890. Jak wybrnęłam z zadania, wycieczka i przypalony obiad z miłą niespodzianką w tle

Chroniczny brak czasu nie pozwala mi zamieszczać notatek z taką częstotliwością, jaką bym chciała. Trochę jest to denerwujące, a za razem pozwala mi na dozowanie moich poczynań na placu boju. Z odwiedzinami na Waszych blogach jest nie lepiej - liczę na Waszą wyrozumiałość.

W ostatniej notatce trochę marudziłam(jak nie ja - kto mnie zna osobiście, ten wie, że marudzenie jest ostatnią rzeczą, na którą mnie stać), że nie mam pomysłu na konspekt indywidualnych zajęć z podopiecznymi Ośrodka Adaptacyjnego. Trochę tutaj wprowadziłam Was w błąd - pomysł niejako miałam, musiałam go tylko odpowiednio zmodyfikować. Wykorzystałam tutaj dobrze znane mi z przedszkola "Pusy". 

Pedagodzy i psycholodzy na pewno znają tą metodę. Dla reszty postaram się pokrótce wyjaśnić o co w tym chodzi. Mamy zestaw składający się z pudełka i dwunastu kafelków. Po jednej stronie każdego kafelka jest cyfra, a po drugiej określony kształt. Na zdjęciach widzimy też planszę z ponumerowanymi polami od 1 do 12. Integralną częścią "Pusów" są książeczki z zadaniami. Zadaniem korzystającego z "Pusów" jest rozwiązanie zadania składającego się z 12 części. Każdej z części przypisany jest jeden kafelek z numerem. Odpowiedziom są zaś przypisane numery z planszy. Kiedy dziecko zdecyduje się na rozwiązanie, kładzie dany kafelek na odpowiednim miejscu. Po odłożeniu ostatniego kafelka odwraca się pudełko i otwiera. Jeżeli powstały wzór jest zgodny z tym podanym w książce - zadanie zostało wykonane prawidłowo. Może w teorii brzmi to trochę zawile, w praktyce jednak szybko łapie się o co chodzi.

Nie ukrywam, że "Pusy" są drogie. Mnie rok temu udało się wyłapać na allegro całkiem korzystną ofertę ich zakupu. A że już dawno marzyłam o nich do naszego Oratorium postanowiłam z niej skorzystać. Tak jak już wcześniej pisałam - do zabawy potrzebne są specjalne książeczki. Do zajęć w Oratorium drukuję karty z chomika, teraz jednak musiałam sama coś wymyślić. Paradoks polegał na tym, że w przedszkolu potrafiłam rozwiązać zadania przeznaczone dla szkoły. W drugą stronę poszło trochę gorzej. Znałam schemat ułożenia zadania, gorzej z wykonaniem. Aż w końcu postawiłam na utrwalenie nazw ubrań, zwierząt i owoców. A jako materiał bazowy posłużyły mi ilustracje z obrazkowego słownika polsko - niemieckiego. 

Jeszcze tylko musiałam sobie rozpisać wszystko na kartce(żeby się samej nie pogubić) i można było zaczynać zajęcia. Wybrałam sobie dwójkę uczestników(bo tyle miałam zestawów "Pusów") i zaczęliśmy zabawę. Nawet ładnie nam to wszystko wyszło - szczerze powiedziawszy, myślałam że będzie gorzej. "Góra" też mnie pozytywnie oceniła za pomysł i wykonanie, więc chyba było dobrze. Jeżeli ktoś trzymał kciuki za powodzenie całego przedsięwzięcia to w pewnym stopniu przyczynił się do mojego małego sukcesu...

Dzień wcześniej byliśmy na wycieczce w "Muzeum chleba" znajdującym się w Radzionkowie. Wspaniała sprawa, a za razem powrót do przeszłości. Byłam tam po raz trzeci, i za każdym razem bardzo mi się tam podoba. Wspaniała rzecz - człowiek-pasjonat w 2001 roku założył muzeum, w którym pokazuje innym dawne życie, a przede wszystkim wszystko to, co jest związane z chlebem. Punktem kulminacyjnym każdej lekcji muzealnej jest wypieczenie chleba. Z wypiekami na twarzy siedziałam w dawnej szkolnej ławce, próbowałam pisać rysikiem po tablicy, oglądałam stare sprzęty, pletłam chleb. Trochę mi tylko szkoda było jednego uczestnika wycieczki, który dostał ataku histerii i cały czas siedział z instruktorem w busie. Nie wiem jak to się stało, że nie naładowałam sobie baterii w aparacie fotograficznym i kiedy chciałam porobić zdjęcia eksponatom pokazało mi pusty jej poziom...

A skoro już mowa o zdjęciach... Trzy dni temu znalazłam w skrzynce awizo. Byłam święcie przekonana, że to ZUS zawiadamia mnie o waloryzacji emerytur. W czwartek zapomniałam go wziąć z domu, zrobiłam to wczoraj. W początkowym zamiarze miałam odebrać list jeszcze przed nabożeństwem Drogi Krzyżowej, jednak kiedy zobaczyłam ilość ludzi w kolejce, postanowiłam odwrócić kolejność wykonywania działań. Kiedy ponownie zawitałam na pocztę, kolejka wcale się nie zmniejszyła, a wręcz przeciwnie. Stanęłam sobie spokojnie na jej końcu i czekałam na swoją kolej. Przy okazji byłam świadkiem tego, jak starsza, z pozoru słaba kobieta, o mało nie pobiła młodego mężczyzny, bo według niej wszedł przed nią do kolejki(ona akurat siedziała na ławce). Tymczasem mężczyzna już dawno powinien zostać obsłużony, problem polegał tylko na tym, że on musiał zapłacić kartą, a tylko jedna kasa miała terminal. I on po prostu przepuszczał innych, a sam czekał na tą kasę. No ale dobra. Była jeszcze jedna kobieta, której nie obowiązywała kolejka, bo od razu podeszła do okienka. Wszystkim się spieszyło, ale wszyscy czekali. Kiedy zirytowana podeszłam do okienka miałam już wszystkiego dosyć. Nota bene też mogę powiedzieć, że jestem niepełnosprawna i nie chce mi się czekać. Ale czy o to chodzi? W dodatku dopadło mnie jakieś przeziębienie, więc byłam dodatkowo rozbita. Podałam kobitce awizo i dowód, a ona zniknęła na dłuższą chwilę. Już zaczynałam się na nowo denerwować(czyżby jeszcze zgubili list?), kiedy wróciła z dużą kopertą. Zdecydowanie za dużą jak na ZUS. I za gruba. Trochę niepewnie spojrzałam na kobietę(a swoją drogą jak nazwać kogoś pracującego na poczcie? Pocztowym? Pracownikiem poczty?), a następnie na paczkę. I nagle serce zaczęło mi szybciej bić. Jadzia? Ale... dlaczego? To pytanie zadawałam sobie przez całą drogę powrotnej do domu. W drżących dłoniach trzymałam paczkę. W domu rozebrałam się i zaczęłam odgrzewać obiad. Młoda ciekawie spoglądała na przesyłkę.

 - Co to jest? - dopytywała. Wzruszyłam ramionami i zaczęłam otwierać kopertę. Co jak co, ale ostatnią rzeczą, o którą podejrzewałabym Jadzię byłaby schowana w niej bomba. No chyba że chodzi tutaj o bombę emocjonalną. A ta wybuchła, kiedy zobaczyłam zawartość przesyłki. W środku był prześliczny album na zdjęcia. Wzruszona przeglądałam kolejne misternie wykonane kartki. Z tego wszystkiego przypaliłam ziemniaki i jajko sadzone. Co tam obiad. Zobaczcie jaki cudowny jest to album. Choć tak naprawdę żadne zdjęcie nie odda jego piękna. Jadziu, jeszcze raz bardzo, bardzo Ci dziękuję.

Mam nadzieję, że Was zbytnio nie zanudziłam. Trzymajcie się Kochani ciepło, a ja wracam do łóżka się kurować. Doszło do tego, że wczoraj aż się mnie pytali, czy dobrze się czuję, bo nie za dobrze wyglądam. A że za bardzo nie mam kiedy chorować, to wykorzystuję czas między różnymi sprawami. Mam nadzieję, że do poniedziałku mi się polepszy, bo w poniedziałek mam prowadzić zajęcia z grupą. Co prawda jakbym się zwolniła z powodu choroby to pewnie by przeszło, mam jednak tak niewiele godzin do wyrobienia. I w sumie już w tym tygodniu mogłabym oddać papiery pani D. To znaczy tak mi się wydaje, że pani D... Kurcze, muszę chyba napisać jej meila z zapytaniem.