881. Nieoczekiwane zastępstwo

 - Karo, D. cię woła do siebie! - głos wchodzącej do sali A. wyrwał mnie z zamyślenia. Właśnie pracowałyśmy z Godzillą nad konspektem projektu socjalnego. Podniosłam wzrok znad komputera.
 - Nie wiesz czego chce? - próbowałam się dowiedzieć. Wyjątkowo nie chciało mi się schodzić na dół.
 - Nie mam pojęcia - usłyszałam w odpowiedzi. Spojrzałam na Godzillę, która tylko wzruszyła ramionami i zrobiła "młynek" oczami.
 - Idź - powiedziała krótko. Szybko wyszłam z pomieszczenia i zbiegłam majestatycznymi schodami w dół. Czasami ponosi mnie fantazja i wyobrażam sobie, że przemieszczam się po przepięknej klatce schodowej rodem z "Titanica". Ale do tego to jej jeszcze sporo brakuje. Przez chwilę zastanawiałam się, dlaczego na korytarzach jest praktycznie pusto, ale bardzo szybko ta myśl uniosła się w górę, z setkami jej podobnych.
Automatycznie podeszłam do drzwi prowadzących do sekretariatu. Tradycyjnie trzy razy zastukałam do drzwi, a po krótkim "proszę" otworzyłam je. Pani D. jak zwykle siedziała za biurkiem.
 - Dzień dobry - przywitałam się.
 - Dzień dobry, dobrze że panią widzę.
Wolno podeszłam do biurka i usiadłam naprzeciwko niej.
 - Wszystko w porządku? Coś nieciekawie pani wygląda... - stwierdziła po chwili.
 - Tak, to tylko alergia - odpowiedziałam jej domyślając się, że ma na myśli moje łzawiące oczy, cieknący nos i zachrypnięte gardło. Coś pyli, ale do końca nie wiem co.
 - Mam do pani taką małą prośbę, mogłaby pani zastąpić mnie tutaj jutro przez jakieś cztery godziny?
Ze zdumieniem podniosłam wyżej głowę. Co ona znowu wymyśliła?
 - Mam jutro badania kontrolne. Musiałabym na ten czas zamknąć sekretariat, a już pani raz udowodniła, że wie, jak to wszystko tutaj funkcjonuje.
 - Ale wtedy była ze mną pani D... - próbowałam negocjować. Jakoś nie widziałam siebie po drugiej stronie biurka, nawet przez cztery godziny. - No i jeszcze była sytuacja kryzysowa...
 - Pani Karolinko... - pani D. aż wstała z fotela i podeszła do mnie. - Cztery godziny. O nic więcej nie proszę.
 - Ale ja mam z Godzillą(nie no, spokojnie, tutaj wymieniłam prawdziwe imię tej osoby) do opracowania projekt socjalny.
 - Do pani Smoczycy?(to też jest ksywka, o której pani D. nie wie, ale wiecie - RODO rządzi!)
 - Dokładnie. A wcześniej angielski.
 - Spokojnie, ja to wszystko załatwię - jej ręka mimowolnie spoczęła na moim ramieniu. W normalnej sytuacji drażniłby mnie taki gest, ale teraz... Teraz zwyczajnie mnie uspokoił. - To jak, mogę na panią liczyć?
Spuściłam wzrok i niepewnie pokiwałam głową. Ciemno to widziałam, ale z drugiej strony łudziłam się, że jak coś nawalę, to więcej mnie o to nie poprosi. Oczywiście nie założyłam od razu, że coś mi się nie uda, wszak mam ukończonego technika administracji, a i przełom roku okazał się dla mnie niezwykle pracowity w tej kwestii. Wolno odwróciłam się i życząc kobiecie miłego dnia, wyszłam z pokoju.
To było wczoraj. A dzisiaj z samego rana wstawiłam się w sekretariacie.
 - O, witam. Ładna koszula - przywitała mnie pani D.
 - Dziękuję - odrzekłam niepewnie. Jeszcze przed wejściem do gabinetu poprawiałam sobie kołnierzyk, żeby prezentował się jak należy. Z pokoju obok wyszły dwie osoby.
 - Kogo ja widzę? - powiedziała pierwsza z nich. - Pani Karolina.
 - Wcisnę ją dzisiaj za mnie na zastępstwo, może znajdą jakieś ekstra fundusze na zapłacenie jej za te cztery godziny. A jak nie, to ja jej coś dam ze swojej wypłaty - powiedziała pani D. biorąc z krzesła swoją torebkę - Tomograf mam dopiero o 11:00, ale wolę być wcześniej. Niech pani siada - powiedziała tym razem do mnie. - Tu ma pani skrzynkę pocztową, a tutaj zaświadczenia o praktykach. Jak ktoś będzie któreś z nich chciał, to je mu pani wyda. Tutaj są papiery do podpisu, do każdego jest przylepiona informacja z tym, kto ma to podpisać. Około południa może ktoś przyjść z papierami z Kanoniczej, ale to po prostu proszę odebrać... Co się stało?
Nagle uświadomiłam sobie jedną rzecz, a łzy mimowolnie napłynęły mi do oczów, chociaż nie bardzo tego chciałam. I te łzy niestety zostały przyuważone przez panią D. Wszystko wróciło, dosłownie wszystko - jak bumerang. Wszyscy się cieszyli, że wylot do Panamy pomógł mi zapomnieć o wszystkim. Nie pomógł, co najwyżej przytłumił.
 - Hej, co się dzieje? - pani D. nie dawała spokoju.
 - Ale wszystko będzie dobrze? - wyszeptałam mimo woli.
 - Tak... Boże... Przepraszam... Niech pani o tym nie myśli... - powiedziała wychodząc z gabinetu. Zostałam sama przy za dużym biurku, z pocztą otwartą na nieswoim adresie. Nad drzwiami majestatycznie górował typowy krucyfiks. Tyle było walki o to, czy ma być, czy ma go nie być w miejscach publicznych. Ciekawe, ile osób go zauważa... Na razie nic nie robiłam, więc na niższy blat biurka wyciągnęłam sobie "Złodziejkę książek" i czytałam po cichu. Przynajmniej nie myślałam "o tym". Kilka razy ktoś zadzwonił z wyższego szczebla, a koło dwunastej, zgodnie z instrukcją pani D., przyniesiona została bieżąca dokumentacja. Kilka studentów zgłosiło się po papierki o praktykach. No i oczywiście znajomi wpadli zobaczyć, jak wyglądam jako sekretarz. Trochę rozbawiła ich moja postura w kontraście z masywnymi meblami, ale przecież śmiech to zdrowie. Z drugiej strony usłyszałam, że w sumie z papierami mi do twarzy. I nawet mój zaczerwieniony nos nie jest taki straszny. Przy okazji uraczyli mnie wiadomością, że powierzono nam przeprowadzenie warsztatów z młodzieżą. Wszystkim, mnie też. I że mamy wymyślić coś WOW. Już widzę po projekcie socjalnym to nasze WOW. Nie no, może coś uda nam się zdziałać.
Nawet za bardzo nie wiem kiedy minęła godzina trzynasta. Gdyby pani D. nie wróciła, pewnie tkwiłabym zawieszona w jakiejś czasoprzestrzeni.
 - I jak pani Karolino, wszystko w porządku? - zapytała od progu.
 - Chyba tak - rzekłam niepewnie. - A u pani?
 - Tak, proszę się nie martwić - odpowiedziała pochylając się nad zestawieniem na ekranie komputera. - Nie, super to pani wyszło.
 - Starałam się...
 - Jest pani głodna? Mam bułki słodkie.
 - Nie, dziękuję, mam kanapki.(a przy okazji zastanawiam się, czy ona nie przyjęła sobie za punkt honoru nieco mnie podtuczyć...)
 - Pani od rana przecież nic nie jadła...
 - Wielki Post przecież jest. Ale na pewno wszystko na badaniach wyszło dobrze?
 - Na pewno. Badania mam całkiem niezłe.
Uśmiech zdawał się potwierdzać jej słowa. Wolno wstałam z jej fotela.
 - Tutaj ma pani papiery z Kanoniczej, tutaj papiery podpisane, a tutaj resztę umów o praktyki - tym razem role się odwróciły i to ja pokazywałam pani D. co gdzie jest. - A tutaj - dodałam przełączając na ekranie komputera edytor tekstu - jest napisane wszystko to, z czym dzwonili z Kanoniczej. Przepraszam, ale nie miałam jak tego ręcznie zapisać, a bałam się, że zapomnę. Mogę już iść? Muszę do toalety, a potem może uda mi się zdążyć na projekt socjalny. A wie pani, że ci z Kanoniczej wiedzieli co do nich mówię?
 - Wiem, wiem, dziękuję...
Znowu niepewnie podniosłam na nią oczy.
 - Dziękuję, gdyby nie pani... Byłabym dzień do tyłu.
Tak jak ja - przeszło mi przez myśl. Ale zaraz została ona odgoniona.
 - Ale ja nic takiego nie zrobiłam. - pokręciłam głową chwytając klamkę. - Do widzenia i miłego dnia życzę.
 - Do widzenia. Wzajemnie.
Miałam ochotę nawiać z tego całego projektu socjalnego, ale nie... Nikt mnie nie nauczył wagarować. I tak mi zostało do dzisiaj, pod każdym względem. W sumie nawet niezły był ten dzisiejszy dzień. I mam nadzieję, że naprawdę pomogłam pani D., a nie przysporzyłam jej tylko dodatkowej pracy.