638. Różne oblicza szoku

Wczorajszy wieczór spędzony w gronie ludzi z Oratorium okazał się niezwykle szokujący. Dlaczego?

1. Weekendowa przygoda z Oratoriadą rozeszła się po kościach. Nie będę pisać o co chodzi, bo ktoś mi kiedyś powiedział, że głupotą nie należy się chwalić, a to co zrobiłam, pod nią podchodzi. Chociaż, pewnie gdybym powiedziała księdzu o co chodzi, to jakoś by się to dało załatwić. Niektórych rzeczy jednak nie warto zawczasu mówić, bo jak mi się nie uda, to będzie jeszcze większa afera niż w piątek. Ale jeżeli już mi się uda to zrealizować... W każdym razie spodziewałam się reprymendy jak stąd do Panamy. Co prawda dostałam ochrzan... stój! To nie był ochrzan. Ochrzan jest wtedy, kiedy ktoś krzyczy tak, że w całym mieście go słychać. Boski Oski był wkurzony, ale nie krzyczał. Tylko spokojnie mówił. O Matko, tak spokojnie to chyba do mnie mówiła tylko pani Basia od matematyki. I ksiądz W. Ale księdza W. nie miałam czym zdenerwować. Tak więc usłyszałam w piątkowy wieczór kazanie(lepiej brzmi od "ochrzanu", prawda?), ale nie znaczy to, że po powrocie do domu nie dostałabym tego drugiego. W ostateczności wisiała nade mną wizja zawieszenia w funkcji animatora salezjańskiego... Nie sądzę, żeby mnie usunął z Oratorium z najbardziej prozaicznego powodu - tylko ja w obecnym gronie animatorów mam skończone 18 lat, jak także posiadam kurs wychowawcy kolonijnego. Jednego wychowawcy mniej do poszukiwania przed półkoloniami letnimi, czy też zimowymi, więc usunięcie mnie na razie jest po prostu nieopłacalne. Poszłam na spotkanie animatorów lekko zdygana. I co? I nic. Ku mojemu zaskoczeniu podał mi rękę na powitanie, potem powiedział, że jak chcę, to mogę w sobotę przygotować słówko na koniec zajęć. Zero pouczania, zero negatywnych emocji. Normalnie przeżyłam szok.
2. W którymś momencie spotkania Boski Oski oznajmił nam, że od lutego na zajęcia będą przychodzić na sobotnie zajęcia w Oratorium kandydaci na animatorów z siódmej klasy, czyli dekurioni(o dekurionach napiszę w stosownym czasie). No i dobrze, mnie się podoba, niech się kształci nowa, świeża kadra, która nas zastąpi. Wszak my nie będziemy wieczni. A poza tym sama kiedyś byłam tym całym dekurionem, więc wiem, jak ważny jest  to okres. I tutaj co niektórzy wyrazili swoje zdumienie, że ktoś może z własnej i nieprzymuszonej woli wstąpić w szeregi animatorów salezjańskich. Bo im kazano zostać animatorami, bo x. J. tak chciał...
3. I tutaj pojawił się mój kolejny szok. Zawsze się mi wydawało, że bycie animatorem to dobrowolna, nieprzymuszona decyzja. Tak było przez wiele, wiele lat. Tymczasem wczoraj dowiedziałam się, że większość z obecnych animatorów została wręcz przymuszona do tej funkcji, pod groźbą niedopuszczenia do sakramentu bierzmowania 😨. Ręce mi opadły. Rozumiem, x. J. po półtora roku stacjonowania w naszej parafii dojrzał do tego, aby reaktywować istniejące niegdyś Oratorium, jednak metody pozyskania animatorów nieco mnie zmroziły. A raczej zszokowały. Kiedyś było to nie do pomyślenia - przychodziło się, bo miało się taką potrzebę, ewentualnie na zaproszenie księdza, a nie dlatego że ktoś komuś kazał. Prawdę powiedziawszy nie byłam na spotkaniu organizacyjnym, ani nawet w pierwszych tygodniach zajęć, bo o pierwszym nie wiedziałam, a drugie nakładało mi się na zajęcia w szkole policealnej. Jednak jak już dotarłam na zajęcia i zobaczyłam nowych animatorów, to trochę się przestraszyłam. No tak, ale jak ktoś został do czegoś przymuszony, w dodatku nie jest z tej parafii i do końca nie wie co i jak, to co ja się dziwię...
4. Ostatnim szokiem była wizyta proboszcza na spotkaniu i zakomunikowaniu, że on by chciał, aby Oratorium zaistniało w naszej parafii. No brawo! Po bodajże pięciu i pół roku ktoś sobie przypomniał o nas, jako wspólnocie. I zauważył, że nasz rozwój duchowy też jest ważny! Bo przez te 5,5 roku różnie bywało. A ja jestem jeszcze z tych czasów, kiedy duchowość szła w parze z wspólnotą. A raczej była jej istotną częścią. Na początek mamy sprzedawać świece. A potem się zobaczy...