1662. Hip-hop i rap też może być chrześcijański

Był taki czas w moim życiu, kiedy słuchałam namiętnie hip-hopu. Konkretniej była to końcówka pierwszej klasy gimnazjum. Gdzieś tam na szkolnym korytarzu rozbrzmiewały ich dźwięki nucone przez kolegów i koleżanki. Zazwyczaj były to dwa kawałki będące wtedy na czasie:

1. "Jak zapomnieć" zespołu "Jeden osiem L":

2. "Aniele" duetu Mezo i Liber:

Pewnie śpiewali jeszcze inne kawałki, ale jakoś nie trafiły do mnie tak jak te dwa. 

Prawdziwą krótkotrwałą miłość do tego typu muzyki rozbudził we mnie mój młodszy o niecały rok kuzyn. Tak się złożyło, że w maju 2004 roku do Pierwszej Komunii Świętej szedł jeden z chrześniaków mojej mamy (Piterek, o którego ślubie i weselu pisałam >>tutaj<<). W drodze na uroczystość wstąpiliśmy na nocleg do mieszkającej w Wadowicach siostry taty. Akurat podczas naszej wizyty do Grzecha wpadł mieszkający dom obok jego kuzyn - Miki. A że oboje byli młodymi fanami hip-hopu, po pokoju Grzecha rozległy się dźwięki "Anioła". Wtedy pierwszy raz w całości wysłuchałam utworu i przepadłam. Potem cały wolny czas czatowałam przy radio w nadziei, że puści go jakaś rozgłośnia i będę mogła nagrać go na kasetę magnetofonową (pamięta ktoś jeszcze te czasy?). A kiedy w czerwcu okazało się, że zespół "Mezo" będzie grał w graniczącym z moim osiedlem parku koncert, uprosiłam rodziców, aby pozwolili mi na niego iść.

Moja pasja do tego gatunku muzyki trwała aż do września tego samego roku :). Potem jakoś nie czułam już takiej ekscytacji słuchając hip-hopowych piosenek, chociaż były jeszcze w późniejszym czasie utwory, które mi się podobały, jednak nie było to już to samo, co przy pierwotnym zauroczeniu.
W poniedziałek, dzień przed oficjalnym rozpoczęciem głównych wydarzeń Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie, swoją działalność zainaugurowała Polska Lizbona, o której pisałam Wam w ostatnim wpisie. Na wieczór zaproponowano młodym pierwszy z koncertów zatytułowany "Rób to, co kochasz". Zanim jednak zaproszeni goście wystąpili zaproszeni goście, wszyscy zostali powitani przez dyrektora Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie, księdza Tomasza Kopianiuka, kapłana o którym bardzo trudno powiedzieć, że jest "niewierny", bo swoją wiarą w powodzenie przedsięwzięć mógłby obdarzyć wielu swoich kolegów po koloratce.

Jeżeli mogę to napisać, to zakochałam się w uśmiechu tego księdza. Jest rozbrajający!

Młodzi przybyli na wydarzenie, a raczej ich niewielki procent (nie przyszło mi do głowy, aby sfotografować wszystko z poziomu trybun)

Następnie na scenie swoje utwory wykonywali Cukier, Arkadio, Tau i PFS. Z nich wszystkich o Arkadio coś mi się tam obiło o uszy, a z Tau kręciliśmy w Częstochowie teledysk promujący wyjazd Polaków na Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie. Wprawne oko widza wypatrzy mnie w tłumie ludzi tańczących do słów piosenki.

Cukier i PFS nic mi niestety nie mówili. Patrząc jednak na doskonale bawiących się młodych ludzi, tańczących w rytm regularnych taktów i śpiewających piosenki wraz z artystami, widzę że jednak są oni ogólnie znani. Wsłuchując się w ich teksty da się wyłapać głębię teologiczną niektórych z nich. Może na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że mieszanie hip-hopu z chrześcijaństwem i ewangelizacją to jakaś pomyłka, coś co nie powinno mieć miejsca, jednak jak zobaczyłam ten tłum rozentuzjazmowanych osób, to aż serce mi rosło z radości. No bo dlaczego nie? Może to jest jedna z niewielu dróg, którymi można do nich dotrzeć?