Siedzę sobie przy stole i myślę. Panujący za oknem mrok temu sprzyja. W tle zamiast nastrojowej muzyki słyszę mruczenie głaskanej przez Młodą Pusi. Przede mną stoi kubek z ciepłą herbatą. A obok dzienniczek, który wypadałoby wypełnić. Bo w końcu pani D. straci do mnie cierpliwość i popadnę w jej niełaskę. A tego bym jednak nie chciała. Cud, że jeszcze mnie nie wyrzuca z sekretariatu, cud, że wytłumaczyła mi, jak załatwić jedną sprawę. Młoda twierdzi, że to nie cud, tylko wdzięczność, ewentualnie moja osobowość. Ale ja to wolę tłumaczyć na swój sposób.
Dzisiejszy trening był na stadionie, dlatego trochę zmarzłam. Dla równowagi Młoda zmarzła wracając z basenu. Podobno nawet tamtejszy trener się o mnie pytał. A wcześniej jeszcze wyszłam z grupą niepełnosprawnych osób na szkolne boisko, gdzie rzucaliśmy do siebie piłkami. Prawie zupełnie zapomniałam jak to jest obcować z ludźmi z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Przy okazji zaczęłam żałować, że nie mam dodatkowych rąk i mogłam prowadzić tylko dwójkę z nich za rękę. Bo chwilami miałam wrażenie, że cała ekipa chce, abym ich trzymała na rękę. Pominę już to, że jestem dużo mniejsza od większości z nich i trochę mam mniej siły. Trochę jest to męczące, ale da się wytrzymać.
Wczoraj zostałam wezwana do pedagog pracującej w dziennym ośrodku adaptacyjnym dla osób niepełnosprawnych. Akurat wyrabiam w nim 60 godzin. Nawet mi się tam podoba, chociaż łatwo nie jest. Po krótkiej rozmowie dowiedziałam się, że mam na ten piątek przygotować konspekt zajęć dla jednego z podopiecznych. I trochę mnie to przerosło. Tym bardziej, że nie mam ani odpowiedniego wykształcenia, ani doświadczenia. Jeżeli ktoś myśli, że wymyślenie kreatywnych zajęć dla dorosłej osoby o mentalności kilkulatka to takie hop-siup, to jest w dużym błędzie. Bo co z tego, że wymyślę sobie to czy tamto, skoro oni tego nie ogarną. Mój problem polega też na tym, że nie chcę nic robić na typowe "odwal się". To nie w moim stylu. Co prawda mam pewien pomysł, muszę go jednak skonsultować z przełożonymi. Mam nadzieję, że przejdzie. W dodatku na wtorek mam do przygotowania konspekt zajęć dla całej grupy. Tutaj mam podpatrzony pomysł. Muszę tylko znaleźć styropianowe jajka(nie chce mi się robić wydmuszek i takie jajka będą trwalsze) oraz różne przyprawy.
Powodzenia! Miło widzieć ręce pełne pracy i ... chcące pracowac ;)
OdpowiedzUsuńDziękuję Agatko
Usuńtrzymam kciuki:)
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.co
Pomogło
UsuńPracowałam z osobami psychicznie chorymi prowadząc z nimi terapię , więc wiem jak jest ciężko !
OdpowiedzUsuńI wiele mnie ta praca nauczyła , szczególnie pokory do życia !!
Oj tak. Pokory można się nauczyć przy nich jak nigdzie indziej
UsuńTo jest bardzo trudne, ale wierzę w twoją pomysłowość i mam nadzieję, że napiszesz, co wymyśliłaś, może i ja skorzystam?
OdpowiedzUsuńTrudne, trudne. Ale wykonalne
Usuńpodziwiam Cię niezmiennie i Twoją energię do działania i chęć pomagania innym :)
OdpowiedzUsuńDziękuję Bożenko! I oczywiście wysyłam tą pozytywną energię w Twoją stronę
UsuńTakie jajka na pewno na tony na allegro sa za grosze. Odpowiednio wcześniej trzeba zamówić kurierem. Ale pokaż nam.zdjęcia tych pisanek :)
OdpowiedzUsuńGdybym wcześniej wiedziała, albo miałabym więcej czasu, to na pewno kupiłabym na allegro. A tak pozostało mi "Pepco" i kiosk.
UsuńZdjęcia będą(o ile nie zapomnę aparatu (: )
Karolinko, powodzenia w tym niełatwy zadaniu. Wierzę, że sobie poradzisz i przesyłam dużo ciepłych myśli.
OdpowiedzUsuńDobre myśli pomogły - zadanie wykonane
UsuńPowodzenia :) na pewno coś wymyślisz :)
OdpowiedzUsuńŁatwo nie było, to fakt, ale się udało
UsuńJestem pewna Karolinko, że sobie poradzisz. Brakuje Ci tylko odrobinę więcej wiary w siebie :)
OdpowiedzUsuńTrzymam kciuki i cieplutko pozdrawiam.
Tej wiary w siebie brakuje mi cały czas...
UsuńSłowo konspekt, harmonogram, scenariusz zajęć działa na mnie jak płachta na byka, bo to część znienawidzonej papierologii:( Czy nie można normalnie przygotować się mentalnie, przemyśleć, zebrać potrzebne materiały i środki? Po co te różne cele, metody itp...wrrr. Trzymaj się Karolinko, na pewno dasz radę:)
OdpowiedzUsuńDla mnie te wszystkie konspekty to upychanie ludzi w odpowiednie schematy. A tego się w pewnych wypadkach nie da zrobić, bo wszystkiego nie da się przewidzieć. Szkoda tylko, że na wszystko potrzebna jest papierologia, a wiadomo - papier wszystko przyjmie.
UsuńKarolina, Ty chyba musisz słuchać co Młoda mówi ;) bo ja jestem przekonana, że Twoja osobowość robi wrażenie, na każdym, z kim się zetkniesz :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię ♥
Ojej, aż się zaczerwieniłam czytając te słowa. Pozdrawiam serdecznie
UsuńPrzez wiele lat pisałam konspekty, które zawsze sprawdzał dyrektor. Potem sprawdzałam konspekty swoim praktykantkom, więc wiem, jaka to nielekka praca.
OdpowiedzUsuńMoże poszukasz pomocy w internecie, bo wiem, że nauczyciele chętnie sią dzielą swoimi pomysłami.
Pozdrawiam.
Tylko wiesz, co innego pisać konspekty cały czas, a co innego robić to pierwszy raz w życiu. Miałam trochę błędów, ale ogólnie wszystko poszło raczej zgodnie z moim planem. Zresztą to był bardzo specyficzny konspekt, bo dla ludzi z głębokim upośledzeniem umysłowym. Ale dla chcącego nic trudnego
UsuńSuper,ze są ludzie, którym sie jeszcze chce.
OdpowiedzUsuńCo prawda praca została mi narzucona, ale prawda jest taka, że gdyby mi się nie chciało, to zrobiłabym wszystko na typowy "odwal się". A przecież nie o to chodzi, tylko żeby było ciekawie i kreatywnie.
Usuń