowskim pisałam Wam co nieco podczas tegorocznego Wielkiego Postu. Im też poświęcona była  Droga Krzyżowa, przygotowana w przedostatni piątek przez nasze Oratorium. Tematyka była oczywista, zaś napisanie do niej rozważań było dla mnie czystą przyjemnością. Co prawda musiałam poszperać na ich temat w internecie, ale ile ciekawych rzeczy się dowiedziałam. Dlatego z niecierpliwością wyczekuję piątku, kiedy wsiądziemy w odpowiedni pociąg i po sześciu godzinach dotrzemy na miejsce. Cóż to zresztą jest te sześć godzin w perspektywie tego, co się będzie działo na miejscu na drugi dzień?

Będzie i uroczysta Msza święta, i zwiedzenie miejsc związanych z życiem Błogosławionej Piątki Poznańskiej, i przedstawienie ich życiorysów, i wielki festyn na ich cześć... A wieczorem tradycyjne salezjańskie słówko wieczorne wygłosi sam ksiądz Generał - Don Fernandez Artime Angel. Ksiądz Generał u salezjanów jest czymś takim jak papież dla wszystkim, funkcja ta powstała wraz z założeniem zgromadzenia salezjańskiego, kiedy święty Jan Bosko podał rękę małemu Michałowi Rue mówiąc: Weź Michasiu, weź. Po latach odczytuje się ten gest jako przekazanie mu swojej władzy. Michał Rua jest też pierwszym Generałem w historii zakonu. Co prawda mało prawdopodobne jest, aby powiedział przemówienie po polsku, liczymy jednak na tłumaczenie...
Świętowanie zakończy się w niedzielne południe uroczystą Mszą świętą, po której zaplanowany jest piknik. Co prawda nie będziemy do końca świętowania, wszak musimy jeszcze wrócić do domu, ale i tak cieszę się na świętowanie tak ważnej dla nas, salezjańskich wychowanków rocznicy w miejscu, w którym zaczęła się świętość Salezjańskiej Piątki Poznańskiej.

A skoro już mowa o świętowaniu, to już jutro w diecezjalnej bazylice odbędą się święcenia prezbiteriatu sześciu nowych księży. Wśród nich znalazł się nasz parafianin, a mój naprawdę dobry znajomy - Paweł. A pamiętam go, jak służył do Mszy świętej... Kto by wtedy się spodziewał, że w tym drobnym chłopaczku drzemie powołanie kapłańskie? Oczywiście na uroczystości zamierzam się pojawić i to nie tyle jako kronikarz parafialny ile jako znajomy. A i jakąś notatkę na stronkę parafialną wypadałoby skrobnąć. Wszak nie często zdarzają się takie uroczystości...

532. Homilia wygłoszona na pogrzebie Zbigniewa Wodeckiego

"Gdy dni wyblakną mi i powiem tak żegnaj mój świecie

Podjedzie tu kierowca z mgły w niebieskim swym kabriolecie,

Ja sam dojadę tam gdzie czeka mnie ostatnia puenta".

(Z. Wodecki, "Szczęście jest we mnie")

I oto jesteśmy w bazylice mariackiej, gdzie słyszymy ten śpiew: żegnaj mój świecie... tu – świecie widzialny – po tej stronie życia bowiem nie zobaczymy już naszego zmarłego: męża, ojca, dziadka, przyjaciela, znajomego, człowieka którego kochali inni ludzie . nie zobaczymy, bo poszedł po najważniejszą nagrodę . najważniejszego Fryderyka czy światowe Grammy . po nagrodę do innego świata . do Boga!

Nikt z nas nie żyje dla siebie... nikt nie umiera dla siebie... Te słowa z dzisiejszej pierwszej lekcji dobrze oddają życiowe powołanie, życiową misję każdego z nas. Bowiem, nie żyjemy sami dla siebie, nie jesteśmy samotnymi wyspami . jesteśmy i żyjemy we wspólnocie: rodziny, przyjaciół, bliskich i dalekich . rodzinie chrześcijańskiej i rodzinie ludzkiej. Więc:

"Dzielmy się chlebem i troską

niech już nikt nie będzie sam

Ziemia jest globalną wioską

tym bardziej więc się uda nam

Razem być, Ładniej żyć .

Przestańmy kryć . Sympatii nić"

(Z. Wodecki, "Nauczmy się żyć obok siebie")

Życie i muzyczne powołanie Zbigniewa Wodeckiego, było wypełnieniem misji bycia dla innych. Zawsze uśmiechnięty; tam gdzie był, grał i śpiewał, tam budził nadzieję i radość wokół siebie; pozytywnie patrzący na życie. Żył dla innych, nie da siebie. Była w nim bowiem ta boża iskra, która kazała mu właśnie otworzyć się na innych ludzi. Sprawdziły się w tym słowa papieża Jana Pawła II, który w liście do artystów pisał: kto dostrzega w sobie tę Bożą iskrę, którą jest powołanie artystyczne – powołanie muzyka – odkrywa zarazem pewną powinność: nie można zmarnować tego talentu, ale trzeba go rozwijać, ażeby nim służyć bliźniemu i całej ludzkości (Jan Paweł II, List do Artystów, nr 3). Więc:

"Lubisz wracać w strony, które znasz,

Do mej twarzy zbliżyć twoją twarz,

By się przejrzeć w niej,

Odnaleźć w niej

Choćby nikły cień, pierwszych serca drżeń

Kilka nut i kilka wierszy".

(Z. Wodecki, "Lubię wracać w strony, które znam")

Uczniowie idący do Emaus – jak w dzisiejszej Ewangelii – nie poznali Jezusa, a oczy otworzyły się im dopiero przy łamaniu chleba . lecz On zniknął im z oczu i wtedy mówili do siebie: czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? Może jednak łaska Boża i w nich działała wówczas, gdy prosili go: zostań z nami Panie, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił...

Jakże często my jesteśmy podobni do tych uczniów idących do Emaus. Rozmawiają o najważniejszej sprawie w ich życiu, a kiedy Jezus do nich się dołączył nie zauważyli go. My także w codzienności często nie dostrzegamy znaków, które nam Bóg daje.

"Dobro i zło, tysiące dróg . Kto sprawił to, że żyć się chce, gdy dla was gram los śmieje się .

Nie jestem sam, gdy śpiewam wam, szczęście jest we mnie".

(Z. Wodecki, "Szczęście jest we mnie")

Jeśli w swoim życiu otworzymy serca na Boga, który do nas przemówi poprzez znaki, przez to że żyć się chce, to z pewnością spotkamy go idącego z nami do naszego Emaus. On pomoże naszemu nawróceniu i wówczas usłyszymy – każdy dla siebie – Jego słowa krytyki, ale z miłością wypowiadane: o nierozumni, jakże nieskore są wasze serca do wierzenia.

Dostrzeżemy wtedy Boga w naszym codziennym życiu. On do nas powie przez swoje Słowo, sakramentalną obecność i drugiego człowieka. Powie także przez to, co niewidzialne, przez muzykę . bo znów przypominając słowa polskiego papieża: artysta nieustannie poszukuje ukrytego sensu rzeczy, z wielkim trudem stara się wyrazić rzeczywistość niewysłowioną (Jan Paweł II, List do artystów, 13). Dlatego:

"płyniemy rzeką naszych lat

płyniemy nocą i za dnia

i tylko zmienia się

migoczący brzeg

choć tajemnicą dla nas jest

boskiego rejsu w sercach kres

naprawdę liczy się

tylko rzeki bieg

i ten ślad na piasku dni...

na rzece życia..."

(Z. Wodecki, "Wyspy życia")

Siostry i bracia,

Dla Zbigniewa życie zmieniło się, ale nigdy się nie skończy (prefacja za zmarłych)... prosimy dla niego o radość śpiewania i grania przed Miłosiernym Bogiem, który oczyszcza ze wszelkiego grzechu .

A dla nas prosimy o otwarte oczy serca, abyśmy dostrzegli przechodzącego obok nas Jezusa... i mieli odwagę Go poprosić: zostań z nami Panie!

531. "Poszedł po najważniejszą nagrodę..."

Skwar niemiłosiernie lał się z krakowskiego nieba, kiedy tuż przed godziną dwunastą w południe zaczęły bić dzwony Kościoła Mariackiego na rynku. Za chwilę miał się odbyć pogrzeb niezwykłego, podziwianego przez całe pokolenia Polaków artysty, Zbigniewa Wodeckiego. Może jestem staroświecka, ale zawsze lubiłam jego twórczość. A że uroczystości pogrzebowe miały się odbyć przed zajęciami z niemieckiego, postanowiłam wcześniej udać się do Krakowa, aby w nich uczestniczyć. Wcześniej jednak udałam się na chwilę na uczelnię, aby zostawić na portierni plecak. Dobrze, że jest taka możliwość, przynajmniej szelki nie wbijały mi się w ramiona.

Chwilę potem na plac przed Bazyliką wjechał karawan z którego wyniesiono trumnę z ciałem Pana Zbyszka. Trumnę! Tak rzadko już chowa się artystów w prostych trumnach. Zgromadzony na placu tłum zaczął napierać, aż w pewnym momencie zaczęło brakować mi tchu. Trochę się uspokoili dopiero wtedy, kiedy rozpoczęła się uroczysta Msza święta za duszę zmarłego. Ale wcześniej stało się coś dziwnego - zamiast tradycyjnego hejnału trębacz odegrał "What a Wonderful World" Amstrongsa. W ten sposób miasto oddało hołd człowiekowi, który do końca pozostał mu wierny.

Przepiękne kazanie wywołało łzy w oczach niejednej osoby. Ukazywało artystę jako tego, który nie dość, że nie zaprzepaścił talentu otrzymanego od Najwyższego, to jeszcze cieszył nim ludzi, którzy go słuchali i podziwiali. Jakże pięknie twórczość Pana Zbigniewa wpisywała się w "List do Artystów", który wystosował w 1999 roku Jan Paweł II. A przede wszystkim nie żył tylko dla siebie, ale przede wszystkim - dla innych. Chociaż otrzymał wiele nagród, to nie unosił się pychą, nie wywyższał. Uroczy, skromny, utalentowany człowiek, który teraz poszedł po najważniejszą Nagrodę do samego Pana Boga. A w całe kazanie wpleciony był tekst jednego z utworów Wodeckiego - "Wyspy życia":

Piękne przemówienie odczytano również w imieniu jego rodziny -> tekst. Niezwykłym momentem było też pośmiertne nadanie artyście Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski. Poprzedziło go odczytanie listu napisanego przez Pana Andrzeja Dudę, w którym przyznał, że odejście Pana Zbyszka Wodeckiego jest niebywałą stratą dla polskiej kultury. Jednak chyba najważniejszą nagrodę Pan Zbyszek otrzymał podczas wynoszenia trumny z jego ciałem ze świątyni - zgromadzona rzesza fanów zaczęła gorąco go oklaskiwać, jakby to nie była jego ostatnia droga, ale wspaniały koncert. Bo w sumie jego życie było koncertem. Zaś oklaski trwały do samego końca, aż trumna spoczęła w rodzinnym grobowcu Wodeckich.
A potem lunął deszcz, jakby niebo przyłączyło się do ludzkich łez ocieranych ukradkiem tego dnia...