888. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 3 - Pragnienie wyższości

Tuż po tym, jak Jezus ustanowił Eucharystię i zapowiedział swoją mękę, w wieczerniku rozpoczęła się kolejna kłótnia. Jego uczniowie zaczęli się sprzeczać już nie o to, kto będzie siedział najbliżej niego podczas kolacji czy też o to, kto go zdradzi, lecz o to, który z nich jest największy. Święty Łukasz tak opisał tą sytuację: "Powstał również spór między nimi o to, który z nich zdaje się być największy. Lecz On rzekł do nich: «Królowie narodów panują nad nimi, a ich władcy przyjmują nazwę dobroczyńców. Wy zaś nie tak [macie postępować]. Lecz największy między wami niech będzie jak najmłodszy, a przełożony jak sługa! Któż bowiem jest większy? Czy ten, kto siedzi za stołem, czy ten, kto służy? Czyż nie ten, kto siedzi za stołem? Otóż Ja jestem pośród was jak ten, kto służy. Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole oraz żebyście zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela."(za Biblią Tysiąclecia, Łk 22, 24-30). 

Nie było bardziej odpowiedniego miejsca, ani czasu, na te słowa. Jezus przekazywał swoim uczniom swój duchowy testament. Sam przygotowywał się do zbliżającej się śmierci. A oni sprzeczali się, kto z nich jest największy, kto z nich jest najważniejszy. 

Możemy się domyślić, że Jezusowi nie było łatwo, kiedy słyszał te słowa. Miał pełną świadomość, że los całego kościoła, przekazuje w ręce ludzi, którzy w najważniejszym momencie myśleli tylko o własnej wielkości, ważności i historii. Ludzi, których nie interesowała troska i miłość Jezusa. A do tego sycili się próżnością.

Nie upłynęło wiele godzin, aby wszyscy doświadczyli swojej "siły" i swojej "wielkości". Jeden zdradził, drugi zaparł się. Reszta uciekła. Odkryli jak "idealnie" pasują na stanowiska w jezusowym kościele. Gdy uciekali z Ogrodu Oliwnego nie pytali: "Kto z nich jest największy". Gdy Piotr zapierał się Jezusa przed Kajfaszem nie myślał, kto z nich jest najważniejszy. Gdy spotkali zmartwychwstałego Pana nie domyślili się, że to on. Wstydzili się natomiast swoich czynów. A mieli się czego wstydzić: odbyli bowiem trudną lekcję rozumienia czym jest wyższość.

To ważna lekcja także dla nas, którzy mamy "manię wysokości", którzy powtarzamy pytanie pierwszych uczniów Jezusa: "Kto z nas jest największy?". Warto wtedy sięgnąć do doświadczenia Apostołów. Słysząc ten kompromitujący spór, Jezus nie zganił uczniów, nie czynił im też wyrzutów. Po raz kolejny Apostołom została przypomniana hierarchia wartości, którą ustanowił i którą się kieruje. 

W Królestwie Niebieskim nie ma równości. Tam są więksi i mniejsi. Są większe i mniejsze stopnie. Musimy o tym pamiętać, że niebieska hierarchia nijak ma się do tej, która została ustanowiona przez ludzi. Ludzie na świecie ustawiają się według tego, kto jest silny, bogaty, dobrze urodzony. Niebiosa rządzą się hierarchią miłości, która praktycznie realizuje się w służbie. Jezus zachęcał by doskonalić się w miłości. Być wielkim w niebie, to największy przywilej, jaki może sobie wyobrazić człowiek. 

W ludzkiej hierarchii liczą się pieniądze, siła i znajomości. W hierarchii miłości wszystko to wydaje się rzeczą śmieszną. Świat niestety jest tylko dla wielkich Panów. Trzeba jednak pamiętać, że to co ważne w naszych oczach szybko się kończy. Władza, pieniądze, a nawet młodość. Doskonale wiedzą to wszyscy władcy, wszyscy bogacze, o których mówi historia. 

Niełatwo jednak na świecie zdobyć niebiańską wielkość. Jezus pokazał, że jest to możliwe. Pokazał własnym przykładem. Trudny to przykład, bo Jezus w swojej prawdziwej wielkości nie powracał wtedy, kiedy przemieniał wodę w wino, kiedy uciszał burzę na morzu, gdy leczył trąd, gdy wyrzucał złe duchy, gdy rozmnażał chleb. Apostołowie widzieli te cuda i podziwiali je, bo widzieli w nich Jezusową wielkość. Jezus jednak pokazał swoją prawdziwą wielkość poprzez swoją pokorę, modlitwę, a w końcu - zmartwychwstanie. Wtedy, kiedy pocił się krwią w Ogrójcu, kiedy wziął krzyż na swoje ramiona i pozwolił, by ludzie go zabili. To właśnie nazywa się wielkością. 

Wielkość w Królestwie Jezusa zdobywa się powoli i stopniowo. Nie da się jednak jej zdobyć, kiedy świat odpowiada pychą i gwałtownością, pragnieniem bycia lepszym i ważniejszym od innych. Dla świata liczy się kto lepszy, kto silniejszy, kto bogatszy, kto ma lepsze znajomości. Świat jest dla tych, którzy odnoszą sukces, którzy dobrze potrafią się zaprezentować. A wtedy najważniejsze stają się statystyki, pochwały, uśmiechy. Wszystkie te doświadczenia pokazują nam, że jesteśmy wielcy tutaj na ziemi. Ale na pewno nie w Królestwie Niebieskim. Jezus bardzo wyraźnie o tym powiedział. Ważne jest życie prawdziwą miłością. Chociaż często jest ono wyśmiewane, w Boskich oczach jest perłą, za którą warto oddać wszystkie inne bogactwa.

Czy i my nie myślimy za często o swojej własnej wielkości? Czy nie chcemy być zbyt bardzo podziwiani? Czy nie przekładamy ziemskich wielkości ponad tą niebiańską?