562. Dziękuję Wam za te trzy lata

Trzy lata temu zamieściłam na blogu pierwszy wpis. Był on dosyć lakoniczny i skupiał się głównie na przedstawieniu mojej osoby. A potem były następne i następne. W końcu zrobiło się ich 560. 560 postów opisujących moje codzienne życie wraz z troskami i radościami. Z czasem przybywało mi też czytelników. Taka dziwna rzecz, to nie jest mój pierwszy blog. Kiedyś starałam się, aby moimi czytelnikami byli ludzie podobni do mnie, czyli niepełnosprawni. Wśród nas panuje taka dziwna opinia, że nikt tak nie zrozumie MPDziaka jak drugi MPDziak. Jednak z czasem, właśnie dzięki blogowi, przekonałam się, jak bardzo błędna jest to opinia. Kiedy komuś w jakiś sposób się wiedzie, czy chociażby pisze o świecie w superlatywach, to od razu jest brany na muszce. Jednym przeszkadzało, że zaprosiłam znajomych na Sylwestra, innym że dostałam blogowe wyróżnienie od wspólnego znajomego. Poza tym czytać na okrągło, że cały świat jest przeciwko niepełnosprawnym... Oczywiście nie wszyscy niepełnosprawni tacy są, zresztą odwiedzam blogi wspaniałych mam dzieci niepełnosprawnych i samych niepełnosprawnych, którzy cieszą się dosłownie wszystkim, ale niestety i na tych pierwszych się natchnęłam.  Nie, to nie dla mnie. Nie oznacza to jednak, że żyję tylko mrzonkami, w swoim życiu staram się kierować racjonalizmem, a nie marudzeniem i narzekaniem, jaki ten świat jest zły... Zaczęłam powoli wychodzić poza krąg osób niepełnosprawnych. Zagadnęłam do jednej, drugiej, trzeciej osoby, pozostawiłam na siebie namiary.

Jednych zapraszałam do siebie osobiście, inni trafiali przez przypadek bądź za pośrednictwem kogoś. Ile dzisiaj mam stałych czytelników? Trudno mi powiedzieć. Mnie jednak cieszy każdy nowy czytelnik, każda nowa osoba, która dodaje blog do obserwujących(a mam takich userów już 27). Radochę sprawia mi także porządek i dyscyplina, jakie panują w komentarzach. Te o zabarwieniu negatywnym stanowią malutki odsetek wszystkich. Dzielicie się radami, opiniujecie, wspieracie, dopingujecie. Jakiż to jest kontrast z poprzednim blogiem, w którym niektórzy komentatorzy próbowali mną manipulować. Co prawda mam twardą osobowość, a jednak to męczące prowadzić bezsensowną dyskusję z kimś, kto ma kolosalnie inne poglądy jak Ty. Wręcz powiedziałabym, że jest to swoista walka z wiatrakami(swoją drogą mam nadzieję, że teoria o tym, że na Sądzie Ostatecznym będziemy sądzeni wedle naszego sumienia, a nie wyznawanej wiary jest słuszna, bo biedne dziewczę żyje w przekonaniu, że wszyscy co nie stosują się do Słów zawartych w Piśmie Świętym pójdą na wieczne potępienie, zaś jedyną słuszną religią, która w 100% realizuje te Słowa jest ta, którą wyznaje, czyli Baptyzm)

Dziękuję Wam za wszystkie pozostawione komentarze pod postami. Z przyjemnością przedstawiam Wam "Wielką Piątkę", czyli ludzi, którzy najczęściej mnie komentują: Barbara Wójcik, Małgosia X, INNA MAMA, Łucja - Maria oraz Iva. W ogóle to gratuluję Lusi dostania się w ostatnich dniach do tej elity. Z wieloma z Was moja znajomość wykracza poza kręgi internetu. Basia Wójcik, Gosia, Marzenka Dmowska - osoby te zdecydowały się obdarzyć mnie nie tylko zaufaniem, ale też pięknymi pamiątkami.

Tematyka bloga jest różnoraka. Znajdziecie tu opis mojej codzienności, ciekawe artykuły z internetu oraz prasy, nawiązanie do bieżących wydarzeń w świecie oraz próbkę mojej poezji. Staram się pisać ciekawie, czasami wstawię jakieś zdjęcia. 

Na koniec jestem ciekawa jednego: co Wam się najbardziej podoba w moim blogu? Może coś sprawia, że z ciekawością tu wchodzicie? Albo macie jakąś ulubioną tematykę? Podzielcie się tym w komentarzach.

A tak poza tematem to przypominam o prowadzonej zbiórce pieniędzy na stworzenie ogrodu sensorycznego dla ciężko chorych Maxia i Poli, o których pisałam >>TUTAJ<<. Więcej informacji znajdziecie klikając w drugi bannerek od góry po lewej stronie bloga. Pierwszy bannerek, który pojawił się stosunkowo niedawno, poświęcony jest zbiórce na rzecz Dominika, o którym pisałam >>TUTAJ<<. Co prawda ostatnia głośna afera z fałszywą zbiórką na operację nieistniejącego Antosia raczej nie sprzyja tego typu akcją, ja jednak zapewniam Was, że obydwie zbiórki są jak najbardziej prawdziwe, jak i pojawiające się w nich dzieciaki.

561. Aby nauka nie poszła na marne...

Dostałam wczoraj telefon z szkoły policealnej, do której uczęszczałam równolegle z chodzeniem na studia. Prosili o przybycie i odebranie zaległych dokumentów. Trochę się zdziwiłam, ponieważ owszem zakończyłam studium, lecz brakowało mi odbytych praktyk... Nie czarujmy się - moi zdrowi koledzy mieli problem ze znalezieniem miejsca praktyki, a co dopiero ja... Bo człowiek chciałby ją odbyć, nawet bardzo, a tutaj ze wszystkich stron słyszy się krótkie "Nie". Pożegnałam się więc z perspektywą odebrania zaświadczenia o wynikach końcowego egzaminu państwowego, a nawet świadectwa ukończenia szkoły. Tym bardziej zaintrygował mnie ten telefon. Gdyby jeszcze w szkole było oryginalne świadectwo stwierdzające posiadanie przeze mnie wykształcenia średniego, ale przecież zostawiłam im tylko "zgodną z oryginałem" kopię... Zupełnie zdezorientowana umówiłam się na dzisiaj, musiałam jeszcze przemyśleć co chcę powiedzieć i jak się tłumaczyć z braku tych przeklętych praktyk!

Do szkoły szłam z sercem w gardle. Oczami wyobraźni widziałam już wojnę, jaka wybucha w sekretariacie. Tym czasem zaraz po otworzeniu drzwi sekretarka powitała mnie promiennym uśmiechem. Zza filaru wyjrzała też pani dyrektor:

 - No proszę! Kto to się u nas pojawił! Karolina!

Zrobiło mi się niesamowicie miło, że jeszcze mnie pamięta. Grzecznie się z nią przywitałam i usiadłam na krześle. Ku mojemu zaskoczeniu sekretarka wyciągnęła z segregatora moje świadectwo ukończenia technika administracji oraz zaświadczenie z okręgowej komisji egzaminacyjnej o zdaniu egzaminu potwierdzającego moje kwalifikacje.

Także Kochani od dzisiaj już na oficjalnie mogę się Wam przedstawić jako technik administracji. A wracając do świadectwa to wydaje mi się, że oceny mam w miarę przyzwoite:

 To potwierdzające kwalifikacje też niczego sobie(zwłaszcza 89% z praktycznej części egzaminu)

Pozwoliłam sobie ocenzurować pewne dane...

Szczęście mnie rozpiera, że pomimo natłoku obowiązków podołałam temu wyzwaniu.

560. Pozorna odpowiedzialność

Pamiętam taką sytuację z wycieczki do Paryża, kiedy w pewnym momencie zorientowałam się, że nie mam przy sobie dowodu osobistego. Tzn. wiedziałam, że miałam go, kiedy przekraczaliśmy granicę w Niemczech oraz w Francji(to był akurat okres wzmożonego napływu uchodźców i sprawdzali dosłownie każdego), ale potem sobie nie przypominałam, abym go widziała. Oblał mnie zimny pot, a po głowie kołatała mi się wizja wyrabiania w konsulacie zastępczych dokumentów. Nie wyobrażałam sobie podróżowania po obcym kraju bez dowodu tożsamości. Jakąż odczułam ulgę, kiedy po powrocie do pokoju dowód znalazł się w zapinanej kieszonce swetra, który nosiłam dzień wcześniej. 

Program planowanego MGS-u we Wrocławiu przewiduje, że jednym z punktów spotkania jest wyjazd do miejsca śmierci błogosławionej Piątki Poznańskiej, Drezna. Za razem, jak nam wiadomo z lekcji geografii lub historii, Drezno leży w Niemczech. Będziemy musieli przekroczyć granicę. I chociaż na niej prawdopodobnie nie będziemy sprawdzani, to dowód osobowy czy też paszport należy mieć. To jest jasne, jednak nie dla wszystkich.

Nie wszyscy z członków naszego Oratorium mają paszporty, dowody posiada jeszcze mniej osób. W sumie gdyby teraz złożyli wniosek o jedno albo o drugie(wszyscy już się łapią na tymczasowy dowód osobisty), to prawdopodobnie na koniec sierpnia już by je otrzymali. Ale po co, przecież "Mamy jedną, wielką wspólnotę europejską, więc nic się nie stanie, jeżeli nie będę mieć paszportu/dowodu osobistego, a poza tym nikt nas przecież nie będzie sprawdzał. Szkoda kasy i zachodu...". Przyznam szczerze, że zmroziło mnie, kiedy przeczytałam to na facebooku. Co prawda tuż przed wejściem Polski do Unii Europejskiej ludzie myśleli, że zostaną zniesione granice do tego stopnia, że będziemy mogli tak podróżować, jednak przez te 13 lat chyba poznaliśmy już specyfikę podróżowania po krajach związkowych. A tak dla ścisłości to jeszcze do grudnia 2007 roku przy przekraczaniu granic musieliśmy okazywać dowód tożsamości. Próbowałam przemówić dzieciakom do rozsądku, że tak czy owak muszą mieć jakiś dowód tożsamości na wypadek ewentualnej kontroli, bo jak już taka będzie, to nie ma zlituj się. Zostałam wyśmiana. Bo jedna dziewczyna ostatnio była na koloniach w Bułgarii i nikt im nie sprawdzał dokumentów. I to ona namawiała tych co nie mają dokumentów do jazdy "na gapę". Tylko zapomniała, że wyjazd wyjazdowi nierówny...

Dziwi mnie takie zachowanie. Niby uważają się za osoby dorosłe(chociaż nie mają jeszcze 18 lat) i odpowiedzialne, ba, planują nawet jak to po ukończeniu szkoły średniej będą jeździć z dziećmi na kolonie, ale swoim postępowaniem zaprzeczają temu. Według mnie osoba odpowiedzialna to taka, która nie myśli powierzchownie, a analizuje scenariusze swojego postępowania wraz z konsekwencjami. A życie na zasadzie "jakoś to będzie" zdecydowanie temu zaprzecza. Nie wiem, ale ja w wieku tych 17 lat potrafiłam już przewidzieć konsekwencje mojego postępowania. Ale z drugiej stronie trudno się dziwić takiemu stanowi rzeczy, skoro w domu nie są ustalane żadne zasady i dziecko może sobie bez konsekwencji wracać nawet pod rankiem do niego(i pomyśleć, że w ich wieku musiałam negocjować każdy późniejszy powrót do domu np. z osiemnastki kogoś z klasy oraz tłumaczyć się, dlaczego spóźniłam się z treningu)... A może to po prostu takie czasy nastały, a ja już jestem takim dinozaurem, że tego nie rozumiem.
Natomiast pod poprzednim postem zamieściłam próbkę mojej poezji o naszych ścieżkach chwały. Mam nadzieję, że Wam się spodoba...

559. Każdy ma swoje ścieżki chwały

Nasze ścieżki chwały
Życie przysparza nam przeszkód,
przez które wciąż się musimy przedzierać.
I walczyć,
walczyć z przeciwnościami losu
z naszymi własnymi słabościami
niekiedy z samym sobą.
A każde zwycięstwo cieszy niezwykle,
pozwalając iść po naszych ścieżkach chwały.
Nie każdy je rozumie,
ale każdy je posiada... 

Właśnie skończyłam czytać powieść "Ścieżki chwały" napisanej na kanwie prawdziwych wydarzeń sprzed ponad 90 lat. Pewien Anglik, George Mallory, od wczesnego dzieciństwa przejawia talent do wspinaczek wysokogórskich. Po latach zostaje wybrany jako członek wyprawy, której celem jest zdobycie jako pierwszym ludziom w historii, Mont Everestu. Piękna opowieść o ludzkiej odwadze, miłości do gór, poświęceniu, dylematach. I chociaż finał całej akcji jest niezbyt optymistyczny, to jednak książka daje czytelnikowi nadzieję, że każdy z nas ma szansę kroczyć swoimi ścieżkami chwały.

Dla jednych będą one stumilowym kamieniem, dla innych czymś z pozoru mało znaczącym. A co ja mogę zaliczyć do moich ścieżek chwały? Pierwsze co mogłoby się wysunąć na myśl, to 9 kolejnych świadectw z paskiem, liczne wygrane w różnych konkursach, czy też obronienie z wynikiem bardzo dobrym tytułu licencjata z zarządzania w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych... Jasne, to jest ważne, ale są rzeczy, te niematerialne, które mogę zaliczyć do swoich ścieżek chwały. To posiadana wiedza, przyjaźnie, działalność w Oratorium, a chyba do największej z nich mogę zaliczyć mój zeszłoroczny wolontariat podczas zeszłorocznych Światowych Dni Młodzieży. Szczególnie cieszy mnie przyjęcie w poczet wolontariuszy posługujących już tam, w Krakowie. Powiem szczerze, że nie ukrywałam mojej niepełnosprawności i wynikających z niej ograniczeń, a jednak komisja rekrutacyjna uznała, że mogę im się tam przydać. Na szczególne wyróżnienie zasługują tutaj teamliderki(zupełnie nie wiem jak to się pisze), z którymi najbliżej współpracowałam - zawsze służyły radą i dobrym słowem. Papież Franciszek - człowiek, którego nie da się nie kochać! Już samo spojrzenie na jego pogodną, wciąż młodą duchem twarz, powoduje że człowiek czuje obecność Najwyższego. Zaś jego nauczanie to nie nudne katechezy, ale obrazowe dialogi z wiernymi. Lepszego wyboru kardynałowie nie mogli dokonać. Od tamtego czasu stałam się jakby śmielsza, pewniejsza siebie. To też mogę zaliczyć do moich ścieżek chwały.

I pojechał na lotnisko, z którego odleciał do Watykanu(nie zdążyłam na spotkanie z wolontariuszami w Tauron Arenie, ale "złapałam" Franciszka pod nią)

Kiedyś czytałam, że niepełnosprawni w reportażach telewizyjnych są przedstawiani jako bohaterowie, tak też na swoich blogach formują wpisy. Ale tak naprawdę każdy z nas jest bohaterem - bohaterem swojego własnego życia z mniej lub bardziej widocznymi ścieżkami chwały.

558. "Księża są jak kwiaty - czasami trzeba je przesadzić, aby dalej kwitły"

Powyższe słowa wypowiedziane kiedyś przez księdza arcybiskupa Józefa Michalika przyświecają tegorocznemu odejściu każdego z księży posługujących na naszej parafii. Tak mi się one spodobały, że poleciłam koleżance z Oratorium, aby zapisała je na wszystkich z trzech kartek, które przygotowała na tą okazję nasza wspaniała Gosia. Mam nadzieję, że są idealnym dopełnieniem piękna, jakie stworzyła za pomocą swoich rąk.

Kartki robią furorę. Dzisiaj na Mszy świętej nie śpiewała schola, tylko parafialny zespół młodzieżowy. Usiadłam więc w ławkach na dolnym poziomie. Koszulkę z karteczką w środku trzymałam na siedzeniu przy sobie. Akurat obok mnie siedziała kobieta, która prowadzi scholę i chór. Widząc, że coś mam, wyciągnęła w moją stronę dłoń...

- Mogę zobaczyć - szepnęła. Jako, że mam problem z odmawianiem komuś czegoś, wyjęłam z koszulki Gosiną kartkę i podałam jej ją. Przez chwilę patrzyły z siedzącą obok niej mamą innej scholanki jak na ósmy cud świata. - Chyba sama tego nie zrobiłaś...

No oczywiście, że nie. Od razu wyjaśniłam, że trzy karteczki wykonała dla mnie jedna z moich znajomych.

- Z naszej parafii?

Odpowiedziałam, że nie, ale wolałam się nie chwalić, że znam Gosię z Internetu, a już na pewno nie im.

- Dużo zapłaciłaś?

Masz ci babo placek! Że też wszystko musi się kręcić wokół pieniędzy. Dyplomatycznie odpowiedziałam, że za niektóre rzeczy płaci się niekoniecznie w sposób materialny. Po chwili ciszy usłyszałam

- Bardzo ładne. I jeszcze to imienne pożegnanie. Księdzu proboszczowi na pewno się spodoba...

Nagle poczułam, jak ktoś klepie mnie po barku. Odwróciłam się i zobaczyłam trzy starsze kobiety.

 - Możemy zobaczyć? - spytała jedna z nich rzucając okiem na trzymaną przeze mnie kartkę. Podałam jej ją.

 - To od scholi? - dodała druga.

 - Nie - zaprzeczyłam. - Od Oratorium.

 - Wspaniały pomysł - wzdychały staruszki. - Śliczna kartka! Proboszcz będzie miał wspaniałą pamiątkę od naszych dzieciaków...

Tuż przed Mszą świętą przedstawicielka scholi została wysłana na drugą stronę kościoła jako oficjalna delegacja wspólnoty żegnająca księdza. Nagle ni stąd ni zowąd usłyszałam.

 - Lolek, ty może też idź z tą kartką tam gdzie są inni.

Niepewnie spojrzałam w stronę, gdzie prezes Akcji Katolickich ustawiał osoby wręczające kwiaty proboszczowi na odchodne. Co prawda dwa tygodnie temu na bezczelnego wbiłam się z dzieciakami, aby pożegnać księdza Jacka, jednak wtedy w kościele z okazji zakończenia półkolonii było tyle animatorów, że jakby ktoś nas chciał przegonić, to prędzej on sam zostałby przegoniony. Dzisiaj byłam sama...

 - Ale przecież Oratorium zawsze jest wyłączone z oficjalnych delegacji - bąknęłam niepewnie. - A poza tym pan P. jeszcze mnie przegoni...

 - Nie ma miotły(ale ma aparat fotograficzny - przemknęło mi przez myśl, moja bogata wyobraźnia bywa nieobliczalna - a oberwanie takim czymś jest bolesne. Chociaż z drugiej strony - szkoda aparatu). No nie bój się i idź...

 - Będzie na panią...

 - Dobrze!

No i cóż było robić - dołączyłam do oficjalnych delegacji czy tego chciałam z panem P., czy też nie. Nawet zbytnio nie marudził na mój widok. Jeszcze siedząc w ławce zbierałam zachwyty od pozostałych: Jakież to cudowne... Piękna kartka... Te kwiaty wyglądają jak prawdziwe...

Po odczytaniu oficjalnych podziękowań przez przedstawicielkę AK, ruszyliśmy: ja z karteczką, reszta z kwiatami.

- To od Oratorium - bąknęłam znalazłszy się przy proboszczu. - W podziękowaniu za wszystko.

I jakoś tak smutno mi się zrobiło. Bo był to wspaniały gospodarz! Takiego kierownika parafii życzyłabym wszystkim wiernym! Przez rok zrobił w parafii więcej rzeczy niż jego poprzednicy przez dwanaście lat. Aby to zrozumieć cofnijmy się jednak o te 12 lat wstecz. W sierpniu 2005 roku odchodzi od nas ksiądz, który dołożył wszelkich starań, aby parafianie mogli spotykać się z Najwyższym w dużo godniejszym miejscu niż ciasna kaplica w zaadaptowanym na ten cel magazynie. Przez 10 lat jego urzędowania przez 12 miesięcy w roku(nie przypominam sobie, aby szedł kiedyś na jakiś dłuższy urlop z własnej woli) stanęła świątynia oraz tzw. Dom Młodzieżowy. Kościół wyposażono w podstawowe sprzęty. W październiku 2005 roku świątynia została uroczyście poświęcona... Ale zapomniano ją oddać oficjalnie do użytku. To trochę tak, jakby zapomniano oddać szkołę do użytku - gdyby w takiej szkole coś nie daj Boże się stało, była by afera na całą Polskę... Zresztą podejrzewam, że tutaj Basia jako dyrektorka może dużo powiedzieć. Dopiero teraz ksiądz Jan załatwił wszystkie formalności z tym związane. Dodatkowo wyburzył niepotrzebną starą kaplicę, czym zyskał miejsce na parking dla samochodów(dotąd właściwie wszystkie stały poza bramą kościelną, wyjątek stanowiły samochody tzw. VIP-ów, które wjeżdżały na kamienisty plac), położył na placu kościelnym kilkaset metrów kwadratowych kostki, zamontował tablice z adresem na bramie kościelnej oraz bramie przy Domu Młodzieżowym(niekiedy listonoszowie nieobyci w terenie nie potrafili trafić w to ostatnie), tablicę z rozkładem Mszy św., uporządkował podziemia kościoła, zakupił kielich na Ciało Chrystusa pod dwoma postaciami, zamontował ogrzewanie, dołożył się do Daru dzieci pierwszokomunijnych i zakupił  wzmacniacz do nagłośnienia, spłacił zadłużenia i raty jeszcze sprzed kilku lat, nam, członkom Oratorium, pokrywał koszty dojazdu na Oratotoriady oraz dofinansowywał pobyt na Szkole Animatora Salezjańskiego, dokładał też coś do kosztów zorganizowania parafialnych półkolonii... I nigdy nie "wołał" od wiernych o pieniądze(chociaż jest u nas tradycja, że pieniądze z tacy w 3 niedzielę miesiąca idą na spłatę rat i zobowiązań kościelnych). Co więcej, kiedy był u mnie na kolędzie i chciałam mu dać kopertę, odmówił jej przyjęcia. Zawsze uśmiechnięty, chętny do pomocy, służący dobrą radą. Nie dało się go nie lubić! I gdyby nie zawiść niektórych parafian być może posługiwałby nam na lata i jeszcze bardziej rozbudował parafię. A tak nie wytrzymał presji i napisał list do inspektora z prośbą o przeniesienie na inną placówkę. Zostawił za sobą dobre wspomnienia oraz 2500 zł długu za prace wokół kościoła, który będzie musiał uregulować jego następca. Ale cóż to jest te 2500 złotych wobec kilkudziesięciu tysięcy złotych długu, które przywitały go po przybyciu do nas?
Wiem, że idzie nowe, być może lepsze, ale to mnie wcale, a wcale nie pociesza...