875. W hołdzie Żołnierzom Wyklętym

Już w zeszłym roku miałam zamiar pobiec w biegu Pamięci Żołnierzy Wyklętych Wilczym Tropem. Jakoś jednak się zagapiłam i termin przepadł. No trudno, w tym roku postanowiłam był bardziej uważna i pilnie śledzić internetowe informacje dotyczącej tej imprezy biegowej. 

Gdy wreszcie ją zobaczyłam okazało się, że jej termin pokrywa się z terminem wiosennego półmaratonu i biegów towarzyszących, w którym, podobnie jak zeszłej jesieni, chciałam wziąć udział. A żeby było ciekawiej, bieg "Wilczym Tropem" w moim mieście miał się odbyć dokładnie godzinę przed startem wiosennych biegów. Zważając na remont linii tramwajowej nie było szans na przejechaniu trzech miast w tak krótkim czasie, nawet gdybym biegła na 100% mocy. Zajrzałam jeszcze na stronę MOSiRu w S-cu i co się okazało? Że też organizują bieg, tylko godzinę wcześniej(a dwie godziny przed wiosennym). W dodatku opłata startowa była o 50% mniejsza niż u nas(zastanawiam się od czego to zależy, bo na pewno nie od pakietu startowego). No grzech było nie skorzystać. Zapisałam się na obydwa biegi - "Wilczym Tropem" i wiosenny - i spokojnie czekałam na dzisiejszy dzień.

Wstałam rano podekscytowana. W końcu czekało mnie przebiegnięcie w sumie niecałych 7 kilometrów, czego jeszcze wcześniej nigdy nie próbowałam. Szybko spakowałam swój plecak, włożyłam wygodne spodnie sportowe i wyruszyłam w drogę. Bądź co bądź dzisiaj niedziela, więc i komunikacja miejska jeździ dużo rzadziej, a wiadomo, że nikt na starcie nie będzie czekać na spóźnialskich. 

Na miejsce podjechałam niecałe 20 minut przed czasem. Musiałam jeszcze dojść pod Urząd Miasta, gdzie miał miejsce start biegu. W sumie byłam tam tylko jeden raz, przed jedną z Oratoriad, ale z drugiej strony, droga tam jest w miarę prosta i trzeba bardzo się starać, tudzież nie wiedzieć gdzie iść, aby się zgubić. A i rzesza ludzi w "firmowych" koszulkach zdradzała do niego drogę.

Biuro zawodów znajdowało się na piętrze. Udałam się do niego, odhaczyłam swoją obecność i odebrałam pakiet startowy. Trochę zdziwiło mnie pytanie o rozmiar koszulki, wszak myślałam, że nie będzie jej w pakiecie z powodu niskiej ceny, nic jednak bardziej mylnego. Była i koszulka z Antonim Hedą(swoją drogą w wolnej chwili muszę sprawdzić kim on był - oprócz tego, że zalicza się do "Żołnierzy Wyklętych"). Tak jak pisałam wielu uczestników biegu miało na sobie te koszulki, ja jednak zdecydowałam, że pobiegnę bez. Zdałam jeszcze plecak i kurtkę do depozytu i poszłam na start.

Przed startem został odczytany list Prezydenta Polski Pana Andrzeja Dudy, w którym przypominał wszystkim jak ważna jest pamięć o cichych bohaterach naszej ojczyzny. Następnie wszyscy udaliśmy się na linię startu, gdzie kierownik biegu dał znak startu wszystkim biorącym udział w biegu.

Wszyscy wystartowali jedną kolumną, chociaż każdy swoim tempem. Wiadomo, nie chodziło tutaj stricte o wynik, bo chyba nawet nie było żadnego pomiaru czasu, ale o uczczenie pamięci Żołnierzy Wyklętych, których święto obchodzimy stosunkowo od niedawna, bo od 2011 roku. Trasa wynosiła 1963 m., spokojnie mogły nią pobiec nawet małe dzieci(i uwierzcie mi, że biegły, a przynajmniej próbowały biec).
Co prawda nie znam tak dobrze S-ca jak własnego miasta(chociaż całej DG też nie znam) i nawet mapa biegu niewiele mi mówiła(teoretycznie wiedziałam gdzie jest start i meta, jednak nie potrafiłam wizualnie połączyć tych dwóch punktów), ale jeszcze przed biegiem usłyszałam, że najpierw biegnie się zielonym skwerem, a następnie przez tzw. "jęzor" wypada na ulicę prowadzącą do finiszu biegu. Zdałam się na ślepy los, kierując się myślą, żeby biec za tłumem, to wtedy na pewno dobiegnę do celu. Szybko jednak odkryłam, co kryje się pod tajemniczym "jęzorem"(tak po prostu nazywa się jeden z wiaduktów w mieście), a także to, że sprytnie łączy on centrum miasta z jedną z pobocznych jego dzielnic.
Co do samego biegu to powiem tak - jeszcze nie zdążyłam się dobrze rozpędzić, a już zamajaczył mi kościół, przy którym była zlokalizowana meta. Tak jak pisałam, nie było pomiaru czasu, telefon komórkowy z zegarkiem miałam zaś w depozycie, ale wydaje mi się, że pobiegłam poniżej kwadransa. Ewentualnie nieznacznie go przekraczając. Na mecie dostałam pamiątkowy medal oraz butelkę wody. Była też możliwość zjedzenia ciepłej zupy, no ale mi spieszyło się już na drugi bieg.
I tutaj wydarzyło się coś, co zupełnie mi się nie spodobało. Kiedy oddawaliśmy rzeczy do depozytu żaden z wolontariuszy nie poinformował nas, że przyjadą one na metę po zakończonym biegu. Toteż ja po chwili oddechu pognałam w odwrotną stronę po swoje rzeczy. Dobiegam do Urzędu Miasta, a tam wszystko zamknięte. Wyobraźcie sobie moje przerażenie... Jakiś pan z obsługi poinformował mnie, że samochód pojechał na metę. Był jednak na tyle miły, że zadzwonił do kierowcy z zapytaniem, czy nie dałby radę jeszcze raz podjechać pod Urząd, żebym nie musiała gonić jeszcze raz pod kościół. Zresztą nie tylko ja, bo było więcej takich niedoinformowanych osób. Na szczęście nie było to żadnym problemem. No, chyba że dla mnie, bo czas pomiędzy telefonem a przyjazdem transportera dłużył mi się niesamowicie. No, ale wiecie jak to jest - niby była jeszcze ta godzina do rozpoczęcia biegu wiosennego, a jednak wiedziałeś, że to niedziela i możesz jednak nie zdążyć dotrzeć na czas.
W końcu podjechał upragniony busik i mogłam wziąć swoje rzeczy. Grzecznie podziękowałam i rzuciłam się biegiem na tramwaj. Żeby było zabawniej, to z powodu remontu torowiska zlikwidowali linię jadącą spod Urzędu i trzeba było przejść jeszcze ok. kilometra, aby trafić na inną, która dowiozła by mnie na miejsce. Ale o tym napiszę już w następnym poście.