1674. Wyglądem na pewno wpisałam się w ten bieg

Ledwo, ledwo zdążyłam odpocząć po wrażeniach, jakie przyniosła mi podróż do Lizbony i sam wolontariat na Światowych Dniach Młodzieży, a już jechałam na kolejny, tym razem podczas Letniego Biegu Zbója. Jeszcze w połowie lipca umówiłam się z organizatorami, że przyjadę, a nawet Rumcajs załatwił mi nocleg na miejscu, żebym nie musiała wracać na niego do domu, ani szukać czegoś w Bielsku - Białej.

Zastanawiałam się, czy nie pojechać tam już w piątek, ale nie udało mi się znaleźć noclegu z piątku na sobotę w cenie, która nie zbiłaby mnie z nóg. Ostatecznie stanęło na tym, że pojadę tam w sobotę z samego rana pociągiem, a potem będę próbowała jakoś dostać się na Błonia komunikacją miejską. I tak też się stało, w Kato wsiadłam po 7 w pociąg jadący do Bielska - Białej, a następnie przeszłam na odpowiedni przystanek, gdzie czekałam niecałą godzinę na autobus komunikacji miejskiej.

Na miejscu z jednej strony byli zdziwieni, że jednak dotarłam, a z drugiej wszyscy chcieli wiedzieć, co mi się stało z okiem, pod którym miałam niemałe limo. Wielu z nich myślało, że miałam jakąś przygodę w Lizbonie (wiedzieli o moim pobycie z fb). Tymczasem powód był bardziej prozaiczny - po powrocie do domu potknęłam się w kuchni i walnęłam kątem oka o szafkę. Wyglądałam trochę jak z plakatu "Bo zupa była za słona", ale z drugiej strony śmiano się, że swoim wyglądem przypominam trochę zbója, a więc wpisuję się w nazwę biegu.

Na wolontariacie podczas biegu jest raczej ta sama ekipa, a więc w większości wszyscy dosyć dobrze się znamy. Co ciekawe, nawet podczas mojego debiutu nie byłam taka zupełnie nieznana, ponieważ bardzo dużo osób mnie już znało z Maratonu Trzech Jezior, na którym też pomagaliśmy w organizacji oraz z... opowieści Bacy. W zasadzie dobrze, że każdy zna możliwości innych wolontariuszy, bo dzięki temu można jak najlepiej dobrać zadania dla każdego z nas. Ja tradycyjnie już pomagałam w Biurze Zawodów, a potem na mecie przy wydawaniu medali. Teoretycznie mogłam też dawać przybiegającym zawodnikom wodę, bezalkoholowe piwo oraz napój energetyczny, ale wszyscy wiedzą, że nie dałabym rady utrzymać w rękach trzech rzeczy. A przynajmniej wiedzą ci, którzy powinni.

Praca w biurze zawodów polega zaś na znalezieniu zawodnika na liście z odpowiedniego biegu (biegów zaś było 5), a następnie wydanie im pakietu startowego, na który składały się m.in. numerek i chip do pomiaru czasu każdego z nich. Z jednej strony wydawać by się mogło, że jest to praca łatwa i przyjemna, ale z drugiej strony trzeba być mega skupionym, aby nie pomylić pakietów. A o to jest ciężko, kiedy po ich odbiór ustawia się cała gromada tych, którzy zwlekają z tym do ostatniej chwili. Nie wydaje mi się jednak, aby ktoś dostał nie swój chip czy numerek, więc chyba cała ekipa wywiązała się z zadania wręcz wzorowo.

Pogoda dopisała, chociaż było dosyć upalnie, co przy dystansie 60 km po górach mogło dać się zawodnikom we znaki. Z drugiej strony trasa była w większości zacieniona, po drodze zawodnicy na punktach dostawali wodę i coca-colę do picia, były też soczyste owoce. Tak więc, nie było najgorzej. Chociaż podobno są tacy, co kochają biegać w upale i tacy, dla których wymarzonymi warunkami jest deszczowa pogoda. Sama nie wiem, w jakiej aurze ja wolę biegać... 

Cykl biegów zakończył się biegiem na 7 km w niedzielne południe. Trochę mi było przykro, kiedy został wydany ostatni medal, że to już koniec, ale z drugiej strony cieszyłam się, że właściwie nikomu po drodze nic się nie stało. Owszem, było kilka otarć i ran spowodowanych upadkami, ale powiedzmy to sobie szczerze - na takich biegach po górach mogło być o wiele gorzej. 

No i nikogo nie odstraszyłam widokiem mojego podbitego oka...