Oczekiwanie przychodzi znienacka,
tak, jakby chciało zwolnić nasze życie.
A my pędzimy, wciąż i pędzimy,
nie chcąc zwolnić, gdy tego potrzeba.
Gdy biją dzwony - na roraty wzywają,
za chwilę dzieci z lampionami biegną.
Jedne miejskimi, ruchliwymi drogami,
a inne wiejskimi polnymi ścieżkami.
Mijają ubogie chatynki i wielkie blokowiska,
bo tam, w Kościele Świętym, wszyscy już oczekują
przyjścia Syna Bożego do nas.
I przyjścia symbolicznego w tą jedną, jedyną Noc w roku.
I przyjścia indywidualnego u kresu naszych ziemskich dni.
I przyjścia ostatecznego na końcu istnienia znanego nam świata.
"Czuwajcie, bo nie wiecie kiedy Pan przybędzie".
Więc czuwamy wraz z dziećmi, tkwiąc w roratniej modlitwie.
Bo adwent to całe nasze życie,
wszak ciągle zmierzamy do Niego
Ojca Naszego w Niebie!
Zapalenie pierwszej świecy w naszych kościołach, a nawet w niektórych domach, zwiastuje wszystkim wiernym, że właśnie rozpoczęliśmy kolejne przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. Który to już w naszym życiu? Dziesiąty? Dwudziesty siódmy? Czterdziesty? Pięćdziesiąty? Siedemdziesiąty? A może setny?
Jak należy odczytywać okres adwentu? Czy tylko z perspektywy tych czterech niedziel, które symbolizują kolejne zapalone świece? Czy może jako coś więcej? Rok temu podczas jednego z kazań usłyszałam o czterech wymiarach przeżywania adwentu:
- Pierwszy wymiar przeżywania tego okresu jest dosyć płytki. Ludzie zamiast skupiać się na sprawach duchowych, wpadają w dziwny pęd - najważniejsze staje się dla nich posprzątanie mieszkań, umycie okien, zrobienie wyśmienitej kolacji wigilijnej, czy też kupienie wspaniałych prezentów.
- Drugi wymiar jaki może przybrać adwent to wymiar duchowy. Wierni gromadzą się wtedy w kościołach, by w symboliczny duchowy sposób przygotować się do kolejnego wspomnienia przyjścia Pana Jezusa na świat. Poprzez kazania oraz czytania poznają tajemnicę tej niezwykłej nocy i przepowiednie, które ją zapowiadały.
- Trzeci wymiar dotyczy naszego życia, które też można porównać do adwentu. W naszym przypadku takim "Bożym Narodzeniem" będzie śmierć, która przecież w teologii chrześcijańskiej nazywana jest "narodzinami dla Nieba"
- W końcu czwartym, ostatnim wymiarem adwentu można nazwać oczekiwanie całego świata na powtórne przyjście Pana Jezusa w czasach ostatecznych.
Zastanówmy się, który z powyższych wymiarów jest nam najbliższy. Pierwszy, w którym liczy się tu i teraz, czy może ostatni, w którym kierujemy się przepowiednią, że nie znamy dnia ani godziny? Nikt nie wie, czy to nie jest jego ostatni adwent w życiu, czy za rok będzie jeszcze na tym ziemskim padole. Trzeba być przygotowanym, niczym panny roztropne z przypowieści, które zabrały ze sobą oliwę i były gotowe na przyjście pana młodego w środku nocy. Żyjmy więc tak, jakby każdy dzień był naszym ostatnim, jakby nasz życiowy adwent miał się lada moment skończyć.
Z roku na rok, Adwent to dla mnie czas na duchowe rekolekcje. Kiedyś czekałam tylko na prezenty i choinkę, i pierniki, teraz jest inaczej.
OdpowiedzUsuńBardzo lubię rozważania adwentowe ojca Adama Szustaka. Bardzo ciekawie wyjaśnia wiele spraw. W tym roku nawet zasubskrybowałam sobie jego kanał, aby być na bieżąco z jego konferencjami.
UsuńTo prawda...Nie znamy dnia ani godziny, zawsze trzeba być przygotowanym...Pamiętam, jak w podstawówce nauczycielka muzyki mówiła nam, że jesteśmy młodzi i jeszcze nie myślimy o śmierci... Strasznie mocno to zapamiętałam, bo ja chyba byłam innym dzieckiem - ja o śmierci myślałam i nie była dla mnie czymś totalnie abstrakcyjnym, nigdy nie sądziłam, że jest mi odległa, wręcz przeciwnie, nie raz wyobrażałam sobie swoją śmierć...Do tej pory tak mam i staram się doceniać każdy dany mi dzień... Żałuję czasu zmarnowanego na głupoty, na rzeczy, które mogłam wykonać inaczej... I staram się uczyć na błędach.
OdpowiedzUsuńKarolinko ściskam Cię mocniutko w ten adwentowy czas.
Czasami do pewnych rzeczy trzeba po prostu dojrzeć. Pozdrawiam serdecznie
UsuńKarolinko, myślę, że bez dobrego przeżycia adwentu trudno w pełnym wymiarze przeżyć Boże Narodzenie. Bardzo podoba mi się ten cytat ks. M. Dziewieckiego(aż wyszperałam książkę, żeby przepisać):
OdpowiedzUsuń"Od wczesnego dzieciństwa okres adwentu wprowadzał mnie w pogodny i tajemniczy nastrój. To było tak, jakbyśmy obydwaj nagle zapominali o całym tym świecie i z dwóch różnych stron kosmosu - jak ptaki powracające na wiosnę - wyruszali na spotkanie ze sobą: Ty z Krainy Miłości, a ja z mojego wnętrza".
Serdeczne uściski.