882. "Stoi na stacji lokomotywa..."

Któż z nas nie zna wierszyka napisanego przez Juliana Tuwima opowiadającego o napędzanej na parę z kotła na węgiel lokomotywy? Pomimo upływu czasu i rozwoju technologii wiersz dalej jest czytany najmłodszych i dalej zachwyca.

Jestem jeszcze z tego pokolenia, dla którego podróże koleją było prawdziwą przygodą. Nigdy chyba nie zapomnę jak jako dziesięcioletnie dziecko przejechałam sama pociągiem z Wadowic do Mysłowic, ponieważ ani nikt mnie nie miał odebrać od babci, ani zawieść do domu, a szkoła była na dniach. Od razu tłumaczę, że w Mysłowicach czekali na mnie rodzice. Chociaż nie była to moja pierwsza podróż pociągiem, to jednak najbardziej zapadła mi w pamięć. No bo jednak pierwsza samodzielna.

Korzystając z tego, że dzisiaj i jutro w sąsiednim mieście odbywa się wystawa kolejnictwa, postanowiłyśmy się na nią wybrać z Młodą i Młodszą, a przy okazji zwerbowałam kolegę z czasów podstawówki i gimnazjum z bratem. Pomysł pojawił się całkiem spontanicznie, kiedy tłumaczyłam Młodszej zagadnienia z fizyki. Najlepsze jest w tym wszystkim to, że temat nie miał nic wspólnego z kolejarstwem. Z drugiej strony czytałam o tej wystawie i w sumie pomyślałam, że byłoby to ciekawe urozmaicenie sobotniego maratonu(schola, Oratorium, korepetycje). Początkowo chciałam jechać na nią z dzieciakami z Oratorium, ale nie wypaliło. Nie to nie, nie przeszkadzało mi to w samodzielnej wyprawie. Zadzwoniłam tylko do Młodej, coby rzuciła na chwilę wykłady(i pomyśleć, że w jej wieku też o niczym innym nie myślałam niż o nauce) oraz do P., żeby wziął ze sobą swojego młodszego brata i pojechałyśmy. Gdyby Słowiczek nie był chory, to wzięłabym go z nami. Ale dziesięciolatek został uziemiony w domu przez jakiegoś wirusa. Szkoda, bo na pewno by mu się spodobało.

Wystawa odbywała się w szkole, a ściśle mówiąc - na sali gimnastycznej. W sumie była to jedna wielka makieta, po której pędziły pociągi, a po bokach poustawiane były mniejsze makietki, jak i same modele pociągów. Zresztą sami zobaczcie:

I to by było na tyle, chociaż zdjęć mam o wiele, wiele więcej. Wystawa sama w sobie bardzo mi się podobało, chociaż kolej nie jest moim konikiem. Zachwyciły mnie makiety, a zwłaszcza ich detale. I tylko trochę wkurzałam się, że nie wzięłam pokrowca na aparat, bo w jego kieszonce miałam zapasową kartę pamięci do aparatu. No, ale mądry Polak po szkodzie.
I jeszcze na koniec pozwolę sobie wrzucić materiał filmowy na temat wystawy, który pojawił się w lokalnej telewizji.